ตอนที่ 9 — เงามรณะที่คืบคลาน

แสงอรุณทิพย์อันเคยสาดส่องด้วยความอบอุ่น บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นประกายสีโลหิตที่สะท้อนความปั่นป่วนโกลาหลทั่วสรวงสวรรค์ชั้นสูงสุด ทิพย์อุทยานที่เคยเบ่งบานด้วยพรรณไม้อันศักดิ์สิทธิ์ บัดนี้กลับเหี่ยวเฉา กลีบดอกร่วงโรย ดุจดั่งชีวิตที่กำลังจะดับสูญ เทพบุตรเทพธิดาต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอดจากอำนาจอันชั่วร้ายที่กำลังแผ่ขยาย ราวกับพายุหมุนที่พัดกระหน่ำทำลายทุกสิ่งให้แหลกสลาย

อัสนี ‌เทพหนุ่มผู้สูงศักดิ์ ยืนนิ่งอยู่กลางทิพย์อุทยานที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นศูนย์รวมแห่งความสงบสุข ดวงตาคมกริบสะท้อนภาพของสรวงสวรรค์ที่กำลังถูกกัดกร่อนด้วยความมืด ดวงหน้าหล่อเหลาฉายแววแห่งความกังวลและโทสะที่มิอาจระงับได้ สายลมทิพย์ที่เคยพัดพาความหอมหวาน บัดนี้กลับกระโชกแรง ก่อให้เกิดเสียงครวญครางโหยหวน ราวกับวิญญาณที่กำลังถูกทรมาน

"อันใดกันแน่ที่เกิดขึ้น?" ​เสียงของอัสนีลอดผ่านเสียงลมที่ดังอื้ออึง ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบกาย สรรพสิ่งรอบตัวกำลังแปรเปลี่ยนเป็นสีดำมืดอย่างน่าหวาดหวั่น

เบื้องหน้าของเขา ปรากฏร่างของเทพีสุรเสนี เทพีแห่งดวงดาวผู้มีรูปโฉมงดงามราวกับสวรรค์สรรค์สร้าง ใบหน้างดงามซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว "ท่านอัสนี...อันตรายยิ่งนัก! ‍เงาแห่งความมรณะกำลังคืบคลานเข้ามา"

อัสนีหันไปมองเทพีสุรเสนี รอยยิ้มที่เคยประดับบนใบหน้าของนาง บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความสิ้นหวัง "เงาแห่งความมรณะ? หมายความว่าอย่างไร?"

"ข้า...ข้าไม่ทราบแน่ชัด" เทพีสุรเสนีสั่นสะท้าน "แต่ข้าสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจอันชั่วร้ายที่กำลังกลืนกินสรวงสวรรค์ของเรา แสงอรุณทิพย์...มันไม่ใช่แสงแห่งความสงบสุขอีกต่อไปแล้ว ‌มันคือสัญญาณเตือน...สัญญาณแห่งการมาถึงของหายนะ!"

ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของทั้งสองเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อตัวเป็นพายุหมุนอันน่าสะพรึงกลัว เสียงกรีดร้องโหยหวนดังแว่วมาแต่ไกล แสดงถึงความทุกข์ทรมานของเหล่าทวยเทพที่กำลังเผชิญหน้ากับอำนาจแห่งความมืด

"ต้องรีบไป!" อัสนีคว้าแขนของเทพีสุรเสนี "เราต้องไปยังที่ที่ปลอดภัยกว่านี้!"

เขากระชับดาบอัสนีคู่ใจที่สลักลวดลายสายฟ้าอันแหลมคมเอาไว้แน่น ‍ร่างสูงสง่าของเขาเปล่งประกายแห่งพลังที่มิอาจมองข้ามได้ แม้จะเผชิญหน้ากับสถานการณ์อันเลวร้าย เขาก็ยังคงยืนหยัดด้วยความเด็ดเดี่ยว

"แต่...แต่ท่านอัสนี! หากเราหนีไป แล้วใครเล่าจะปกป้องสรวงสวรรค์ของเรา?" เทพีสุรเสนีเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ

อัสนีหันกลับมามองเทพีสุรเสนี ดวงตาคู่คมสบประสานเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ข้าจะไม่ทอดทิ้งสรวงสวรรค์ของเราไปเด็ดขาด! ​แต่ตอนนี้...เราต้องเอาชีวิตรอดก่อน หากเราตายไป ใครเล่าจะกอบกู้สิ่งเหล่านี้กลับคืนมาได้? ข้าจะหาทางคลี่คลายปัญหานี้เอง"

เขากระชากเทพีสุรเสนีให้วิ่งไปตามทางที่ปลอดภัยกว่า ท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังถาโถมเข้ามา เหล่าเทพที่ยังคงมีสติพยายามหลบหนีเอาชีวิตรอด เสียงร้องไห้ เสียงกรีดร้อง ​เสียงครวญคราง ดังระงมไปทั่วสรวงสวรรค์

เมื่อทั้งสองวิ่งมาถึงริมขอบของทิพย์อุทยาน ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก

เบื้องล่างของสรวงสวรรค์อันงดงาม บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกสีดำสนิท ราวกับผ้าห่อศพที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง สรรพสิ่งที่เคยเป็นสีสันสดใส บัดนี้กลับกลายเป็นสีเทาหม่นหมอง และเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำมืดอย่างน่าสะพรึงกลัว

"นั่น...นั่นมันอะไรกัน?" ​เทพีสุรเสนีเอ่ยถามด้วยเสียงกระซิบ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

"มิติแห่งเงา..." อัสนีเอ่ยขึ้นเสียงเครียด "มันกำลังแผ่ขยายเข้ามา"

มิติแห่งเงา คือดินแดนที่อยู่เบื้องหลังม่านแห่งความเป็นจริง เป็นที่ที่อำนาจมืดและพลังแห่งความสิ้นหวังสิงสถิตอยู่ เป็นดินแดนที่แม้แต่เทพผู้ทรงฤทธิ์ก็ยังหวาดหวั่น

"ท่านคิดว่า...มันคือฝีมือของใคร?" เทพีสุรเสนีถาม

"ข้าไม่อาจแน่ใจได้" อัสนีตอบ "แต่ข้าสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจมหาศาลที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ มันไม่ใช่เพียงพลังธรรมดา มันคือพลังที่สามารถกลืนกินทุกสิ่งได้"

ในขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น เงาดำอันหนาทึบก็พุ่งตรงมาจากเบื้องล่าง ราวกับอสรพิษร้ายที่กำลังจะฉกกัด มันเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วเข้าหาอัสนีและเทพีสุรเสนี

"ระวัง!" อัสนีผลักเทพีสุรเสนีให้หลบไปทางด้านข้างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักดาบอัสนีขึ้นมาป้องกัน

เปลวเพลิงสีฟ้าอันร้อนแรงปะทุขึ้นจากปลายดาบของอัสนี สาดส่องเข้าปะทะกับเงาดำนั้นทันที เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับภูเขาทั้งลูกกำลังถล่มลงมา

เงาดำนั้นมิได้สลายไป แต่มันกลับถอยร่นกลับไปเพียงเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้งอย่างไม่ลดละ

"พลังของมันแข็งแกร่งยิ่งนัก" อัสนีกล่าว พลางสาดพลังสายฟ้าเข้าใส่เงาดำอย่างต่อเนื่อง "เราไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นาน"

เขาเหลือบมองไปยังทิศทางที่ดูเหมือนจะมีทางรอด "ข้าจะพาเจ้าไปที่นั่น!"

ว่าแล้วอัสนีก็คว้าแขนเทพีสุรเสนีอีกครั้ง และพาร่างของทั้งสองวิ่งไปยังทิศทางที่เขาเห็นว่าเป็นช่องทางเดียวที่จะหลบหนี ร่างกายของเขาส่งประกายสายฟ้าออกมาเป็นระยะ เพื่อขับไล่เหล่าเงาที่กำลังไล่ตามมา

พวกเขาต้องกระโดดข้ามช่องว่างของสรวงสวรรค์ที่กำลังพังทลาย วิ่งผ่านโถงทางเดินที่เคยโอ่อ่า บัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยร้าวและเศษซากปรักหักพัง เสียงร้องไห้ของเหล่าเทพดังสะท้อนก้องไปทั่ว ราวกับบทเพลงแห่งความตาย

ในที่สุด ทั้งสองก็มาถึงหน้าประตูบานใหญ่ที่สลักลวดลายอันวิจิตรบรรจง "ประตูสู่โลกมนุษย์"

"ที่นี่...คือทางออกเดียวของเรา" อัสนีกล่าว พลางผลักประตูบานนั้นให้เปิดออก

แสงสว่างจากโลกมนุษย์ที่สาดส่องเข้ามานั้นช่างแตกต่างจากแสงอันมืดมิดบนสรวงสวรรค์ มันเป็นแสงแห่งชีวิต แสงแห่งความหวัง

"เราต้องไป..." อัสนีหันกลับมามองร่างของเทพีสุรเสนีที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เขา "แต่ก่อนที่เราจะจากไป...ข้าต้องแน่ใจว่าที่นี่จะปลอดภัย"

เขาหันหน้าไปเผชิญกับเงาดำที่กำลังถาโถมเข้ามาอย่างไม่ลดละ ดวงตาของเขาเปล่งประกายไปด้วยพลังอันมหาศาล "หากเจ้าคิดจะทำลายสรวงสวรรค์ของข้า...เจ้าจะต้องผ่านข้าไปให้ได้ก่อน!"

อัสนีปลดปล่อยพลังสายฟ้าทั้งหมดที่มีออกมา พลังอันมหาศาลนั้นแผ่ขยายออกไป ราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งรอบกาย เงาดำที่กำลังถาโถมเข้ามา ชะงักงันไปชั่วขณะ

"ไปเถิด สุรเสนี!" อัสนีตะโกน "จงไปยังที่ปลอดภัย! ข้าจะตามไป!"

เทพีสุรเสนีมองอัสนีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย แต่เมื่อเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของเขา นางก็พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะวิ่งลอดผ่านประตูบานนั้นไปยังโลกมนุษย์

ขณะที่เทพีสุรเสนีกำลังจะลับตาไป อัสนีก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับเงาดำอีกครั้ง เขาชักดาบอัสนีขึ้นมาอีกครั้ง แสงสีฟ้าสาดส่องออกมาจากปลายดาบ เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้

"ข้า อัสนี เทพแห่งสายฟ้า จะไม่ยอมให้ความมืดกลืนกินสรวงสวรรค์ของข้าไปง่ายๆ!"

สิ้นเสียงของเขา เงาดำอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งตรงเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ประตูสู่โลกมนุษย์ปิดลงอย่างช้าๆ ทิ้งให้อัสนียืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

การต่อสู้ระหว่างความดีและความมืดได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... และชะตากรรมของสรวงสวรรค์ทั้งมวล ขึ้นอยู่กับเขาเพียงผู้เดียว