ตอนที่ 30 — เทวาบัญชา สิ้นสุดตำนาน

แสงอรุณสีทองยังคงอาบทาซากปรักหักพังของมหานครโบราณ ราวกับว่าเทพธิดาแห่งรุ่งอรุณกำลังบรรจงปัดเป่าความมืดมิดให้เลือนหายไป เทพินยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้างใหญ่ สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบทิศ ภาพสถาปัตยกรรมอันเก่าแก่ที่ผุพังไปตามกาลเวลา แต่ยังคงหลงเหลือเค้าความยิ่งใหญ่ตระหง่านอยู่ ดุจดังอดีตอันรุ่งเรืองที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้ผืนดิน

"ข้ามาถึงแล้ว... นครแห่งแสง" ‌เสียงของเทพินก้องกังวานแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความปีติ ความเศร้า และความหวังที่ปะปนกันไป ดวงตาของเขาฉายแววของอัสนี เทพสายฟ้า ผู้ซึ่งเคยปกป้องมวลมนุษย์และเคยพลัดพรากจากโลกใบนี้ไปเนิ่นนาน

เบื้องหน้าเขาคือวิหารแห่งแสงที่ใหญ่โตโอ่อ่า ​โครงสร้างของมันยังคงสมบูรณ์อย่างน่าประหลาด แม้จะถูกเวลาและภัยพิบัติกัดกร่อนมานานนับพันปี ผนังหินอ่อนสีขาวที่เคยเปล่งประกาย บัดนี้ถูกคลุมทับด้วยเถาวัลย์เขียวขจี แต่ก็ยังพอเห็นร่องรอยของภาพแกะสลักอันวิจิตรงดงามที่เล่าขานถึงวีรกรรมของเหล่าเทพเจ้าและมนุษย์ผู้กล้าหาญ

"อัสนี... เจ้ากลับมาแล้ว"

เสียงแหบพร่าแต่เปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้นจากภายในวิหาร เทพินหันไปมอง ท่ามกลางแสงอรุณที่สาดส่องลอดช่องประตูใหญ่ ‍ปรากฏร่างของสตรีผู้หนึ่ง นางสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ งดงามราวกับสวรรค์ประทาน ใบหน้าของนางอ่อนเยาว์ แต่แววตาฉายประกายแห่งปัญญาสั่งสมมายาวนาน

"ท่าน... เทพธิดาแห่งแสง" เทพินเอ่ยเรียกอย่างนอบน้อม

"ข้าคือผู้ดูแลแห่งนครแห่งนี้ ผู้พิทักษ์ความทรงจำและพลังงานศักดิ์สิทธิ์ที่หลงเหลืออยู่" ‌เทพธิดาแห่งแสงยิ้มบางๆ "เจ้าได้พิสูจน์ตนเองแล้ว อัสนี... เจ้าได้ผ่านบททดสอบทั้งปวง ทั้งการเดินทางในหุบเขามรณะ การค้นหาแก่นแท้แห่งป่าศักดิ์สิทธิ์ และบัดนี้ เจ้าก็ได้กลับมายังจุดเริ่มต้น"

เทพินก้าวเข้าไปในวิหาร ‍แสงสว่างจากภายนอกส่องลอดเข้ามาเป็นลำ ทำให้เห็นความยิ่งใหญ่ภายใน ลานกลางวิหารมีแท่นบูชาหินอ่อนตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า รูปสลักของเหล่าทวยเทพประดับประดาอยู่ทั่วทุกมุม สะท้อนถึงความศรัทธาและความภักดีที่เคยมีให้แก่พวกเขา

"เหตุใด... ข้าจึงถูกส่งมาที่นี่อีกครั้ง" เทพินถาม เสียงของเขายังคงมีความสับสนระคนสงสัย

"เจ้ามีหน้าที่... ​หน้าที่ที่เจ้าเคยละทิ้งไป" เทพธิดาแห่งแสงกล่าว "เมื่อพันปีก่อน เจ้าคืออัสนี เทพสายฟ้าผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ที่สวรรค์มอบหมายให้ดูแลสมดุลระหว่างโลกมนุษย์และโลกทิพย์ แต่ความรัก... ความรักที่เจ้ามีต่อมนุษย์ผู้หนึ่ง ​ทำให้เจ้าเลือกที่จะอยู่เคียงข้างนาง ยอมสละความเป็นเทพเพื่อใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์"

เทพินนิ่งเงียบ ความทรงจำอันพร่าเลือนเริ่มแจ่มชัดขึ้น ภาพใบหน้าของ "อรุณฉาย" หญิงสาวผู้เป็นรักแท้ของเขา กลับมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่เคยเกิดขึ้นเมื่อครั้งต้องพลัดพรากจากนาง ​ยังคงกรีดลึกอยู่ในใจ

"ข้า... ข้ารู้ดี" เทพินกล่าวเสียงเบา "ข้าได้เลือกแล้ว... และข้าก็ยอมรับในผลของการเลือกนั้น"

"แต่การเลือกของเจ้า... ได้ก่อให้เกิดความไม่สมดุล" เทพธิดาแห่งแสงเอ่ยต่อ "เมื่อเทพผู้ยิ่งใหญ่ละทิ้งหน้าที่ สรรพสิ่งย่อมปั่นป่วน อำนาจมืดที่ถูกกักขังไว้ก็เริ่มคุกคามโลกมนุษย์ นครแห่งนี้... คือสถานที่ที่ข้าและเทพองค์อื่นๆ สร้างขึ้นเพื่อเป็นเกราะป้องกัน เป็นที่เก็บพลังงานศักดิ์สิทธิ์ที่จะใช้ยับยั้งความมืดมิดนั้น"

"แล้ว... สิ่งที่ข้าต้องทำคืออะไร" เทพินถาม ดวงตาของเขามุ่งมั่นแน่วแน่

"เจ้าต้องเติมเต็มพลังงานศักดิ์สิทธิ์ที่นี่อีกครั้ง" เทพธิดาแห่งแสงชี้นิ้วไปยังแท่นบูชาตรงกลาง "พลังงานแห่งเทพสายฟ้า... พลังที่เจ้าเคยมี และพลังแห่งความเสียสละ... พลังที่เจ้าได้เรียนรู้จากการเป็นมนุษย์"

เทพินเดินไปยืนอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชา เขายกมือขึ้นสัมผัสกับหินอ่อนเย็นเยียบที่สลักเสลาเป็นรูปสายฟ้าฟาด ความรู้สึกคุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามา ราวกับว่าพลังงานโบราณกำลังปลุกเร้าขึ้นในตัวเขา

"ข้า... ข้าพร้อมแล้ว" เทพินกล่าว

ทันใดนั้นเอง ลวดลายของสายฟ้าบนแท่นบูชาก็เริ่มเปล่งประกายสีฟ้าครามอันเจิดจ้า พลังงานอันมหาศาลเริ่มไหลเวียนจากฝ่ามือของเทพิน เข้าสู่แก่นกลางของแท่นบูชา แสงสว่างภายในวิหารเริ่มทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

"แต่... มันยังไม่พอ" เสียงของเทพธิดาแห่งแสงแผ่วลง "ความมืดมิดกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว พลังของเจ้าเพียงผู้เดียว... อาจไม่เพียงพอที่จะยับยั้งมันได้"

เทพินขมวดคิ้ว "หมายความว่าอย่างไร"

"ถึงเวลาแล้ว... ที่เจ้าจะต้องตัดสินใจครั้งสุดท้าย" เทพธิดาแห่งแสงกล่าว "เจ้าจะต้องเลือกระหว่างการเป็น 'เทพ' ที่มีพลังอำนาจไร้ขีดจำกัด หรือการเป็น 'มนุษย์' ผู้ซึ่งมีความรักและความเสียสละ แต่มีขีดจำกัด"

"ท่านกำลังจะบอกว่า... ข้าต้องเลือกระหว่างพลังของอัสนี กับจิตวิญญาณของเทพินอย่างนั้นหรือ" เทพินถาม เสียงของเขาสั่นเครือ

"ถูกต้อง" เทพธิดาแห่งแสงตอบ "หากเจ้าเลือกที่จะเป็นอัสนี... พลังของเจ้าจะแข็งแกร่งพอที่จะยับยั้งความมืดมิดได้ แต่เจ้าจะต้องสูญเสียความเป็นเทพิน สูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับโลกมนุษย์ สูญเสียความรักที่เจ้ามีต่ออรุณฉาย"

เทพินหลับตาลง ภาพของอรุณฉาย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและน้ำตา ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในความทรงจำ รอยยิ้มที่อบอุ่น เสียงหัวเราะที่สดใส แววตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความผูกพันทุกอย่างที่เขามีกับนาง... มันคือทั้งหมดที่ทำให้ชีวิตของเทพินมีความหมาย

"แต่หากเจ้าเลือกที่จะเป็นเทพิน..." เทพธิดาแห่งแสงกล่าวต่อ "เจ้าจะยังคงมีความทรงจำ ความรัก และจิตวิญญาณของเจ้าไว้ แต่พลังของเจ้าจะอ่อนแอลง... อาจไม่เพียงพอที่จะปกป้องโลกใบนี้ได้"

เสียงของเทพินดังก้องไปทั่ววิหาร "ข้า... ข้าเลือกที่จะเป็นเทพิน"

ทันทีที่เขาเอ่ยจบ แสงสีฟ้าครามจากแท่นบูชาก็พลันหรี่ลง แต่กลับมีแสงสีทองอันอบอุ่นค่อยๆ สว่างขึ้นแทนที่ เป็นแสงสีทองที่คุ้นเคย ราวกับเป็นแสงของอรุณฉาย

"เจ้าเลือกแล้ว..." เทพธิดาแห่งแสงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนชื่นชม "เจ้าเลือกที่จะรักษาจิตวิญญาณของตนเอง... แม้จะต้องแลกมาด้วยความเสี่ยง"

"ข้าเรียนรู้แล้วว่า... พลังที่แท้จริงไม่ใช่เพียงอำนาจ แต่คือความรัก ความเสียสละ และการยอมรับในสิ่งที่ตนเป็น" เทพินกล่าวพลางมองไปที่มือของตนเอง "ข้าอาจไม่ใช่เทพสายฟ้าที่ยิ่งใหญ่ดุจเดิม แต่ข้าคือเทพิน ผู้ซึ่งเคยเป็นมนุษย์ ผู้ซึ่งมีความรัก... และนั่นคือสิ่งที่ข้าจะปกป้อง"

ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเทพินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวดังมาจากเบื้องนอกกำแพงเมืองโบราณ

"ความมืดมิดมาถึงแล้ว!" เทพธิดาแห่งแสงร้องขึ้น "ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องพิสูจน์การเลือกของเจ้าแล้ว อัสนี... เอ่อ... เทพิน!"

เทพินไม่รอช้า เขาก้าวออกจากวิหารไปเผชิญหน้ากับภัยร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แสงอรุณสีทองยังคงสาดส่อง แต่บัดนี้ กลับถูกบดบังด้วยเงาดำทะมึนที่แผ่ขยายเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"ข้าจะไม่ยอมให้ความมืดมิด กลืนกินโลกที่ข้ารัก!" เทพินตะโกนก้อง พลังงานสีทองอันอบอุ่นแผ่ออกมาจากตัวเขา ปกคลุมทั่วบริเวณเหมือนเป็นเกราะป้องกัน

เหล่าภูตผีปีศาจในรูปร่างอันน่าเกลียดน่ากลัว พากันกรูกันเข้ามาจากเงามืด ดวงตาของพวกมันลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งความอาฆาตแค้น

เทพินยกมือขึ้น แสงสีทองรวมตัวกันเป็นดาบยาวที่เปล่งประกาย เขาฟาดฟันเข้าใส่เหล่าปีศาจอย่างไม่ยั้ง แม้พลังของเขาจะไม่เท่าเทียมกับอัสนี เทพสายฟ้าในอดีต แต่พลังแห่งความรักและความเสียสละที่หล่อหลอมขึ้นจากความเป็นมนุษย์ กลับทำให้การโจมตีของเขามีพลังที่แตกต่างออกไป

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เทพินต่อสู้ด้วยความกล้าหาญและเด็ดเดี่ยว เขารู้ดีว่านี่คือการต่อสู้ครั้งสุดท้าย การต่อสู้เพื่อปกป้องทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารัก

"เจ้า... เจ้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด" เสียงของหัวหน้าปีศาจร้ายดังขึ้น มันมีรูปร่างคล้ายมังกรดำขนาดยักษ์ "แต่เจ้าก็ยังไม่พอที่จะหยุดยั้งพลังแห่งความมืดมิดได้!"

หัวหน้าปีศาจร้ายพ่นลมหายใจที่เป็นเปลวไฟสีดำเข้าใส่เทพิน เทพินรีบยกดาบแสงขึ้นป้องกัน แต่แรงปะทะก็มหาศาลจนทำให้เขากระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว

"ข้า... ข้าไม่ยอมแพ้!" เทพินกัดฟันกรอด เขาเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่ดาบแสงในมือ พยายามรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมด

ทันใดนั้นเอง เทพธิดาแห่งแสงก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เขา "เจ้าไม่ได้สู้เพียงลำพัง เทพิน"

นางยกมือขึ้น แสงสีขาวบริสุทธิ์จากตัวนางส่องประกาย พุ่งเข้าปะทะกับเปลวไฟสีดำของหัวหน้าปีศาจร้าย เกิดเป็นแรงระเบิดอันทรงพลัง

"พลังแห่งแสง... คือพลังแห่งความหวัง" เทพธิดาแห่งแสงกล่าว "มันจะเสริมพลังของเจ้าเอง"

เมื่อพลังแห่งแสงของเทพธิดาแห่งแสงหล่อรวมเข้ากับพลังแห่งความรักของเทพิน ดาบแสงในมือของเขาก็เปล่งประกายเจิดจ้ากว่าเดิม มันสว่างไสวราวกับดวงตะวัน

"นี่แหละ... พลังที่แท้จริง!" เทพินตะโกน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

เขาพุ่งเข้าใส่หัวหน้าปีศาจร้ายอีกครั้ง ฟาดฟันดาบแสงด้วยสุดแรงเกิด แสงสว่างสีทองสาดส่องไปทั่วบริเวณ สลายร่างของเหล่าปีศาจที่อยู่รายล้อม

ดาบแสงพุ่งเข้าปะทะกับหัวหน้าปีศาจร้ายอย่างจัง เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วหุบเขา แสงสว่างเจิดจ้ากว่าครั้งใดๆ ค่อยๆ กลืนกินร่างของหัวหน้าปีศาจร้ายจนสิ้น

เมื่อแสงสว่างจางหายไป ร่างของหัวหน้าปีศาจร้ายก็อันตรธานไป เหลือเพียงกลุ่มควันสีดำที่ค่อยๆ จางหายไปตามลม

เทพินยืนหอบเหนื่อย เขามองไปยังซากปรักหักพังของมหานครโบราณที่บัดนี้ถูกปกคลุมไปด้วยแสงอรุณสีทองอีกครั้ง

"เจ้าทำสำเร็จแล้ว... เทพิน" เทพธิดาแห่งแสงกล่าวด้วยรอยยิ้ม "เจ้าได้พิสูจน์แล้วว่า... ความรักและความเสียสละ คือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด"

เทพินมองไปยังเทพธิดาแห่งแสง "แล้ว... ข้าจะไปอยู่ที่ไหน"

"นครแห่งนี้... จะเป็นบ้านของเจ้า" เทพธิดาแห่งแสงตอบ "ที่นี่... เจ้าจะได้เป็นทั้งเทพินและอัสนี เป็นผู้พิทักษ์สมดุลแห่งโลก พร้อมกับความทรงจำอันมีค่าที่เจ้าได้รับจากการเป็นมนุษย์"

เทพินพยักหน้า เขาก้มลงมองมือของตนเองที่บัดนี้มีเพียงแสงสีทองอันอบอุ่นไหลเวียนอยู่ เขาไม่ได้เป็นอัสนี เทพสายฟ้าผู้ยิ่งใหญ่ดุจเดิม แต่เขาก็ไม่ได้สูญเสียความเป็นเทพินไป

"ขอบคุณท่าน... เทพธิดาแห่งแสง" เทพินกล่าว "ข้าจะจดจำบทเรียนนี้ไว้ตลอดไป"

"ไปเถิด... อัสนี" เทพธิดาแห่งแสงยิ้ม "ไปใช้ชีวิตที่เจ้าเลือก... ไปปกป้องโลกที่เจ้าปรารถนา"

เทพินเดินออกจากมหานครโบราณ ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงเรื่องราวตำนานอันยิ่งใหญ่ เทพบุตรผู้เลือกที่จะเป็นมนุษย์ เพื่อค้นหาความหมายที่แท้จริงของชีวิต และได้พิสูจน์ให้เห็นว่า... แม้เทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็ยังคงต้องเผชิญหน้ากับบททดสอบแห่งจิตใจ

เมื่อก้าวออกจากซากปรักหักพังของมหานคร เทพินพบว่าท้องฟ้าสีครามสดใส แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมา เขาสูดหายใจลึกๆ รับเอาอากาศบริสุทธิ์ของโลกมนุษย์

"อรุณฉาย..." เขาพึมพำชื่อของหญิงสาวผู้เป็นรักแท้ "ข้ากลับมาแล้ว... และข้าก็พร้อมที่จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเจ้า"

เรื่องราวของ "เทพิน" หรือ "อัสนี" ได้จบลงอย่างสมบูรณ์ แต่ตำนานของเขา... ตำนานของเทพผู้เสียสละ จะถูกเล่าขานต่อไปในหน้าประวัติศาสตร์ ตลอดไป.