ตอนที่ 29 — ปรากฏการณ์แห่งศรัทธา ณ วิหารศักดิ์สิทธิ์

แสงอรุณสีทองทอประกายอาบไล้ซากปรักหักพังของมหานครโบราณ ราวกับว่าเทพธิดาแห่งรุ่งอรุณกำลังบรรจงปัดเป่าความมืดมิดให้เลือนหายไป เทพินยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้างใหญ่ สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบทิศ ภาพสถาปัตยกรรมอันโอ่อ่าที่เคยรุ่งเรือง บัดนี้เหลือเพียงเศษซากที่บอกเล่าเรื่องราวแห่งอดีตอันยิ่งใหญ่ ยิ่งกว่านั้นคือความว่างเปล่าที่ปกคลุมผืนดินนี้ ราวกับว่าชีวิตทั้งหมดได้ถูกพรากไปจากที่แห่งนี้อย่างสิ้นเชิง

"ท่านเทพิน... ‌เรามาถึงแล้ว" เสียงของพรานพฤกษ์ที่แฝงไปด้วยความเกรงขามดังขึ้น เขาหยุดยืนนิ่ง สองมือประสานกันแนบอก ดวงตาเบิกกว้างมองไปยังสิ่งปลูกสร้างที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า วิหารแห่งแสง

วิหารแห่งนี้มิได้เป็นเพียงซากปรักหักพังเหมือนสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ แต่กลับคงสภาพสมบูรณ์อย่างน่าประหลาด ​ราวกับถูกสร้างขึ้นมาใหม่เมื่อวานนี้ ผนังหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ส่องประกายเรืองรองภายใต้แสงอาทิตย์ยามเช้า เสาหินแกะสลักลวดลายวิจิตรตระการตา ประดับประดาด้วยอัญมณีหลากสีที่สะท้อนแสงระยิบระยับ สถาปัตยกรรมอันเป็นเอกลักษณ์ ชวนให้นึกถึงความรุ่งเรืองของยุคสมัยที่ล่วงลับไปแล้ว

เทพินพยักหน้าช้าๆ "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่แผ่กระจายออกมาจากที่นี่" เสียงของเขาดังก้อง ‍ทุ้มลึก ชวนให้รู้สึกราวกับมีมนต์สะกด "พลังแห่งศรัทธา... พลังแห่งเทวะ"

"แต่นั่นก็เป็นพลังที่อันตรายยิ่งนัก" หญิงสาวนิรนามที่ติดตามเทพินมาตลอดกล่าวขึ้น เสียงของเธอยังคงปกคลุมด้วยความลึกลับ "พลังที่สามารถบันดาลสิ่งใดก็ได้... หรือทำลายทุกสิ่งได้เช่นกัน"

เทพินหันไปมองหญิงสาวผู้นั้น ‌ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของเธอที่สะท้อนประกายเย็นชา "ข้ารู้ดี" เขาตอบสั้นๆ "แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว"

การเดินทางมาถึงวิหารแห่งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเขาต้องฝ่าดงป่าศักดิ์สิทธิ์อันเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตเร้นลับ และต้องผ่านหุบเขามรณะที่เต็มไปด้วยกับดักอันตราย แต่เมื่อได้เห็นวิหารแห่งแสงที่ตั้งอยู่ตรงหน้า ทุกความเหนื่อยยากก็พลันมลายหายไปสิ้น

"เราจะเข้าไปข้างในกัน" ‍เทพินกล่าว พร้อมกับก้าวเท้าไปข้างหน้า

ทันทีที่เท้าของเทพินสัมผัสกับพื้นผิวของลานหน้าวิหาร ประตูหินขนาดมหึมาที่ปิดสนิทมานานนับพันปีก็ค่อยๆ แง้มเปิดออก เสียงเสียดสีของหินดังอื้ออึง ชวนให้ขนลุกซู่ ลำแสงสีทองสว่างวาบพุ่งออกมาจากภายในวิหาร สาดส่องไปยังใบหน้าของเทพิน

"นี่มัน... ​ปรากฏการณ์อันน่าอัศจรรย์!" พรานพฤกษ์อุทานด้วยความตื่นตะลึง "ประตูปรากฏขึ้นเอง... ราวกับวิหารแห่งนี้กำลังเชื้อเชิญเราอยู่"

เทพินยิ้มบางๆ "มันเป็นเช่นนั้นแหละ" เขาว่า "ศรัทธาที่แท้จริง... สามารถเปิดประตูแห่งสวรรค์ได้"

พวกเขาเดินเข้าไปในวิหาร ​ท่ามกลางแสงสว่างอันเจิดจ้าที่สาดส่องมาจากเบื้องบน เพดานของวิหารสูงตระหง่าน ประดับประดาด้วยภาพวาดฝาผนังอันวิจิตร บรรยายเรื่องราวของเหล่าเทพเจ้า และการสร้างโลกอันศักดิ์สิทธิ์

กลางวิหาร มีแท่นบูชาขนาดใหญ่วางอยู่ บนแท่นบูชานั้น มีวัตถุที่ดูธรรมดา ​แต่กลับเปล่งประกายเรืองรองออกมาอย่างน่าประหลาด มันคือ "ผลึกแห่งแสง" ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการปลดปล่อยพลังของอัสนี

"นั่นไง..." เทพินพึมพำ ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังผลึกแห่งแสงนั้น "ผลึกแห่งแสง... ต้นกำเนิดแห่งพลังของข้า"

ขณะที่เทพินกำลังจะก้าวเข้าไปใกล้แท่นบูชา ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นทั่วทั้งวิหาร ราวกับมาจากทุกทิศทุกทาง

"ผู้ใดก็ตามที่คิดจะครอบครองพลังแห่งแสง... จักต้องผ่านการทดสอบแห่งศรัทธา"

เสียงนั้นฟังดูราวกับเสียงของเทวะชั้นสูง น้ำเสียงเย็นเยียบ แต่ก็แฝงไปด้วยความเมตตา

"การทดสอบแห่งศรัทธา?" พรานพฤกษ์ถามด้วยความสงสัย

"หมายความว่า... เราจะต้องพิสูจน์ตัวเองใช่หรือไม่" หญิงสาวนิรนามกล่าวถาม

เทพินพยักหน้า "ใช่... หากเราต้องการพลังของอัสนี... เราต้องพิสูจน์ให้เทวะเห็นว่าเราคู่ควร"

ทันใดนั้นเอง ภาพมายาอันน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้นรอบตัวพวกเขา ภาพของอดีตอันเจ็บปวด ภาพของความล้มเหลว ภาพของความสิ้นหวัง เทพินเห็นภาพตนเองในวัยเด็กที่ต้องเผชิญกับความโหดร้าย ถูกทอดทิ้ง ถูกเหยียดหยาม ภาพของอัสนีที่เคยหลงระเริงในอำนาจ จนเกือบจะสูญเสียความเป็นตัวเอง

"นี่คือการทดสอบ..." เทพินกล่าวเสียงสั่นเล็กน้อย "ทดสอบว่าเราจะเลือกเส้นทางแห่งแสง... หรือเส้นทางแห่งความมืด"

เขาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ พยายามขจัดภาพหลอนเหล่านั้นออกไป เขาจำคำสอนของเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยบอกเขาไว้ "ศรัทธาที่แท้จริง... คือการเชื่อมั่นในความดีงาม แม้ในยามที่มืดมิดที่สุด"

"ข้า... อัสนี... เทพแห่งสายฟ้า... ข้าจะไม่หลงผิดอีกต่อไป!" เทพินตะโกนก้อง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ข้าจะใช้พลังนี้... เพื่อปกป้องทุกชีวิต... เพื่อนำพาความยุติธรรมกลับคืนมา!"

เมื่อเทพินเอ่ยจบ ภาพมายาทุกอย่างก็พลันสลายหายไปสิ้น แสงสว่างในวิหารก็ยิ่งทวีความเจิดจ้าขึ้นอีกหลายเท่าตัว

"ท่านทำได้แล้ว... ท่านเทพิน!" พรานพฤกษ์กล่าวด้วยความดีใจ

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้เฉลิมฉลอง ทันใดนั้นเอง พื้นวิหารก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จากแท่นบูชาที่ตั้งอยู่กลางวิหาร ปรากฏร่างของอสูรร้ายตนหนึ่ง สัตว์ร้ายที่ถือกำเนิดขึ้นจากความโลภและความอิจฉาริษยา มันมีรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว ดวงตาสีแดงฉาน เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

"เจ้า... กล้าดียังไง... มาลบหลู่พลังแห่งเทวะ!" อสูรร้ายคำราม เสียงของมันแหบพร่า เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

"นี่คือการทดสอบสุดท้าย... การทดสอบที่ต้องใช้กำลัง" เทพินกล่าว พร้อมกับชักดาบศักดิ์สิทธิ์ที่สลักอักษรโบราณออกมา "ข้า... อัสนี... จะไม่ยอมให้เจ้าทำลายความหวังของพวกเรา!"

เทพินพุ่งเข้าใส่อสูรร้ายอย่างไม่ลังเล ดาบศักดิ์สิทธิ์ของเขาส่องประกายราวกับสายฟ้า โจมตีใส่อสูรร้ายอย่างไม่หยุดยั้ง พรานพฤกษ์เองก็ไม่ยอมแพ้ เขาชักธนูศักดิ์สิทธิ์คู่ใจขึ้น พร้อมยิงลูกศรที่เต็มไปด้วยพลังแห่งธรรมชาติเข้าโจมตีอสูรร้ายเช่นกัน

หญิงสาวนิรนามยืนมองเหตุการณ์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปยังผลึกแห่งแสงที่อยู่บนแท่นบูชา ราวกับว่าเธอมีความกังวลในบางสิ่งบางอย่าง

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เทพินและพรานพฤกษ์ร่วมมือกันอย่างแข็งขัน สามารถต้านทานการโจมตีของอสูรร้ายได้ แต่ยิ่งนานวันไป พลังของอสูรร้ายก็ยิ่งเพิ่มขึ้น มันถือกำเนิดขึ้นจากความมืด... และความมืดก็ยิ่งเติบโตขึ้นเรื่อยๆ

"ข้า... พลังของข้า... กำลังจะหมดลง!" พรานพฤกษ์ร้องออกมาด้วยความเหนื่อยอ่อน

เทพินเองก็เช่นกัน เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย แม้แต่พลังของเขาก็เริ่มจะต้านทานอสูรร้ายที่แข็งแกร่งเกินคาดได้ไม่ไหว

"เจ้า... ยังอ่อนหัดนัก!" อสูรร้ายคำรามเย้ยหยัน "พลังแห่งความโลภ... ไม่มีวันสิ้นสุด!"

ทันใดนั้นเอง หญิงสาวนิรนามก็ก้าวออกมาข้างหน้า เธอเหยียดมือออกไป ปล่อยกระแสพลังงานสีดำทะมึนออกมา พลังงานนั้นพุ่งเข้าใส่... เทพิน!

"นี่มันอะไรกัน!" เทพินร้องด้วยความตกใจ

"ขออภัย... ท่านเทพิน" หญิงสาวกล่าวเสียงเรียบ "แต่เพื่อผลึกแห่งแสง... ข้าต้องทำ!"

เทพินรู้สึกถึงพลังงานอันมหาศาลที่กำลังพุ่งเข้าใส่เขา ร่างกายของเขากำลังถูกแผดเผา ราวกับถูกสายฟ้าฟาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ทำไม..." เขาถามด้วยเสียงอันแผ่วเบา

"เพราะข้า... ไม่ต้องการให้พลังนี้... ตกอยู่ในมือของใครทั้งสิ้น" หญิงสาวตอบ "พลังนี้... อันตรายเกินไป"

เทพินเห็นภาพเบื้องหน้าเลือนรางไปทุกที ความเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่ แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือความรู้สึกถึงการทรยศที่กัดกินหัวใจ

"ข้า... อัสนี..." เทพินพึมพำ "ข้า... จะไม่ยอมแพ้... แม้แต่ต่อความมืด... ที่มาจากคนใกล้ชิด..."

เขาพยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี... เพื่อต่อสู้กับอสูรร้าย... และต่อสู้กับผู้หญิงที่เขาเคยไว้ใจ... พลังแห่งเทวะจะสามารถเอาชนะความมืดมิดที่แฝงตัวอยู่ได้หรือไม่? และผลึกแห่งแสง... จะตกไปอยู่ในมือของใคร?