ตอนที่ 26 — ม่านหมอกแห่งอดีตกาล

แสงอรุณสีทองยังคงอาบทาซากปรักหักพังของมหานครโบราณ ราวกับว่าเทพธิดาแห่งรุ่งอรุณกำลังบรรจงปัดเป่าความมืดมิดให้เลือนหายไป เทพินยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้างใหญ่ สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบทิศ ภาพสถาปัตยกรรมอันโอ่อ่าที่เคยรุ่งเรือง บัดนี้เหลือเพียงซากอิฐหินที่บอกเล่าเรื่องราวอันยาวนาน ผนังที่เคยประดับประดาด้วยภาพแกะสลักอันวิจิตร บัดนี้มีเพียงร่องรอยเลือนราง ‌บ่งบอกถึงอารยธรรมที่สาบสูญไปตามกาลเวลา

“ที่นี่… คือที่ที่เราตามหามาตลอดอย่างนั้นหรือ” เทพินพึมพำเสียงแผ่วเบา แสงจากดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องกระทบใบหน้าของเขา ทำให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความมุ่งมั่น

"ใช่แล้วอัสนี… หรือเทพิน" เสียงทุ้มต่ำดังมาจากเบื้องหลังของเขา "ที่นี่คือ ​'นครแห่งเงามรณะ' ดินแดนที่ถูกผนึกให้สาบสูญไปจากประวัติศาสตร์"

เทพินหันกลับไปมอง พลันพบกับเงาร่างของ 'วายุ' บุรุษผู้ที่เขาเพิ่งได้รู้จักเมื่อไม่นานมานี้ ผู้ซึ่งมีพลังลมอันเกรี้ยวกราด และดวงตาที่ฉายแววความลับมากมาย วายุในชุดคลุมสีดำสนิท ‍ยืนสงบนิ่ง ท่ามกลางความเงียบสงัดของซากปรักหักพัง

"ท่านทราบเรื่องนี้ได้อย่างไร" เทพินถามด้วยความประหลาดใจ

วายุยิ้มบางๆ "ข้าเคยเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนแห่งนี้… ก่อนที่มันจะถูกสาป" เขากล่าว แสงแดดสะท้อนเงาบนใบหน้าของวายุ ทำให้ยากจะคาดเดาอารมณ์ที่แท้จริง

"ถูกสาป? ‌โดยใคร?"

"โดยเทพเจ้า… หรือบางทีอาจจะเป็นพวกเราเอง" วายุตอบเป็นปริศนา "แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม การสาปได้ผนึกนครแห่งนี้ไว้ ปิดกั้นไม่ให้ผู้ใดเข้าถึงได้ จนกว่าเงื่อนไขบางประการจะครบถ้วน"

"เงื่อนไข?" เทพินก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย ‍"ท่านหมายความว่า… เราผ่านเงื่อนไขนั้นแล้ว?"

"อาจจะ… หรืออาจจะยัง" วายุเดินเข้ามาใกล้ "แต่สิ่งที่แน่นอนคือ… เราได้เข้ามาถึงที่นี่แล้ว และมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"

เทพินครุ่นคิด เขาจำได้ว่าหลังจากที่เขาเผชิญหน้ากับ ​'อัคคี' บุตรแห่งรัชทายาทแห่งสวรรค์ และได้รับ 'ศิลาแห่งสัจจะ' มา เขาก็พลันพบกับวายุ และถูกนำมายังที่แห่งนี้

"แล้วเป้าหมายของเราที่นี่คืออะไร?" เทพินถาม ​"ท่านบอกว่าท่านต้องการ 'จิตวิญญาณแห่งกาลเวลา' ใช่หรือไม่"

วายุพยักหน้า "ใช่… จิตวิญญาณแห่งกาลเวลา คือสิ่งที่สามารถปลดปล่อยพลังที่ถูกผนึกไว้ในนครแห่งนี้ได้ หากเราสามารถนำมันมาได้… เราอาจจะไขความลับทั้งหมดที่ซ่อนอยู่"

"ความลับอะไร?"

"ความลับของ… ​จุดเริ่มต้น"

คำตอบของวายุกระตุ้นต่อมความสงสัยของเทพินทันที จุดเริ่มต้น? เขาหมายถึงอะไร? การกำเนิดของจักรวาล? หรือบางสิ่งบางอย่างที่เก่าแก่กว่านั้น?

"นครแห่งนี้… เคยเป็นอะไรมาก่อน" เทพินถาม จิตใจของเขากำลังประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ

"เคยเป็น… ศูนย์กลางแห่งปัญญา" วายุตอบ "เป็นที่ที่เหล่าเทวดาและมนุษย์ในยุคโบราณมาศึกษาศาสตร์แห่งจักรวาล เป็นที่ที่ความรู้ทุกอย่างถูกรวบรวมไว้… ก่อนที่จะเกิดความขัดแย้งครั้งใหญ่"

"ความขัดแย้ง?"

"ความขัดแย้งที่ทำให้เกิดการแบ่งแยก… และนำไปสู่การถูกสาป" วายุชี้ไปยังใจกลางของนครซากปรักหักพัง "วิหารแห่งแสง… คือหัวใจของนครแห่งนี้ ที่นั่น… คือที่ที่ 'จิตวิญญาณแห่งกาลเวลา' ถูกเก็บรักษาไว้"

เทพินมองไปยังทิศทางที่วายุชี้ ภาพของวิหารที่เขาเคยเห็นในความฝันปรากฏขึ้นมาในความคิด วิหารที่สว่างไสวท่ามกลางความมืดมิด

"เราต้องไปที่นั่น" เทพินตัดสินใจ

"แน่นอน" วายุตอบ "แต่เส้นทางนั้น… ไม่ง่ายเลย"

ทันใดนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงครืนครั่นดังมาจากเบื้องลึกของผืนดิน ซากอิฐหินรอบตัวเริ่มร่วงหล่นลงมา

"เกิดอะไรขึ้น!" เทพินร้องถาม

"เหมือนว่า… นครแห่งนี้จะยังไม่พร้อมต้อนรับแขก" วายุกล่าว พลันยกมือขึ้น ปล่อยกระแสลมอันทรงพลังออกมา กำแพงหินที่กำลังจะถล่มลงมา ถูกผลักให้กระเด็นออกไป

"ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง… มันกำลังตื่นขึ้น" เทพินกล่าว เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ไม่ได้มาจากแผ่นดินไหวเพียงอย่างเดียว แต่มาจากพลังงานอันมหาศาลที่กำลังปะทุขึ้น

จากใจกลางของซากปรักหักพัง หมอกสีดำทะมึนเริ่มก่อตัวขึ้น มันค่อยๆ ขยายตัวออกไปปกคลุมพื้นที่อย่างรวดเร็ว ทัศนวิสัยเริ่มเลือนราง แสงอรุณที่เคยสาดส่อง ถูกกลืนกินไปในความมืด

"นี่มัน… ม่านหมอกแห่งอดีตกาล" วายุอุทานด้วยความตกใจ

"ม่านหมอกแห่งอดีตกาล?"

"ใช่… มันคือพลังงานที่หลงเหลืออยู่ของนครแห่งนี้ มันจะทำให้ผู้ที่เข้ามาพบกับภาพลวงตา… และบททดสอบจากอดีต" วายุอธิบาย "มันจะนำพาเราย้อนกลับไปสู่ช่วงเวลาที่เกิดความขัดแย้ง… เพื่อให้เราได้เรียนรู้"

"เรียนรู้? หรือเพื่อให้เราหลงทาง?" เทพินถามด้วยความไม่แน่ใจ

"อาจเป็นทั้งสองอย่าง" วายุตอบ "เราต้องผ่านมันไปให้ได้… เพื่อไปให้ถึงวิหารแห่งแสง"

หมอกสีดำเข้มข้นยิ่งขึ้น จนแทบมองไม่เห็นอะไรเลย เทพินรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย พลังงานบางอย่างกำลังเข้ามาปั่นป่วนความคิดของเขา

"เทพิน… ระวัง!" วายุตะโกน

ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าของเทพินก็เปลี่ยนแปลงไป เขากลายเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนจำนวนมาก ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่ว

"นี่มัน… ภาพลวงตา?" เทพินถามตัวเอง

"ไม่… มันคือความทรงจำ" เสียงของวายุที่ยังคงอยู่ข้างๆ เขา "ความทรงจำที่ถูกผนึกไว้… ของนครแห่งนี้"

เทพินมองไปรอบๆ เขาเห็นเหล่าทวยเทพในชุดสีทองอร่าม กำลังต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัว ดาบนับพันเล่มฟาดฟันกัน เสียงอัศวินดังสนั่นหวั่นไหว

"เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" เทพินถาม

"นี่คือ… สงครามแห่งการแบ่งแยก" วายุตอบ "ช่วงเวลาที่เหล่าเทวดา… เกิดความแตกแยกกันเอง… พวกเขาเชื่อในแนวทางที่ต่างกัน… และนำไปสู่การต่อสู้ที่ทำให้โลกสั่นสะเทือน"

เทพินเห็นภาพของเหล่าเทวดาที่เคยสง่างาม กำลังทำร้ายกันเองด้วยความโหดเหี้ยม เขาเห็นน้ำตาที่ไหลรินของเหล่าผู้บริสุทธิ์ที่ต้องตกเป็นเหยื่อ

"พวกเขา… ทำกันถึงขนาดนี้เชียวหรือ" เทพินรู้สึกสะเทือนใจ

"ใช่" วายุตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "และมันคือความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด… ของพวกเรา"

ทันใดนั้น ภาพก็ค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นภาพของมหานครที่เคยรุ่งเรือง บัดนี้กำลังถูกทิ้งร้าง ผู้คนจำนวนมากกำลังอพยพหนีตาย ภาพเหล่านั้นสลับไปมาอย่างรวดเร็วราวกับม้วนฟิล์มที่ฉายซ้ำ

"เราต้องหาทางควบคุมภาพลวงตาพวกนี้" เทพินกล่าว

"ข้าจะช่วย… แต่เจ้ารู้สึกถึงอะไรบางอย่างไหม?" วายุถาม

เทพินหลับตาลง เขาพยายามรวบรวมสมาธิ และสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ มันไม่ใช่แค่พลังงานที่หลงเหลืออยู่ แต่มันกำลังมีชีวิต… มันกำลังตอบสนองต่อการมีอยู่ของเขา

"ข้า… รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังมองเราอยู่" เทพินกล่าว

"ใช่" วายุเห็นด้วย "ม่านหมอกแห่งนี้… ไม่ใช่แค่ภาพลวงตา แต่มันคือ… ผู้พิทักษ์"

ทันใดนั้น รูปร่างคล้ายมนุษย์ที่ประกอบขึ้นจากหมอกสีดำก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของพวกเขา มันมีดวงตาที่แดงก่ำ และร่างกายที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

"มันมาแล้ว!" วายุตะโกน "เราต้องสู้!"

เทพินยืนหยัดขึ้นอย่างมั่นคง เขาปลดปล่อยพลังแห่งสายฟ้าออกมา ปะทะเข้ากับร่างหมอกนั้น เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

"พลังของเจ้า… ยังคงน่าทึ่ง" วายุกล่าว พลันปล่อยกระแสลมอันทรงพลังเข้าโจมตีอีกฝ่าย

การต่อสู้กับผู้พิทักษ์แห่งม่านหมอกแห่งอดีตกาล ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เทพินและวายุจะต้องเอาชนะมันให้ได้ เพื่อก้าวต่อไปยังวิหารแห่งแสง และไขความลับของนครแห่งเงามรณะที่ถูกสาปไปตลอดกาล

เรื่องราวจะดำเนินต่อไปอย่างไร? เทพินจะสามารถควบคุมภาพลวงตาและเอาชนะผู้พิทักษ์ได้หรือไม่? และความลับของ "จุดเริ่มต้น" ที่วายุกำลังตามหานั้นแท้จริงแล้วคืออะไร?

(จบตอน)