ตอนที่ 7 — ม่านมายาแห่งอดีตกาล

แสงอรุณทิพย์ที่เคยนำพาสันติสุข บัดนี้กลับแผ่คลื่นแห่งความปั่นป่วนเข้าสู่หัวใจของเหล่าทวยเทพ อัสนี เทพหนุ่มผู้สูงศักดิ์ยืนนิ่งกลางทิพย์อุทยาน ดวงตาคมกล้าสะท้อนภาพของสรวงสวรรค์ที่เคยงดงาม บัดนี้กลับมีรอยร้าวปรากฏ เป็นสัญญาณแห่งความไม่สงบที่กำลังคืบคลานเข้ามา กลิ่นหอมของมวลบุปผาที่เคยเยียวยาจิตใจ ‌บัดนี้กลับเจือปนด้วยกลิ่นอายของอำนาจมืดที่คอยกัดกิน

“เกิดอะไรขึ้นกับสรวงสวรรค์ของเรากันแน่?” เสียงทุ้มต่ำของอัสนีเอ่ยถาม สายตาจับจ้องไปยังม่านหมอกสีทองที่บัดนี้รุกไล้เข้ามาปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่หมอกแห่งความสุขาวดี มันคือม่านมายาที่บิดเบือนสรรพสิ่ง

“ท่านอัสนี” เสียงนุ่มนวลของนางฟ้าองค์หนึ่งดังขึ้น นางมีนามว่า ‘เมขลา’ ​นางเป็นหนึ่งในนางฟ้าผู้ใกล้ชิดของอัสนี ร่างกายของนางเปล่งประกายสีเงินอ่อนๆ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความกังวล “ม่านหมอกนี้…มันไม่ใช่สิ่งที่เราคุ้นเคย”

อัสนีหันไปมองเมขลา ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววครุ่นคิด “ข้ารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่าง…ที่ไม่ใช่ของสรวงสวรรค์” เขากล่าว น้ำเสียงหนักแน่น ‍“พลังงานนี้…มันเก่าแก่ยิ่งกว่ากาลเวลาใดๆ ที่ข้าเคยรับรู้”

ทันใดนั้น เงาตะคุ่มๆ ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ร่างของมันบิดเบี้ยวราวกับถูกบดขยี้ด้วยอำนาจอันมหาศาล มันมิใช่สิ่งมีชีวิตที่จับต้องได้ หากแต่เป็นเงาที่สะท้อนความมืดมิดที่แท้จริง “ผู้ใด…บังอาจปลุกเร้าพลังที่หลับใหล?” ‌เสียงของเงานั่นแหวกอากาศราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับพัน

อัสนีไม่ตอบ เขาเพียงยื่นมือออกไป เบื้องหน้าของเขา ปรากฏสายฟ้าสีทองสุกสกาว ทอประกายระยิบระยับ พลังอำนาจแห่งอัสนีเทพแสดงออกมาอย่างเต็มภาคภูมิ “เจ้าคือสิ่งใด?” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงท้าทาย

“เราคือ…อดีต” ‍เงากล่าว เสียงของมันค่อยๆ ชัดเจนขึ้น “คือความทรงจำที่ถูกลืม คือบทเรียนที่ถูกปิดผนึก…ที่บัดนี้…ได้เวลาทวงคืน!”

ทันใดนั้น ร่างของอัสนีก็ถูกกระชากเข้าไปในม่านหมอกสีทองอย่างรุนแรง เขารู้สึกราวกับถูกฉีกกระชากออกจากความเป็นจริง สติสัมปชัญญะพร่าเลือน ​แต่สัญชาตญาณแห่งเทพนักรบกลับปลุกให้เขารู้ตัว “เมขลา!” เขาพยายามตะโกน แต่เสียงของเขากลับถูกกลืนหายไปในม่านหมอก

เมื่อทุกอย่างสงบลง อัสนีพบว่าตนเองไม่ได้อยู่บนสรวงสวรรค์อีกต่อไป เบื้องหน้าของเขาคือทุ่งหญ้าสีเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีครามสดใส บัดนี้กลับเป็นสีส้มอมแดง ​ราวกับแสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าตลอดเวลา บรรยากาศรอบกายเยือกเย็นอย่างประหลาด

“ที่นี่…ที่ไหนกัน?” เขากล่าว พลางสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว

ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา ราวกับภาพลวงตาที่ถูกฉายขึ้นจากม่านหมอกนั้น เขาเห็นเหล่าทวยเทพในอดีต กำลังต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัว ​ร่างกายของพวกมันเต็มไปด้วยเกล็ดสีดำทะมึน ดวงตาแดงฉานราวกับถ่านเพลิง พวกมันคือ ‘นาคา’ อสูรแห่งความมืดที่เคยคุกคามสรวงสวรรค์

“นี่คือ…อดีตของสรวงสวรรค์?” อัสนีพึมพำด้วยความตกตะลึง

ภาพในอดีตเปลี่ยนไปอีกครั้ง เขากลับมาเห็นสรวงสวรรค์อันงดงามเช่นเดิม แต่คราวนี้เขากลับเห็นภาพของ ‘เทพกาล’ เทพผู้ยิ่งใหญ่และทรงอำนาจที่สุดในอดีตกาล เทพกาลกำลังใช้พลังของตนเองสร้าง ‘ม่านมายา’ ขึ้นมา ปกคลุมสรวงสวรรค์ชั้นสูงสุดเอาไว้

“ทำไม…ท่านเทพกาลถึงต้องสร้างม่านมายานั่น?” อัสนีครุ่นคิด

พลันภาพก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง เขากลับมาเห็นนาคาเหล่านั้นกำลังรุกรานสรวงสวรรค์อย่างหนักหน่วง เหล่าทวยเทพกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด แต่ก็มิอาจต้านทานพลังของนาคาได้

“สรวงสวรรค์กำลังจะถูกทำลาย…” อัสนีกล่าวด้วยความรู้สึกหดหู่

แล้วภาพสุดท้ายก็ปรากฏขึ้น เขาเห็นเทพกาลกำลังผนึกกำลังของเหล่าทวยเทพทั้งหมด สร้างเป็น ‘ม่านหมอกสีทอง’ ขึ้นมา ปกคลุมสรวงสวรรค์ชั้นสูงสุดเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้นาคาเข้ามาทำลายได้อีก

“ม่านหมอกสีทอง…ไม่ใช่สิ่งแห่งความสุขาวดี…แต่เป็น…เกราะป้องกัน!” อัสนีเข้าใจในที่สุด “แต่ทำไม…มันถึงได้จางหายไป?”

ทันใดนั้น เสียงอันเยือกเย็นของเงาเดิมก็ดังขึ้น “เพราะ…อำนาจที่ถูกผนึกไว้…ได้ตื่นขึ้นแล้ว!”

อัสนีหันขวับไปยังต้นเสียง เงาตะคุ่มๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดูแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม “เจ้า…คือนาคา?” เขาถาม

“เราคือ…วิญญาณที่เหลืออยู่ของนาคา…ผู้ซึ่งถูกเทพกาลผนึกเอาไว้” เงากล่าว “และบัดนี้…พลังแห่งอดีต…กำลังจะกลับคืนมา!”

อัสนีรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่คุกคามอยู่เบื้องหน้า พลังงานนั้นรุนแรงจนน่าหวาดกลัว “เจ้าต้องการอะไร?” เขาถาม

“เราต้องการ…ทำลายสรวงสวรรค์…ทำลายความสุขที่พวกเจ้าได้รับ…ในขณะที่เรา…ต้องทนทุกข์ทรมาน!” เงาตอบ

“เจ้ากำลังเข้าใจผิด” อัสนีกล่าว “ม่านหมอกสีทอง…คือสิ่งปกป้องสรวงสวรรค์…ไม่ใช่สิ่งที่สร้างขึ้นเพื่อกักขัง”

“คำลวง! คำลวงทั้งเพ!” เงาตะโกน “พวกเจ้า…หลอกลวงเรามานานแสนนาน! บัดนี้…ถึงเวลาแห่งการแก้แค้น!”

ทันใดนั้น เงาตะคุ่มๆ ก็พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว อัสนีตั้งรับอย่างฉับพลัน ประกายสายฟ้าสีทองสว่างวาบขึ้นรอบตัวเขา เขาต้องต่อสู้กับเงาแห่งอดีตนี้ เพื่อปกป้องสรวงสวรรค์…และเพื่อค้นหาความจริงเบื้องหลังม่านหมอกสีทอง

การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด พลังอำนาจของอัสนีปะทะเข้ากับพลังแห่งความมืดมิดของเงา เกิดเป็นคลื่นพลังที่สั่นสะเทือนไปทั่วทุ่งหญ้าสีเขียว อัสนีรู้สึกถึงความเหนื่อยล้า แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เขาต้องเอาชนะเงาตนนี้ให้ได้

“เจ้า…ไม่สามารถทำลายสรวงสวรรค์ได้!” อัสนีตะโกน พร้อมกับปล่อยกระแสไฟฟ้าอันมหาศาลเข้าใส่เงา

เงาของนาคาดูเหมือนจะอ่อนแรงลงไปบ้าง แต่มันก็ยังไม่ยอมแพ้ “เจ้า…คิดผิด! พลังแห่งอดีต…มิอาจถูกต้านทานได้!”

พลันนั้นเอง ท้องฟ้าสีส้มอมแดงก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ราวกับรัตติกาลอันยาวนานกำลังจะคืบคลานเข้ามา เงาดำทะมึนเริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆ ตัวอัสนี ราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไป

“นี่คือ…มิติแห่งเงา!” อัสนีอุทาน ความรู้สึกหนาวเหน็บแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เขาถูกดึงเข้าไปในมิติแห่งเงาอย่างสมบูรณ์ ทุกสิ่งรอบตัวกลายเป็นสีดำสนิท เขาไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้เลย นอกจากเงาของตนเองที่กำลังบิดเบี้ยวไปมา

“ยินดีต้อนรับ…สู่อาณาจักรของเรา!” เสียงของเงาเดิมดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันดังมาจากทุกทิศทุกทาง “ที่นี่…คือโลกที่แท้จริง…คือโลกที่พวกเจ้า…ได้ลืมเลือนไป!”

อัสนีพยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะ เขารู้ดีว่านี่คือบททดสอบที่โหดร้ายที่สุด เขาต้องหาทางออกจากมิติแห่งเงาแห่งนี้ให้ได้ และต้องค้นหาความจริงที่ถูกซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังม่านมายาแห่งอดีตกาลนี้

“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นสิ่งใด…ข้า…อัสนี…เทพแห่งสายฟ้า…จะไม่มีวันยอมแพ้!” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แม้จะอยู่ท่ามกลางความมืดมิดอันไร้ขอบเขตก็ตาม

เขาหลับตาลง พยายามสัมผัสถึงพลังงานรอบกาย สัมผัสถึงความเชื่อมโยงกับสรวงสวรรค์…และสัมผัสถึงความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในใจ

การต่อสู้เพื่อความจริง…เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น.