ตอนที่ 22 — ปราณแห่งพสุธา คลื่นพิโรธแห่งอัสนี

แสงอรุณสีทองยังคงอาบทาซากปรักหักพังของมหานครโบราณ ราวกับว่าเทพธิดาแห่งรุ่งอรุณกำลังบรรจงปัดเป่าความมืดมิดให้เลือนหายไป เทพินยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้างใหญ่ สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบทิศ ภาพสถาปัตยกรรมอันยิ่งใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรือง บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังที่บอกเล่าเรื่องราวแห่งกาลเวลาที่ผันผ่าน ลมยามเช้าพัดโชยมาแผ่วเบา พาเอาฝุ่นละอองและกลิ่นอายของความเก่าแก่ลอยฟุ้ง

เมื่อคืนที่ผ่านมาคือค่ำคืนแห่งการเผชิญหน้าครั้งสำคัญ ‌เทพินในร่างมนุษย์ ต้องต่อกรกับเหล่าภูตผีปีศาจที่ถูกปลุกขึ้นมาจากการหลับใหลของมหานครแห่งนี้ พลังอันมหาศาลของอัสนี เทพแห่งสายฟ้า ได้สำแดงเดชอย่างเต็มที่ ปลดปล่อยสายฟ้าฟาดลงมานับไม่ถ้วน ทำลายล้างเหล่าศัตรูที่เข้ามาข่มเหงอาณาเขตอันศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ แต่ภายใต้พลังอันเกรี้ยวกราดนั้น ​ดวงตาของเทพินกลับฉายแววแห่งความเศร้าโศก

"พวกเจ้า... มาจากไหนกัน" เสียงทุ้มต่ำของเทพินเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ขณะที่เขาก้มลงมองซากศพของอสูรร้ายที่กลายเป็นเถ้าถ่านไปตามแรงสายฟ้า "เหตุใดจึงต้องถูกชักใยให้มาสังหารผู้บริสุทธิ์เช่นนี้"

เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นสัมผัสกับอิฐหินที่แตกร้าว สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ยังคงหลงเหลืออยู่ พลังงานแห่งชีวิตที่เคยสถิตอยู่ในนครแห่งนี้ พลังงานที่บัดนี้ได้ถูกปลุกขึ้นมาในรูปแบบอันบิดเบี้ยว

"พวกมัน... ‍ถูกความมืดครอบงำ" เทพินพึมพำกับตัวเอง "ไม่ใช่เจตจำนงของพวกมันเอง"

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดวงอาทิตย์กำลังทอแสงสีทองสาดส่องลงมา เผยให้เห็นความงามอันน่าทึ่งของมหานครโบราณแห่งนี้อีกครั้ง แม้จะอยู่ในสภาพปรักหักพัง แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความยิ่งใหญ่และเสน่ห์ที่น่าค้นหา

"ข้าต้องค้นหาความจริง" เทพินตัดสินใจ ‌"ต้องค้นหาว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการชักใยนี้"

ทันใดนั้นเอง เสียงกรอบแกรบดังขึ้นจากพุ่มไม้ใกล้ๆ เทพินหันขวับไปมองทันที ร่างของเขาเตรียมพร้อมรับมือกับภัยคุกคามที่อาจจะเกิดขึ้น

"ใครอยู่ตรงนั้น!" เทพินตะโกนถาม เสียงดุดัน

จากพุ่มไม้ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง ผมสีดำขลับ ดวงตาโตใสราวกับดวงดาว ‍แต่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ทำจากหนังสัตว์และใยพืชธรรมดา มือข้างหนึ่งกำแน่นอยู่ที่ข้อมือของตนเอง

"ท่าน... ท่านคือใคร" เด็กหนุ่มเอ่ยถาม เสียงสั่นเครือ

เทพินมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาประเมิน เขาไม่สัมผัสได้ถึงพลังแห่งความชั่วร้ายจากเด็กหนุ่มผู้นี้เลย มีแต่ความบริสุทธิ์และความหวาดกลัว

"ข้าคือเทพิน" ​เทพินตอบ "แล้วเจ้าเล่า มาจากไหน"

"ข้า... ข้าชื่อ ภูผา" เด็กหนุ่มตอบ "ข้าอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเล็กๆ ชายป่านี้ ​ข้าเห็นท่าน... ท่านต่อสู้กับสิ่งที่น่ากลัวเมื่อคืนนี้"

"เมื่อคืนนี้..." เทพินนึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน "เจ้าเห็นพวกมันด้วยหรือ"

ภูผาพยักหน้าแรงๆ "เห็นครับ! พวกมันน่ากลัวมาก ตัวดำปี๋ มีเขี้ยวเล็บแหลมคม ​ข้าหนีมาซ่อนในนี้"

เทพินเดินเข้าไปหาภูผาอย่างช้าๆ สีหน้าของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "ไม่ต้องกลัวอีกต่อไปแล้ว พวกมันจากไปแล้ว"

"แต่... แต่ข้าเห็นท่านเรียกสายฟ้าลงมาได้" ภูผาเอ่ยด้วยความทึ่ง "ท่านเป็น... เป็นเทพหรือ?"

เทพินยิ้มบางๆ "ข้าไม่ใช่เทพ แต่ข้ามีพลังที่คล้ายคลึงกัน" เขาเลือกที่จะไม่เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงในทันที "เจ้าปลอดภัยแล้ว กลับไปหาครอบครัวของเจ้าเถอะ"

"ไม่!" ภูผาปฏิเสธ "ข้า... ข้าอยากจะช่วยท่าน"

"ช่วยข้า?" เทพินเลิกคิ้ว "เจ้าจะช่วยข้าได้อย่างไร"

"ข้า... ข้ารู้จักป่านี้ดี" ภูผาบอก "ข้ารู้จักทุกเส้นทาง ทุกซอกทุกมุม ข้าจะนำทางท่านไปยังที่ที่ปลอดภัย"

เทพินครุ่นคิด เขาต้องการข้อมูลเกี่ยวกับดินแดนแห่งนี้ และเด็กหนุ่มผู้นี้อาจจะเป็นกุญแจสำคัญ

"ก็ได้" เทพินตอบ "ถ้าเจ้าเต็มใจ"

ภูผายิ้มกว้างด้วยความดีใจ "ข้าเต็มใจที่สุดครับ!"

ทั้งสองเริ่มออกเดินทาง เทพินเดินนำหน้า ภูผาเดินตามหลัง คอยชี้บอกเส้นทาง เทพินสังเกตเห็นว่าภูผาไม่ได้มีอาวุธใดๆ ติดตัว มีเพียงความรู้เกี่ยวกับธรรมชาติและป่าไม้เท่านั้น

"พวกมัน... พวกมันมาจากไหนกันแน่" เทพินเอ่ยถามขณะที่กำลังเดินผ่านซากปรักหักพังของอาคารหลังหนึ่ง

"ข้าไม่แน่ใจครับ" ภูผาตอบ "แต่... ข้าเคยได้ยินเรื่องเล่าจากผู้เฒ่าในหมู่บ้าน"

"เรื่องเล่าอะไร" เทพินถามอย่างสนใจ

"พวกท่านบอกว่า... นครแห่งนี้เคยถูกปกครองโดยกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ แต่แล้ว... ก็มีบางสิ่งเกิดขึ้น" ภูผาเว้นจังหวะ "บางสิ่ง... ที่ทำให้ผู้คนในนครนี้หายสาบสูญไปทั้งหมด และนครแห่งนี้ก็ถูกทิ้งร้าง"

"บางสิ่ง... ที่ว่านั้นคืออะไร" เทพินเร่งถาม

"ไม่มีใครรู้แน่ชัดครับ" ภูผาถอนหายใจ "บางคนบอกว่าเป็นโรคระบาด บางคนบอกว่าเป็นสงคราม แต่... ผู้เฒ่าบางคนก็กระซิบกันว่า... เป็นคำสาป"

"คำสาป..." เทพินทวนคำ "คำสาปจากใคร"

"นั่นแหละครับ... คือสิ่งที่ไม่มีใครตอบได้" ภูผาพูดพลางมองไปรอบๆ ด้วยความกังวล "แต่... เมื่อไม่นานมานี้ ข้าเริ่มได้ยินเสียงประหลาดๆ ดังออกมาจากป่าลึก เสียงเหมือน... เสียงกรีดร้อง และบางครั้งก็เหมือนเสียงหัวเราะอันชั่วร้าย"

เทพินหยุดเดิน เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น พลังงานที่เข้มข้นและชั่วร้ายยิ่งกว่าที่เขาเคยสัมผัสเมื่อคืนนี้

"ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง" เทพินกล่าว "มันกำลังเติบโตขึ้น"

"พลังงานอะไรครับ" ภูผาถามด้วยความตื่นกลัว

"พลังงานแห่งความมืด" เทพินตอบ "และมันกำลังถูกดึงดูดมายังที่นี่"

ทันใดนั้นเอง แผ่นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามกึกก้องดังมาจากเบื้องล่าง ราวกับว่าพสุธากำลังจะแยกออกเป็นสอง

"เกิดอะไรขึ้น!" ภูผาร้องถามด้วยความตกใจ

"มันกำลังจะมา!" เทพินตะโกน "ภูผา! หาที่หลบ!"

ก่อนที่ภูผาจะได้ขยับ รอยแยกขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นกลางลานกว้างที่พวกเขาอยู่ ลาวาสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นมาจากเบื้องลึก เผยให้เห็นถึงความโกรธเกรี้ยวของโลกเบื้องล่าง

"คลื่นพิโรธแห่งพสุธา!" เทพินอุทาน "นี่มัน... ไม่ใช่แค่ภูตผีปีศาจธรรมดาแล้ว"

จากรอยแยกนั้น ปรากฏร่างมหึมา ร่างกายที่ประกอบด้วยหินและลาวา ดวงตาเป็นถ่านเพลิงลุกโชน มันคือยักษ์แห่งเปลวเพลิง ผู้ถูกปลุกขึ้นมาด้วยพลังงานอันชั่วร้าย

"มนุษย์... และสายฟ้า!" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงของภูเขาถล่มดังขึ้น "เจ้า... กล้าดียังไง มายุ่งกับอาณาเขตของข้า!"

เทพินยืนเผชิญหน้ากับยักษ์ตนนั้น สายตาของเขาสงบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น

"ข้ามาเพื่อหยุดยั้งความชั่วร้าย" เทพินกล่าว "ไม่ใช่เพื่อยุ่งเกี่ยว"

"ความชั่วร้ายงั้นหรือ!" ยักษ์หัวเราะเสียงดัง "ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งนรกภูมิ! เจ้า... จะต้องถูกเผาไหม้เป็นเถ้าธุลี!"

ยักษ์ตนนั้นยกแขนมหึมาขึ้น ฟาดลงมายังเทพินด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ

"อัสนี... แสดงพลังให้ข้าเห็นอีกครั้ง!" เทพินตะโกน

แสงสีฟ้าสว่างวาบไปทั่วทั้งบริเวณ สายฟ้าฟาดลงมาจากฟากฟ้า ตรงเข้าปะทะกับแขนของยักษ์อย่างจัง เสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งมหานครโบราณ

แต่... แสงสว่างของสายฟ้ากลับถูกกลืนกินโดยลาวาและไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างของยักษ์ ยักษ์ตนนั้นไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

"พลังของเจ้า... ยังอ่อนแอเกินไป!" ยักษ์คำราม "เตรียมรับชะตากรรมของเจ้าได้เลย!"

ยักษ์ตนนั้นปล่อยคลื่นความร้อนอันร้อนระอุออกมา หมายจะเผาผลาญเทพินให้สิ้นซาก เทพินสัมผัสได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่กำลังถาโถมเข้ามา เขาตั้งสมาธิ รวบรวมพลังอัสนีที่เหลืออยู่

"ภูผา! จงหลบให้พ้น!" เทพินตะโกน

ขณะที่ยักษ์แห่งเปลวเพลิงกำลังจะโจมตี เทพินก็ระเบิดพลังอัสนีออกมาอย่างเต็มที่ ไม่ใช่แค่สายฟ้า แต่เป็นเหมือนพายุหมุนแห่งพลังงานไฟฟ้าที่ปะทะเข้ากับคลื่นความร้อนของยักษ์

การปะทะกันครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ แสงสว่างสีฟ้าและสีแดงฉานสาดกระจายไปทั่ว ท้องฟ้าพลันมืดครึ้มราวกับถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกแห่งความโกลาหล

เทพินยืนหยัดเผชิญหน้ากับยักษ์ตนนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่ดวงตายังคงฉายแววแห่งความไม่ยอมแพ้

"นี่... แค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น" เทพินพึมพำกับตัวเอง "ข้าจะต้องค้นหาความจริงให้ได้"

ขณะที่การต่อสู้กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด ภูผาที่แอบมองอยู่จากที่ซ่อน ได้สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ

"นั่นมันอะไรกัน..." ภูผาพึมพำพลางเพ่งมองไปยังใจกลางของรอยแยกที่ยักษ์ผุดขึ้นมา... มีแสงสีดำทะมึนกำลังส่องประกายออกมา... ราวกับว่าเป็นแหล่งพลังงานที่แท้จริงเบื้องหลังทั้งหมดนี้...

---

(รออ่านตอนต่อไป...)