ตอนที่ 16 — อัสนีเผชิญหน้าเงาอเวจี

พายุหมุนแห่งเงามืดโหมกระหน่ำไม่หยุดหย่อน เสียงกระซิบกระซาบอันเยือกเย็นทวีความรุนแรงจนกลายเป็นเสียงคำรามกึกก้องสะท้อนไปทั่วสรวงสวรรค์ชั้นสูงสุด แสงอรุณทิพย์อันเจิดจรัสที่เคยเป็นหัวใจของสวรรค์ บัดนี้ถูกบดบังจนแทบมองไม่เห็น เหลือเพียงแสงริบหรี่อันสิ้นหวัง เหล่าเทพเทวาที่เคยสง่างาม บัดนี้กลับกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว วิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปคนละทิศละทาง ‌อัสนี เทพบุตรแห่งสายฟ้า ผู้มีอำนาจเหนืออัสนีประหาร ยืนหยัดเผชิญหน้ากับหายนะที่ถาโถมเข้ามา ดวงตาคมกริบของเขาสะท้อนประกายแห่งความเด็ดเดี่ยว แม้รอบกายจะปกคลุมด้วยความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด

"นี่มันอะไรกัน?" เทพธิดาไอริสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางพยายามรวบรวมแสงสีรุ้งอันงดงามที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวัง ​แต่พลังแห่งเงามืดกลับกัดกินแสงสีของนางไปอย่างรวดเร็ว

"นี่คือเงาอเวจี" อัสนีตอบเสียงหนักแน่น มือขวาของเขากำด้ามหอกสายฟ้าแน่น "มันถูกปลุกขึ้นมาโดยพลังชั่วร้ายบางอย่าง"

"แล้วเราจะทำอย่างไร?" เทพธิดาไอริสถามพลางมองไปรอบๆ ที่ซึ่งเหล่าเทพเทวาเริ่มล้มตายไปทีละตน ร่างกายของพวกเขาค่อยๆ สลายไปกลายเป็นไอสีดำที่ถูกกลืนกินโดยพายุหมุน

"เราต้องหยุดมัน" ‍อัสนีกล่าว "หากปล่อยให้มันแผ่ขยายไปมากกว่านี้ สวรรค์ก็จะถึงกาลอวสาน"

เขายกหอกสายฟ้าขึ้นสูง สายฟ้าสีทองอร่ามเริ่มสปาร์กไปทั่วปลายหอก แม้พลังแห่งเงามืดจะดูดกลืนแสงสว่าง แต่พลังของอัสนีกลับยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเมื่อเผชิญหน้ากับความมืด

"ท่านอัสนี พลังของข้า...ข้าไม่สามารถต้านทานมันได้อีกต่อไปแล้ว" เทพบุตรแห่งเมฆาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ‌ร่างกายของเขาเริ่มพร่ามัวราวกับจะสลายไป

"อย่าเพิ่งยอมแพ้" อัสนีตะโกนกลับ "จงรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ จงต่อสู้!"

แต่ก็สายเกินไป ร่างของเทพบุตรแห่งเมฆาได้สลายไปอย่างสมบูรณ์ ทิ้งไว้เพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ถูกกลืนกินไปกับเสียงคำรามของพายุ

"เป็นไปไม่ได้...พลังของมันแข็งแกร่งเกินไป" เทพธิดาไอริสคร่ำครวญ

อัสนีไม่สนใจคำพูดใดๆ อีก ‍เขาตัดสินใจแล้วว่าต้องเผชิญหน้ากับต้นตอของหายนะนี้เพียงลำพัง เขากระโจนเข้าสู่ใจกลางของพายุหมุน แสงสายฟ้าสีทองอร่ามจากหอกของเขาสว่างไสวขึ้น สาดส่องให้เห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัว

เบื้องหน้าของเขาคือสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่แผ่รัศมีแห่งความมืดมิดออกมาอย่างน่ากลัว ดวงตาของมันคือหลุมดำอันไร้ก้นบึ้ง ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มอันชั่วร้าย มันคือผู้ควบคุมเงาอเวจี

"เจ้ากล้าดียังไงมาขวางทางข้า ​เทพแห่งสายฟ้า" เสียงของมันก้องกังวานราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย "สวรรค์แห่งนี้จะถูกกลืนกินด้วยความมืดมิดของข้า"

"เจ้าคิดผิดแล้ว" อัสนีกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ข้าจะไม่มีวันยอมให้ความมืดมิดใดๆ มาทำลายสวรรค์อันเป็นที่รักของข้า"

เขาสะบัดหอกสายฟ้า พลังอัสนีประหารอันไร้ขีดจำกัดพุ่งเข้าใส่ผู้ควบคุมเงาอเวจี แต่พลังแห่งเงามืดของมันกลับดูดกลืนสายฟ้าเหล่านั้นราวกับฟองน้ำ

"ไร้ประโยชน์" ​ผู้ควบคุมเงาอเวจีหัวเราะเยาะ "พลังของเจ้าไม่สามารถต่อกรกับความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์ได้"

การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด อัสนีใช้ทุกวิถีทางที่เขามี ทั้งสายฟ้าฟาด ฟ้าร้อง แผ่นดินไหว แต่พลังแห่งเงามืดก็ยังคงรุนแรงไม่แพ้กัน มันตอบโต้ด้วยเงาพิษที่แผ่ขยายไปทั่วทุกทิศ ​ทาง ทำให้เหล่าเทพเทวาที่เหลืออยู่ล้มตายไปอย่างต่อเนื่อง

"ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นถึงพลังที่แท้จริงของสวรรค์!" อัสนีตะโกนสุดเสียง เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มีไว้ในหอกสายฟ้า แสงสีทองอร่ามยิ่งสว่างไสวขึ้นจนแทบจะสว่างกว่าดวงอาทิตย์

"อัสนีประหาร...สวรรค์บันดาล!"

เขาปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกไป พลังสายฟ้าสีทองอร่ามอันเจิดจรัสพุ่งเข้าใส่ผู้ควบคุมเงาอเวจีอย่างรุนแรง เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วสรวงสวรรค์ แสงสว่างจ้าจนแทบมองไม่เห็นอะไร

เมื่อแสงสว่างจางลง พายุหมุนแห่งเงามืดก็เริ่มสลายไป ผู้ควบคุมเงาอเวจีถูกแรงระเบิดของอัสนีประหารจนร่างของมันกระเด็นไปไกล แต่ก็ยังไม่ถึงกับสลายไปเสียทีเดียว

"เจ้า...แข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด" ผู้ควบคุมเงาอเวจีเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "แต่ข้าจะกลับมา...และครั้งนี้ สวรรค์จะต้องตกเป็นของข้า!"

มันสลายร่างกลายเป็นเงาเล็กๆ แล้วหายไปในความมืด

อัสนียืนหอบ หอกสายฟ้าในมือสั่นระริก แม้เขาจะสามารถขับไล่เงาอเวจีไปได้ชั่วคราว แต่เขาก็รู้ดีว่าการต่อสู้ยังไม่จบลง

"ท่านอัสนี!" เสียงของเทพธิดาไอริสดังขึ้น นางรีบวิ่งเข้ามาหาเขา

"เป็นอย่างไรบ้าง?" อัสนีถามพลางมองไปรอบๆ สรวงสวรรค์ที่บัดนี้เต็มไปด้วยซากปรักหักพังและร่องรอยแห่งความเสียหาย

"ส่วนใหญ่...ส่วนใหญ่จากไปแล้ว" เทพธิดาไอริสกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "เหลือเพียงไม่กี่ตนที่รอดชีวิต"

อัสนีถอนหายใจอย่างหนัก เขาผิดหวังที่ไม่อาจปกป้องสรวงสวรรค์อันเป็นที่รักของเขาได้ทั้งหมด

"แต่เรายังมีหวัง" เทพธิดาไอริสพูดขึ้น "ท่านได้แสดงให้เห็นแล้วว่าพลังแห่งความดีสามารถต่อกรกับความมืดมิดได้"

อัสนีหันไปมองนาง ดวงตาของเขาสะท้อนประกายแห่งความมุ่งมั่นอีกครั้ง "ข้าจะไม่ยอมให้ความมืดมิดนี้มาทำลายสวรรค์อีกต่อไป"

เขาหันกลับไปมองยังทิศที่ผู้ควบคุมเงาอเวจีหายไป "ข้าจะตามล่ามันไปจนกว่าจะกำจัดมันได้อย่างสิ้นซาก"

ขณะที่อัสนีและเทพธิดาไอริสกำลังพูดคุยกันนั้นเอง แสงสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้า สาดส่องเข้ามายังสรวงสวรรค์ที่กำลังจะดับสูญ

"นั่นมันอะไร?" เทพธิดาไอริสถามด้วยความประหลาดใจ

อัสนีเพ่งมองไปยังแสงสีแดงนั้น เขารู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมา พลังนั้นแตกต่างจากพลังแห่งความมืด และก็ไม่ใช่พลังแห่งสวรรค์เช่นกัน

"นี่มัน..." อัสนีอุทานเบาๆ "มิติใหม่...หรือ?"

แสงสีแดงฉานนั้นค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบอันน่าพิศวงที่ดังแว่วมาตามสายลม เสียงนั้นไม่ใช่เสียงแห่งความกลัว แต่เป็นเสียงแห่งการเชื้อเชิญ...เสียงแห่งการเดินทางครั้งใหม่

อัสนีรู้ดีว่าการผจญภัยของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น การเผชิญหน้ากับเงาอเวจีเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะที่ยิ่งใหญ่กว่า และบางที...คำตอบที่แท้จริงอาจจะซ่อนอยู่ในมิติที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน

ปลายทางของแสงสีแดงนั้นเป็นอย่างไร? จะมีสิ่งใดรอคอยอัสนีอยู่ในมิตินั้น? และเขาจะสามารถกำจัดเงาอเวจีได้อย่างแท้จริงหรือไม่? การเดินทางสู่บัลลังก์สวรรค์ที่เต็มไปด้วยปริศนาและความท้าทายกำลังจะเปิดฉากขึ้นอีกครั้ง...