ตอนที่ 24 — บุปผาแห่งเงามรณะ

แสงอรุณสีทองยังคงอาบทาซากปรักหักพังของมหานครโบราณ ราวกับว่าเทพธิดาแห่งรุ่งอรุณกำลังบรรจงปัดเป่าความมืดมิดให้เลือนหายไป เทพินยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้างใหญ่ สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบทิศ ภาพสถาปัตยกรรมอันโอ่อ่าผุพังที่ครั้งหนึ่งเคยตระหง่าน บัดนี้เหลือเพียงเศษซากที่บอกเล่าเรื่องราวแห่งกาลเวลา ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่ว มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านซอกหลืบของเสาหินโบราณ ‌ราวกับเสียงกระซิบจากบรรพชนที่สาบสูญ

"ท่านอัสนี... ท่านแน่ใจหรือว่านี่คือสถานที่ที่ท่านตามหา?" เสียงหวานแต่แฝงความกังวลของ "พิรุณ" ดังขึ้นข้างกายเทพิน สตรีสาวผู้มาก่อนกาลเวลา ผิวพรรณผ่องใสราวไข่มุก ดวงตาคู่สวยมองไปรอบตัวด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ

เทพิน ​หรือ อัสนี เทพแห่งสายฟ้า ผู้ซึ่งจุติมาในร่างมนุษย์เพื่อตามหา "บุปผาแห่งเงามรณะ" ดอกไม้ในตำนานที่จะใช้ผนึกพลังอำนาจอันชั่วร้ายที่กำลังคุกคามสามภพ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาฉายแววเคร่งขรึม "ข้าสัมผัสได้ ‍พิรุณ กลิ่นอายของพลังที่หลับใหล บัดนี้กำลังจะตื่นขึ้น"

เขาเดินสำรวจไปตามแนวกำแพงที่ผุพัง รอยสลักโบราณที่เลือนรางปรากฏขึ้นเป็นระยะๆ แต่ละลายล้วนเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ที่อัสนีคุ้นเคย สัญลักษณ์แห่งการผนึกแห่งพลัง อันเป็นสิ่งที่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้ผืนดินแห่งเมืองที่ถูกลืมแห่งนี้

"ภาพสลักเหล่านี้... มันคือการผนึก" ‌อัสนีกล่าว พลางไล้นิ้วไปตามรอยสลัก "เป็นการผนึกที่ทรงพลังอย่างยิ่ง หากแต่... มันกำลังจะเสื่อมสลาย"

"เสื่อมสลาย?" พิรุณอุทานด้วยความตกใจ "หมายความว่า... พลังที่ถูกผนึกกำลังจะหลุดออกมางั้นหรือ?"

"เช่นนั้น" ‍อัสนีพยักหน้า "และเราต้องหาบุปผาแห่งเงามรณะให้เจอก่อนที่มันจะสายเกินไป"

ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษหินเศษปูนร่วงหล่นลงมาจากซากอาคารรอบด้าน เสียงคำรามกึกก้องดังมาจากใต้พิภพราวกับสัตว์ร้ายโบราณกำลังตื่นขึ้น

"เกิดอะไรขึ้น!" พิรุณร้องถาม พลางคว้าแขนของอัสนีไว้แน่น

"มันคือสัญญาณ" อัสนีเอ่ยเสียงหนักแน่น ​"การผนึกกำลังจะขาดสะบั้น!"

เขาส่งสายตาไปยังทิศทางที่เสียงคำรามดังมาจากใจกลางของซากปรักหักพัง ที่นั่น ปรากฏรอยแยกขนาดมหึมาบนพื้นดิน แสงสีดำสนิทคล้ายเงาหมึกค่อยๆ แผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกนั้น บิดเบือนอากาศรอบกายให้ดูพร่ามัว

"นั่นคือ... พลังแห่งความมืด" อัสนีกล่าว ​ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "พิรุณ เจ้าถอยไป ข้าจะไปดูเอง"

"ไม่!" พิรุณตอบเสียงดังฟังชัด "ข้าจะอยู่เคียงข้างท่าน"

ก่อนที่อัสนีจะได้ทักท้วง รอยแยกบนพื้นดินก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว พลังงานสีดำทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง ​พัดพาทุกสิ่งให้ปลิวว่อนไปกับแรงลมที่ก่อตัวขึ้น

"อัสนี!" พิรุณร้องเรียก เมื่อเห็นว่าอัสนีถูกแรงลมพัดกระเด็นไปทางรอยแยก

เพียงพริบตาเดียว ร่างของอัสนีก็หายลับเข้าไปในความมืดมิดนั้น พิรุณใจหายวาบ หัวใจของเธอเต้นระส่ำอย่างบ้าคลั่ง

"ท่านอัสนี!" เธอตะโกนเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงลมที่ดังโหยหวนราวกับจะเยาะเย้ย

ขณะที่พิรุณกำลังจะก้าวตามเข้าไป อัสนีก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งจากรอยแยกนั้น ใบหน้าของเขาซีดเผือด มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมหน้าอก ราวกับกำลังเจ็บปวด

"ท่านอัสนี! ท่านเป็นอะไร!" พิรุณรีบวิ่งเข้าไปหา

"ข้า... ข้าไม่เป็นไร" อัสนีพยายามเอ่ยเสียงให้ปกติ แต่แววตาของเขากลับฉายแววตื่นตระหนก "พลังที่นั่น... มันแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคาดไว้มาก"

"แล้ว... ท่านเห็นอะไรบ้าง?" พิรุณถามอย่างมีความหวัง

อัสนีเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาเข้ม "ข้าเห็น... โลกใต้พิภพ"

เขาเล่าต่อไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "มันคือสถานที่ที่เต็มไปด้วยความมืดมิด และ... เป็นที่อยู่ของ 'บุปผาแห่งเงามรณะ'"

"จริงหรือ!" พิรุณตาเป็นประกาย

"แต่... มันไม่ง่ายอย่างนั้น" อัสนีกล่าว สีหน้าของเขากลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง "บุปผาแห่งเงามรณะนั้น... มันไม่ใช่เพียงดอกไม้ แต่เป็นเหมือน... หัวใจของความมืด"

"หัวใจของความมืด?" พิรุณทวนคำ

"ใช่" อัสนีพยักหน้า "มันถูกเฝ้าโดยเหล่าอสูรกายแห่งเงา... และไม่ใช่แค่นั้น... มันมีบางสิ่ง... ที่ทรงพลังยิ่งกว่ารอข้าอยู่"

"บางสิ่ง? คืออะไรหรือท่าน?" พิรุณถามด้วยความอยากรู้

อัสนีส่ายหน้าช้าๆ "ข้าไม่อาจบอกได้ในตอนนี้... แต่ข้ารู้เพียงว่า... หากข้าเข้าไปที่นั่นโดยไม่พร้อม... ข้าอาจจะ... ไม่ได้กลับออกมาอีกเลย"

ทันใดนั้นเอง แสงสีดำจากรอยแยกก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า เศษซากปรักหักพังที่เคยตั้งตระหง่าน บัดนี้ถูกแรงดึงดูดอันมหาศาลของพลังงานสีดำกลืนกินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

"เราต้องรีบไป!" อัสนีเอ่ยเสียงเฉียบขาด "ข้าต้องเข้าไปในโลกใต้พิภพนั้นให้ได้ ก่อนที่พลังแห่งความมืดจะครอบงำทุกสิ่ง"

"แต่ท่าน... ท่านดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บ" พิรุณท้วง

"ข้าจะจัดการเอง" อัสนีกล่าวพลางยกมือขึ้นเบื้องหน้า แสงสีฟ้าสว่างวาบปรากฏขึ้นในมือของเขา พลังแห่งสายฟ้าที่คุ้นเคย "ข้าคืออัสนี เทพแห่งสายฟ้า... ไม่มีสิ่งใดจะมาหยุดยั้งข้าได้"

เขาก้าวเท้าไปทางรอยแยกที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ พิรุณมองตามด้วยความเป็นห่วง แต่ก็เชื่อมั่นในพลังของอัสนี

"ท่านอัสนี! จงระวังตัวด้วย!" เธอตะโกนส่ง

อัสนีหันกลับมามองเธอ ยิ้มบางๆ "ไม่ต้องห่วง ข้าจะกลับมาพร้อมบุปผาแห่งเงามรณะ"

ว่าแล้ว เขาก็พุ่งตัวเข้าไปในรอยแยกนั้น ท่ามกลางแสงสีดำที่กำลังโหมกระหน่ำ

เมื่ออัสนีหายลับไป รอยแยกนั้นก็ค่อยๆ หุบลงอย่างรวดเร็ว จนสุดท้ายก็เหลือเพียงพื้นดินที่ถูกทำลายเท่านั้น ความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมที่ยังคงพัดผ่านซากปรักหักพัง

พิรุณยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังจุดที่อัสนีหายไป ความกังวลยังคงเกาะกุมหัวใจ แต่ก็มีความหวังเจือปนอยู่

"ท่านอัสนี... โปรดกลับมาอย่างปลอดภัย" เธอพึมพำ

ในขณะเดียวกัน ภายใต้โลกที่ถูกซ่อนเร้นในซากปรักหักพังแห่งมหานครโบราณ อัสนีได้พบกับโลกที่มืดมิดและน่าสะพรึงกลัวกว่าที่เขาเคยจินตนาการ

แสงสีดำสลัวๆ จากแหล่งพลังงานอันไม่ทราบที่มา สาดส่องให้เห็นทิวทัศน์อันแปลกประหลาด เพดานถ้ำที่สูงเสียดฟ้าเต็มไปด้วยผลึกสีดำที่เรืองแสงจางๆ ผนังถ้ำปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์สีดำที่บิดเบี้ยวราวกับงูเลื้อยไปมา

อากาศที่นี่เย็นยะเยือกจนสัมผัสได้ถึงกระดูก แต่กลับแฝงไปด้วยกลิ่นอายของความตายและพลังอำนาจโบราณ

"ที่นี่คือ... โลกใต้พิภพ" อัสนีกล่าว พลางสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว

เขาเดินลึกเข้าไปในถ้ำเรื่อยๆ สัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานที่เข้มข้นขึ้นทุกขณะ

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาแต่หนักแน่น ก็ดังขึ้นจากเงามืดเบื้องหน้า

อัสนีชะงักเท้า ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ "ใครอยู่ตรงนั้น?"

จากความมืด ปรากฏร่างของสตรีผู้หนึ่ง นางมีผมยาวสีดำสนิทราวกับกลางคืน สวมชุดคลุมสีดำที่ปักด้วยด้ายสีเงิน สะท้อนแสงสีดำที่เรืองรอง

ผิวพรรณของนางซีดขาวราวหิมะ ดวงตาของนางเป็นสีม่วงเข้มลึกราวกับห้วงอวกาศ และริมฝีปากของนางแย้มยิ้มบางๆ ที่ดูเยือกเย็น

"ท่านคือ... อัสนี เทพแห่งสายฟ้า" นางเอ่ยเสียงหวาน แต่แฝงไปด้วยความอำมหิต "ข้ารู้ว่าท่านจะมา"

"เจ้าเป็นใคร?" อัสนีถาม พลางเตรียมพร้อมที่จะปลดปล่อยพลัง

"ข้าคือ 'เนตรมรณะ' ผู้พิทักษ์แห่งบุปผาแห่งเงามรณะ" นางตอบ เสียงของนางดังก้องไปทั่วถ้ำ "และข้าไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าถึงมัน"

"ข้ามาเพื่อนำมันไปผนึกพลังแห่งความมืด" อัสนีกล่าวอย่างหนักแน่น

"ผนึก? ฮ่าๆๆ" เนตรมรณะหัวเราะเสียงแหลม "พลังแห่งความมืดนั้น... คือชีวิตของข้า มันคือทุกสิ่ง! ท่านคิดว่าดอกไม้เล็กๆ ดอกเดียวจะหยุดยั้งมันได้งั้นหรือ?"

"มันคือความหวังสุดท้ายของเรา!" อัสนีตะโกนกลับ

"ความหวังสุดท้าย?" เนตรมรณะกล่าว ดวงตาของนางฉายแววเย้ยหยัน "ความหวังของพวกท่าน... คือความพินาศของข้า"

นางยกมือขึ้นเบื้องหน้า แสงสีดำเข้มข้นก็ปะทุออกมาจากฝ่ามือของนาง บิดเบือนอากาศรอบกายให้ดูพร่ามัว

"หากท่านต้องการบุปผาแห่งเงามรณะ... ท่านก็ต้องผ่านข้าไปให้ได้เสียก่อน!"

สิ้นเสียงของนาง ร่างของนางก็พุ่งเข้าหาอัสนีอย่างรวดเร็วราวกับเงา รวดเร็วจนตามองแทบไม่ทัน

อัสนีเองก็ไม่ยอมแพ้ เขาปลดปล่อยพลังแห่งสายฟ้าออกมาทันที สายฟ้าสีฟ้าสว่างวาบพุ่งเข้าปะทะกับกระแสพลังสีดำของเนตรมรณะ เกิดเสียงระเบิดกึกก้องไปทั่วถ้ำ

การต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่เพื่อชะตากรรมของสามภพกำลังจะอุบัติขึ้น ณ ใจกลางโลกใต้พิภพแห่งนี้!