ตอนที่ 23 — เพลิงนรกพิโรธ ท้าทายเทพศักดิ์สิทธิ์

แสงอรุณสีทองยังคงอาบทาซากปรักหักพังของมหานครโบราณ ราวกับว่าเทพธิดาแห่งรุ่งอรุณกำลังบรรจงปัดเป่าความมืดมิดให้เลือนหายไป เทพินยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้างใหญ่ สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบทิศ ภาพสถาปัตยกรรมอันยิ่งใหญ่ที่เคยเป็นศูนย์กลางแห่งความเจริญรุ่งเรือง บัดนี้เหลือเพียงซากอิฐหินที่บ่งบอกถึงกาลเวลาอันยาวนาน ม่านหมอกยามเช้าที่ปกคลุมเมืองโบราณแห่งนี้ ยิ่งขับเน้นบรรยากาศแห่งความลี้ลับและความทรงจำที่หลงเหลืออยู่

"ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่คุกรุ่นอยู่เบื้องลึก" ‌เสียงทุ้มกังวานของเทพินดังขึ้น ขณะที่มือข้างหนึ่งยกขึ้นสัมผัสกับกำแพงหินที่ผุพัง ลวดลายแกะสลักโบราณที่เลือนรางยังคงเผยให้เห็นถึงอารยธรรมอันสูงส่ง "พลังงานนี้ไม่เหมือนกับที่ข้าเคยพบเจอมาก่อน มันทั้งร้อนแรงและมืดมิด... อันตราย"

จู่ๆ แผ่นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงครืนครั่นดังมาจากเบื้องล่างราวกับยักษ์ใหญ่กำลังตื่นจากการหลับใหล ​ฝุ่นผงและเศษหินปลิวกระจายไปทั่ว ท้องฟ้าที่เคยสดใสพลันมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว ลมพายุที่พัดโหมกระหน่ำราวกับจะฉีกทุกสิ่งให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"เกิดอะไรขึ้น?" อนาวินผู้ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เทพินเอ่ยถามด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างมองไปรอบทิศ

"มันกำลังจะปรากฏตัว" เทพินตอบเสียงเคร่งเครียด รัศมีสีทองเจิดจ้าพลันเปล่งประกายรอบกายเขา ‍ราวกับจะเตรียมพร้อมรับมือกับภัยอันตรายที่กำลังจะมาถึง

จากกลางลานกว้างที่เคยสงบนิ่ง แผ่นดินก็ปริแยกออกเป็นสองส่วน เปลวเพลิงสีดำสนิทพลันปะทุขึ้นมาจากรอยแยกนั้น มันลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง ล้อมรอบด้วยควันพิษสีเขียวขจีที่ลอยฟุ้ง อุณหภูมิโดยรอบสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว

"เพลิงนรก..." เทพินพึมพำอย่างไม่เชื่อสายตา "นี่มันคือ... ‌จอมอสูรแห่งเพลิง!"

จากกองเพลิงนั้น ร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวก็ค่อยๆ ปรากฏกายขึ้น มันมีรูปร่างคล้ายมังกร แต่เกล็ดของมันเป็นสีดำสนิทราวกับอัญมณีแห่งความมืด มีปีกขนาดใหญ่ที่กางออกอย่างน่าเกรงขาม ดวงตาของมันเป็นสีแดงก่ำเรืองรอง เปล่งประกายแห่งความอาฆาตแค้นออกมาอย่างชัดเจน ‍มันคือ "อัคคีมาร" จอมอสูรผู้ถูกจองจำมานานนับพันปี

"ในที่สุด... ข้าก็ได้ปลดปล่อย!" เสียงคำรามของอัคคีมารดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าร้อง มันสะบัดหางยาวที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม กวาดไปทั่วบริเวณ ทำลายซากปรักหักพังที่เหลืออยู่ให้พังทลายลงไปอีก

"เทพิน! ​เราจะทำอย่างไรดี?" อนาวินตะโกนถาม เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ

เทพินเงยหน้ามองอัคคีมารด้วยสายตาที่ไม่ยอมแพ้ "เจ้าจอมอสูร... ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้!"

เขาชูมือขึ้นไปบนฟ้า รัศมีสีทองยิ่งทวีความสว่างไสวขึ้น "เทพแห่งสายฟ้า... จงสำแดงเดช!"

ทันใดนั้น ​สายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์ก็ฟาดเปรี้ยงลงมาจากท้องฟ้าที่มืดครึ้ม มันพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของอัคคีมารอย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงสีดำรอบกายอัคคีมารปะทุแรงขึ้น ราวกับจะต้านทานพลังแห่งสายฟ้า

"ฮ่าฮ่าฮ่า! เพียงเท่านี้หรือ? เทพแห่งสายฟ้า..." อัคคีมารหัวเราะอย่างเย้ยหยัน "เจ้าคิดว่าพลังแค่นี้จะทำอะไรข้าได้งั้นรึ!"

มันพ่นลมหายใจออกมาเป็นเปลวเพลิงสีดำที่ร้อนแรงยิ่งกว่าลาวา ​พุ่งเข้าใส่เทพินอย่างรวดเร็ว เทพินไม่รอช้า เขาหมุนตัวหลบเปลวเพลิงนั้นได้อย่างฉิวเฉียด แต่ความร้อนแรงของมันก็ทำให้กำแพงหินที่อยู่ใกล้เคียงละลายเป็นน้ำ

"พลังของมัน... ร้อนแรงเหลือเกิน" เทพินเอ่ยขณะที่เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามหน้าผาก "นี่ไม่ใช่แค่พลังแห่งไฟธรรมดา... นี่คือเพลิงนรกที่หล่อเลี้ยงด้วยความแค้น!"

"เทพิน! ข้าจะช่วยเอง!" อนาวินชักดาบศักดิ์สิทธิ์ที่เขาถือออกมา แสงสีฟ้าสว่างจ้าเปล่งประกายจากคมดาบ "ข้าจะใช้พลังแห่งน้ำ... ดับเพลิงของเจ้า!"

อนาวินพุ่งเข้าใส่ แต่ก่อนที่เขาจะเข้าถึงตัวอัคคีมาร ร่างของมันก็พลันกลายเป็นเพียงเงาเลือนราง แล้วปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเบื้องหลังอนาวินอย่างรวดเร็ว

"เจ้ามนุษย์ตัวเล็กๆ..." อัคคีมารเย้ยหยัน "เจ้าคิดว่าพลังแห่งน้ำจะหยุดข้าได้รึ!"

มันยกกรงเล็บขึ้น ตะปบเข้าใส่อนาวินอย่างรวดเร็ว อนาวินรีบยกดาบขึ้นป้องกัน แต่ด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า อัคคีมารก็สามารถผลักเขาให้กระเด็นไปไกลจนกระแทกเข้ากับกำแพงหิน

"อนาวิน!" เทพินร้องตะโกนด้วยความเป็นห่วง

"ข้าไม่เป็นไร..." อนาวินพยุงตัวเองขึ้นมาอย่างทุลักทุเล "เจ้าจอมอสูรนี่... แข็งแกร่งเกินไป!"

เทพินรู้ดีว่าสถานการณ์กำลังเลวร้ายลงเรื่อยๆ พลังของอัคคีมารนั้นมหาศาลเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้ด้วยพลังแห่งเทพเจ้าแห่งสายฟ้าเพียงลำพัง

"ข้าต้องใช้พลังทั้งหมดที่มี..." เทพินหลับตาลง รวบรวมพลังทั้งหมดที่มี สัมผัสถึงกระแสแห่งทวยเทพที่ไหลเวียนอยู่ในตัว "อัสนี... จงปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของเจ้า!"

ทันใดนั้น รัศมีสีทองรอบกายเทพินก็สว่างไสวขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มันแผ่กระจายออกไปทั่วบริเวณ ราวกับดวงอาทิตย์ดวงใหม่ที่กำลังจะขึ้น พลังงานแห่งเทพเจ้าแห่งสายฟ้าได้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มที่

"นี่มัน... พลังของเทพอะไรกัน?" อัคคีมารเอ่ยด้วยความประหลาดใจ มันสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ทรงอานุภาพอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

"ข้าคือ อัสนี! เทพเจ้าแห่งสายฟ้า!" เทพินประกาศก้อง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและอำนาจ "และข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายโลกนี้!"

เขาชูมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพียงสายฟ้า แต่เป็นพายุหมุนแห่งสายฟ้าที่ก่อตัวขึ้นกลางอากาศ ล้อมรอบด้วยแสงสว่างเจิดจ้าที่สาดส่องไปทั่ว

"จงรับไป! บัญชาสวรรค์พิโรธ!"

เทพินปล่อยพายุหมุนแห่งสายฟ้าเข้าใส่ร่างของอัคคีมารอย่างเต็มกำลัง สายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้างไปทั่วทุกทิศ แสงสว่างจ้าจนแทบมองไม่เห็น ทำให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเมืองโบราณ

ร่างของอัคคีมารถูกกระแทกอย่างรุนแรงจนล้มลงไปกองกับพื้น เปลวเพลิงสีดำรอบกายเริ่มอ่อนแรงลง เผยให้เห็นเกล็ดสีดำที่แตกบิ่นไปหลายแห่ง

"เป็นไปไม่ได้..." อัคคีมารพึมพำด้วยความเจ็บปวด "พลังของเทพเจ้า... ช่างน่าสะพรึงกลัวนัก!"

แต่ก่อนที่เทพินจะได้ยิ้มเยาะชัยชนะ ร่างของอัคคีมารก็พลันสลายกลายเป็นกลุ่มควันสีดำที่ลอยฟุ้งขึ้นสู่ท้องฟ้า

"เจ้ายังไม่ชนะข้าหรอก เทพแห่งสายฟ้า!" เสียงของอัคคีมารดังแว่วมา "ข้าจะกลับมา... แล้วจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุล!"

กลุ่มควันสีดำนั้นลอยขึ้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหายลับไปกับท้องฟ้าที่เริ่มกลับมาสว่างสดใสอีกครั้ง

เทพินทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างอ่อนแรง รัศมีสีทองรอบกายเริ่มจางหายไป เขาหอบหายใจอย่างหนัก แต่แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"มันหนีไปแล้ว..." อนาวินเดินเข้ามาหาเทพินด้วยความเป็นห่วง "แต่ข้าว่ามันคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก"

"ข้ารู้..." เทพินตอบเสียงแหบพร่า "พลังของมันยังคงอยู่ และมันจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เราต้องรีบตามหาวิธีที่จะหยุดยั้งมันอย่างถาวร ก่อนที่มันจะกลับมาอีกครั้ง"

เขามองไปยังทิศทางที่อัคคีมารหายลับไป "แต่ตอนนี้... เราต้องหาทางออกจากที่นี่ก่อน"

แม้ว่าอัคคีมารจะหนีไปแล้ว แต่ภัยคุกคามที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น สงครามระหว่างเทพเจ้าและอสูรแห่งเพลิงกำลังจะอุบัติขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้... ชะตากรรมของโลกทั้งใบอาจขึ้นอยู่กับพลังอำนาจของเทพินเพียงลำพัง

เทพินลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เขามองไปยังซากปรักหักพังของเมืองโบราณที่บัดนี้ยิ่งดูอ้างว้างและโดดเดี่ยว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและคำถามมากมาย แต่ในห้วงลึกของจิตใจ เขารู้ดีว่าการเดินทางของเขายังอีกยาวไกล และบททดสอบที่รออยู่เบื้องหน้า จะยิ่งท้าทายเขาไปอีกขั้น...

(จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป? อัคคีมารจะกลับมาเมื่อใด? เทพินและอนาวินจะหาทางหยุดยั้งมันได้อย่างไร? หรือจะมีพันธมิตรใหม่ปรากฏตัวขึ้น? โปรดติดตามตอนต่อไป...)