ตอนที่ 10 — เงามายาแห่งทิพย์อุทยาน

แสงอรุณทิพย์ที่เคยอบอุ่นและเจิดจรัส บัดนี้กลับกลายเป็นสีแดงฉานราวกับเลือดที่ไหลนอง ทั่วทั้งสรวงสวรรค์ชั้นสูงสุดอบอวลไปด้วยความอึมครึมที่แผ่ซ่านเข้าสู่ทุกอณู ทิพย์อุทยานอันเคยเป็นแหล่งรวมความงามสง่า บัดนี้กลับเต็มไปด้วยภาพหลอนที่บิดเบี้ยว พรรณไม้อันศักดิ์สิทธิ์ที่เคยเบ่งบานกลับเหี่ยวเฉาและแห้งกรอบ ดอกไม้สีทองที่เคยสะท้อนแสงดุจดวงดาว บัดนี้มีเพียงกลีบที่ร่วงโรยเป็นผงธุลีสีดำ

อัสนี ‌เทพหนุ่มผู้สง่างาม ยืนนิ่งอยู่กลางทิพย์อุทยาน ดวงตาคมกล้าฉายแววครุ่นคิด ใบหน้านิ่งเฉยราวกับรูปสลัก แต่ภายในใจนั้นกำลังเผชิญกับพายุแห่งความว้าวุ่น ภาพมายาที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ได้เพียงแค่บดบังทัศนียภาพอันงดงาม แต่ยังสะท้อนความหวาดหวั่นที่คืบคลานเข้ามาในหัวใจของเหล่าทวยเทพ

"นี่มันอันใดกัน" เสียงทุ้มต่ำของอัสนีดังขึ้น ​เป็นคำถามที่สะท้อนความไม่เข้าใจและความกังวลที่ยากจะปกปิด

รอบกายเขาก็มีเหล่าทวยเทพองค์อื่นยืนนิ่งด้วยสีหน้าไม่ต่างกัน สายตาของพวกเขาฉายแววสับสนและหวาดกลัว ภาพหลอนเหล่านั้นปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง ราวกับมีสิ่งใดกำลังพยายามบิดเบือนความเป็นจริงของสรวงสวรรค์

"ข้าไม่เคยเห็นสิ่งใดเป็นเช่นนี้มาก่อน" เทพีศศินี องค์งามผู้มีผิวกายขาวผ่องราวไข่มุก กล่าวเสียงสั่นเครือ "แสงอรุณทิพย์ควรจะนำพาความสดใส ‍ไม่ใช่ความมืดมนเช่นนี้"

"มันคือเงามายา" เสียงทุ้มลึกของเทพมฤตยู ดังขึ้นมาจากด้านหลังของอัสนี เขาเป็นเทพองค์หนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวดแต่แฝงไว้ด้วยความเข้าใจบางอย่าง "สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนี้ มิใช่เพียงแค่ปรากฏการณ์ธรรมชาติ แต่คือการโจมตีจากพลังแห่งความมืด"

อัสนีหันไปมองเทพมฤตยูด้วยความประหลาดใจ ‌"พลังแห่งความมืด? แต่สรวงสวรรค์ของเรานั้นบริสุทธิ์ ไร้มลทิน"

"เคยบริสุทธิ์" เทพมฤตยูตอบ เสียงของเขาหนักอึ้ง "แต่สิ่งใดที่สามารถบิดเบือนแม้กระทั่งแสงอรุณทิพย์ได้ ย่อมมิใช่สิ่งธรรมดา"

เงามายาเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจนขึ้น ราวกับม่านหมอกสีดำที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากขอบฟ้า ‍ภาพของทวยเทพที่เคยสง่างาม บัดนี้กลับบิดเบี้ยวเป็นรูปร่างประหลาด เสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากทุกทิศทาง เป็นเสียงที่ไม่สามารถจับใจความได้ แต่กลับสร้างความรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

"ข้า...ข้ารู้สึกถึงความเย็นยะเยือก" เทพีอัสนีรา กล่าวพลางกุมแขนของตนเอง "ราวกับมีสิ่งใดกำลังดูดกลืนพลังชีวิตของข้าไป"

อัสนีสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเดียวกัน ​ร่างกายของเขาเริ่มอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว แสงสว่างรอบกายเริ่มหรี่ลง ราวกับถูกกลืนกินด้วยความมืดที่มองไม่เห็น

"เงามายานี้ มิได้เพียงแค่หลอกลวงตา" เทพมฤตยูอธิบาย "มันกำลังบั่นทอนพลังแห่งทวยเทพของเรา ทำให้พวกเราอ่อนแอลง เพื่อที่จะได้โจมตีพวกเราได้ง่ายขึ้น"

"แล้วเราจะทำอย่างไร" ​เทพีศศินีถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"เราต้องหาแหล่งที่มาของเงามายานี้" อัสนีกล่าว ดวงตาของเขามองไปยังใจกลางของทิพย์อุทยาน ที่ซึ่งเงามายาดูจะหนาทึบที่สุด "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่นั่น"

ทันใดนั้น ภาพมายาก็ยิ่งก่อตัวรุนแรงขึ้น ราวกับถูกกระตุ้น ​รูปร่างของอสูรกายที่น่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นในเงาเหล่านั้น แต่พวกมันเป็นเพียงภาพลวงตาที่สร้างขึ้นจากความกลัวของเหล่าทวยเทพ

"อย่าหลงกล" เทพมฤตยูเตือน "พวกมันคือภาพสะท้อนของความหวาดกลัวในใจเรา"

อัสนีสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติ ภาพมายาที่ปรากฏตรงหน้าเป็นเพียงสิ่งลวงตาที่บั่นทอนกำลังใจ หากเขายอมแพ้ต่อความกลัว เขาก็จะตกเป็นเหยื่อของมัน

"ข้าจะเข้าไปดู" อัสนีกล่าวอย่างแน่วแน่

"ท่านไม่ควรไปคนเดียว" เทพีศศินีคัดค้าน

"ข้าต้องไป" อัสนีตอบ "หากข้าปล่อยให้ความกลัวครอบงำ เราจะสูญเสียสรวงสวรรค์ไปทั้งหมด"

เขาเดินนำหน้า มุ่งตรงไปยังใจกลางของทิพย์อุทยาน เงามายาพยายามขัดขวางการก้าวเดินของเขา ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นพยายามฉุดรั้ง แต่ทุกครั้งที่เขารู้สึกอ่อนแรงลง เขาก็จะนึกถึงความงามของสรวงสวรรค์ที่เขาต้องปกป้อง

ขณะที่อัสนีก้าวเข้าไปในเงาม่านหนาทึบ ภาพมายาที่รุนแรงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา ภาพของบรรพชนที่เคยเข้มแข็ง บัดนี้กลับอ่อนแรงและสิ้นหวัง ภาพของสรวงสวรรค์ที่กำลังล่มสลาย เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเรื่อยๆ พยายามจะบั่นทอนจิตใจของเขา

"เจ้าเป็นเพียงเทพหนุ่ม เจ้าจะทำอะไรได้"

"ความอ่อนแอของเจ้าจะนำพาความพินาศมาสู่สรวงสวรรค์"

"ยอมแพ้เสียเถอะ"

อัสนีหลับตาลง ชั่วขณะหนึ่ง ความรู้สึกท้อแท้ก็แทรกซึมเข้ามาในใจ แต่แล้ว เขาก็นึกถึงคำสั่งสอนของเหล่าบรรพชน ที่สอนให้เขาเข้มแข็ง จงกล้าหาญ และไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคใดๆ

"ข้าจะไม่ยอมแพ้" อัสนีตะโกนเสียงดัง ดวงตาของเขาลืมขึ้นอีกครั้ง ฉายแววแห่งความมุ่งมั่นที่ไม่เคยมีมาก่อน

เมื่อเขาเปล่งเสียงประกาศเจตจำนง แสงสว่างเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา แสงนั้นไม่ได้เจิดจ้า แต่กลับมีความอบอุ่นและมั่นคง มันค่อยๆ ขับไล่เงามายาที่รายล้อมรอบตัวเขาออกไป

"นี่มัน..." อัสนีมองดูแสงในมือด้วยความประหลาดใจ "แสงแห่งจิตวิญญาณของข้า?"

เทพมฤตยูและเทพีองค์อื่นที่เฝ้ามองอยู่ด้านนอก ทึ่งในสิ่งที่ได้เห็น แสงสว่างที่เปล่งประกายออกมาจากตัวอัสนีนั้น มีพลังมหาศาล มันกำลังขับไล่เงามายาที่บ่อนทำลายสรวงสวรรค์

"ท่านเห็นหรือไม่" เทพีศศินีกล่าวเสียงแผ่วเบา "พลังของท่านอัสนี"

"มันเป็นพลังที่มิเคยปรากฏมาก่อน" เทพมฤตยูตอบ ดวงตาของเขามีประกายแห่งความหวัง "บางที...ท่านอัสนี อาจจะเป็นความหวังเดียวของเรา"

อัสนีไม่สนใจเสียงพูดคุยของคนอื่นอีกต่อไป เขามุ่งมั่นที่จะก้าวต่อไป ด้วยแสงสว่างในมือ เขาค่อยๆ เดินลึกเข้าไปในใจกลางของเงาม่านนั้น ภาพมายาที่เคยน่าสะพรึงกลัว บัดนี้กลับดูอ่อนแรงลงเมื่อปะทะกับแสงแห่งจิตวิญญาณของเขา

ในที่สุด เขาก็มาถึงใจกลางของทิพย์อุทยาน ที่ซึ่งเงามายาหนาทึบที่สุด ที่นั่น เขาเห็นสิ่งที่ไม่คาดคิด

เบื้องหน้าเขาคือแท่นบูชาโบราณ ที่เคยถูกลืมเลือนไปนานแล้ว บนแท่นบูชานั้น มีคริสตัลสีดำสนิท เปล่งพลังงานแห่งความมืดออกมาอย่างรุนแรง มันคือแหล่งกำเนิดของเงามายาที่กำลังบ่อนทำลายสรวงสวรรค์

"คริสตัลแห่งความมืด" อัสนีพึมพำ "มันกลับมาแล้ว"

เมื่อเขาเอื้อมมือไปสัมผัสคริสตัลนั้น ทันใดนั้นเอง พลังงานมหาศาลก็พุ่งเข้าสู่ร่างของเขา เขาเห็นภาพนิมิตมากมาย ภาพของสงครามครั้งโบราณ ภาพของเหล่าวายร้ายที่ทรงพลัง ภาพของความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่

และในนิมิตเหล่านั้น เขาก็ได้เห็นถึงต้นกำเนิดของคริสตัลแห่งความมืด มันถูกสร้างขึ้นจากความเจ็บปวด ความเกลียดชัง และความสิ้นหวัง ของเผ่าพันธุ์ที่ถูกขับไล่ออกจากสรวงสวรรค์ไปนานแสนนาน

ทันใดนั้น ภาพนิมิตก็หยุดลง ร่างของอัสนีทรุดฮวบลง เขาหายใจหอบหนัก แสงสว่างในมือของเขาเริ่มสั่นไหว

"ข้า...ข้าไม่สามารถทำลายมันได้" อัสนีพึมพำ "พลังของมัน...แข็งแกร่งเกินไป"

ขณะที่เขาหมดหวัง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสัญลักษณ์โบราณที่สลักอยู่บนแท่นบูชา สัญลักษณ์นั้นคล้ายคลึงกับสัญลักษณ์บนสร้อยคอที่เขาสวมใส่มาตลอดชีวิต

"นี่มัน..." อัสนีขยับเข้าไปดูใกล้ๆ "สัญลักษณ์ประจำตัวของข้า?"

ขณะที่เขามองไปยังสัญลักษณ์นั้น สร้อยคอบนคอของเขาก็เริ่มเปล่งแสงสีทองออกมา แสงนั้นส่องกระทบไปยังคริสตัลสีดำ ทำให้คริสตัลนั้นสั่นสะเทือนเล็กน้อย

"บางที...สิ่งนี้อาจจะเป็นกุญแจ" อัสนีคิด "กุญแจที่จะไขความลับของพลังของข้า และอาจจะ...กุญแจที่จะปลดปล่อยสรวงสวรรค์จากเงามายานี้"

เขาก้มลงมองคริสตัลสีดำอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เปลี่ยนไป ความกลัวเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริง และปกป้องบ้านเกิดของเขา

แต่ทันใดนั้นเอง เสียงหัวเราะอันชั่วร้ายก็ดังขึ้นมาจากเบื้องหลังของอัสนี

"เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำลายข้าได้งั้นหรือ เทพหนุ่มผู้ไม่รู้อะไรเลย"

อัสนีหันกลับไปมองด้วยความตกใจ สิ่งที่เขาเห็นคือเงาที่ก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจน เป็นร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำ ดวงตาของเขาเรืองรองด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉาน

"เจ้าคือใคร" อัสนีถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

"ข้าคือผู้ที่จะทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของข้า" ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำกล่าว "และเจ้า...คืออุปสรรคชิ้นสุดท้ายที่ข้าต้องกำจัด"

ก่อนที่อัสนีจะได้ตอบสนอง ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำก็พุ่งเข้าโจมตีเขาด้วยความเร็วสูง อัสนีต้องยกแขนขึ้นป้องกันตัว ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง คือใบหน้าอันเหี้ยมโหดของศัตรูที่มองมาที่เขาด้วยแววตาแห่งชัยชนะ