ตอนที่ 17 — แสงอรุณที่สิ้นสูญ ม่านเงาที่ครอบงำ

ความมืดอันไร้ที่สิ้นสุดกลืนกินทุกสิ่ง เสียงคำรามดุจอัสนีฟาดฟันโหมกระหน่ำราวกับจะฉีกกระชากสรวงสวรรค์ให้แหลกสลาย แสงอรุณทิพย์อันเป็นหัวใจแห่งสวรรค์ชั้นสูงสุด ที่เคยเจิดจรัสขับไล่ความมืดมิด บัดนี้ได้ถูกบดบังจนสิ้น เหลือเพียงเงามืดสนิทที่ทวีความหนาทึบขึ้นทุกขณะ บรรดาทวยเทพที่เคยร่ายรำท่ามกลางแสงสว่างอันอบอุ่น บัดนี้กรีดร้องด้วยความหวาดผวา ‌วิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปตามทิศทางอันไร้จุดหมาย

อัสนี ยืนหยัดอย่างมั่นคง ท่ามกลางพายุหมุนแห่งเงามืดที่ถาโถมเข้าใส่ ร่างกายของเขาเปล่งประกายสีทองอร่าม แสงนั้นมิได้อ่อนแรงลงเลยแม้แต่น้อย หากแต่ดูเหมือนจะทวีความเจิดจ้าขึ้น ท้าทายต่อความมืดมิดที่พยายามจะกลืนกิน ดวงตาสีครามของเขามุ่งตรงไปยังใจกลางของพายุ ​ที่ซึ่งพลังงานแห่งความมืดมิดกำลังก่อตัวเป็นรูปร่างอันน่าสะพรึงกลัว

"หยุดเสียที!" เสียงของอัสนีดังกังวาน ท้าทายต่อเสียงคำรามแห่งความมืด "เจ้าไม่มีวันกลืนกินสวรรค์ของข้าได้!"

พลังงานสีดำเข้มข้นหมุนวนรุนแรงขึ้น พลันก่อตัวเป็นร่างสูงใหญ่ ดุจภูเขาลูกหนึ่ง ดวงตาของมันเปล่งประกายสีแดงฉานราวกับถ่านเพลิงที่ลุกโชน กลิ่นอายแห่งความสิ้นหวังและความอาฆาตแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู

"แก..." ‍เสียงนั้นแหวกอากาศเข้ามา เยือกเย็นจนสะท้านถึงกระดูก "แกคือผู้ที่ข้าเฝ้ารอ...ผู้ที่ข้าจะบดขยี้!"

ร่างแห่งความมืดกวัดแกว่งแขนอันมหึมาของมันเข้าใส่อัสนี แสงสีทองอร่ามจากร่างของอัสนีพุ่งเข้าปะทะกับพลังงานสีดำ สร้างแรงสะท้อนที่รุนแรงจนพื้นสวรรค์สะเทือน

"เจ้าคิดว่าพลังของเจ้าจะหยุดข้าได้งั้นรึ?" อัสนีเอ่ยเย้ยหยัน "พลังของข้าคือแสงสว่างที่ไม่มีวันดับสูญ!"

เขาชูมือขึ้น แสงสีทองที่เคยเปล่งประกายจากร่างก็พลันรวมตัวกันเป็นดาบแห่งแสงอันเจิดจรัส ‌ความยาวของมันทอดยาวไปจรดกับขอบฟ้า ส่องสว่างไปทั่วสรวงสวรรค์ที่กำลังจะสิ้นสูญ

"นี่คืออัสนีบาตแห่งสวรรค์! จงรับไป!"

อัสนีฟาดฟันดาบแห่งแสงลงไป ร่างแห่งความมืดคำรามอย่างเกรี้ยวกราด มันยกแขนขึ้นปัดป้อง แต่พลังของดาบแห่งแสงนั้นมหาศาลเกินกว่าจะต้านทานได้

เสียงเฉือนดังสนั่น แสงสีทองสาดกระจายไปทั่ว ร่างแห่งความมืดถูกฟันจนแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ‍พลังงานสีดำสลายไปช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับคืนมา

แต่แล้ว...

เสียงกระซิบกระซาบอันเยือกเย็นก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันมิได้มาจากร่างใดร่างหนึ่ง แต่มาจากทุกอณูของความมืดที่เหลืออยู่

"แก...ฆ่าข้าได้...แต่แก...ฆ่าความมืด...ไม่ได้..."

ความมืดที่เคยเป็นเพียงม่าน บัดนี้ได้แทรกซึมเข้าไปในทุกสรรพสิ่ง แม้แต่แสงอรุณทิพย์ที่เคยเจิดจรัส ก็ดูเหมือนจะอ่อนแรงลงไปอย่างน่าใจหาย

อัสนีลดดาบแห่งแสงลง ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ​ด้วยความกังวล

"เกิดอะไรขึ้น?"

เหล่าทวยเทพที่เคยหลบซ่อน บัดนี้ค่อยๆ ปรากฏตัวออกมา ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"องค์อัสนี..." เทพธิดาองค์หนึ่งเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ม่านหมอกสีดำ...มันไม่ได้สลายไป...มัน...มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของสวรรค์ไปแล้ว..."

อัสนีหันไปมองทิศทางที่พายุหมุนเคยตั้งอยู่ บัดนี้แทนที่ด้วยม่านหมอกสีดำสนิทที่หนาทึบยิ่งกว่าเดิม ​มันมิได้มีลักษณะเป็นพายุอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นผืนผ้าใบสีดำขนาดยักษ์ที่กำลังกลืนกินสรวงสวรรค์

"นี่มัน..." อัสนีขมวดคิ้ว "ไม่ใช่แค่พลังงาน...แต่มันคือ...มิติแห่งเงา..."

เขาหยิบผลึกแห่งแสงที่เคยได้รับมาจากพระบิดาขึ้นมา ผลึกนั้นส่องแสงริบหรี่ ไม่เจิดจรัสเหมือนเคย

"แม้แต่พลังของข้า...ก็ถูกบั่นทอน..."

ม่านหมอกสีดำเริ่มเคลื่อนไหว มันไม่ได้พัดพาไปตามลมอีกต่อไป หากแต่ค่อยๆ ​แผ่ขยายออกไปราวกับสิ่งมีชีวิต

"พวกเรา...กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน..."

เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันแฝงมาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย

"ยินดีต้อนรับ...สู่บัลลังก์แห่งความมืด...องค์เทพ..."

อัสนีรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลจากม่านหมอกสีดำ เขาพยายามต้านทาน แต่ร่างกายกลับเริ่มอ่อนแรงลง

"ข้า...จะหาทางออกไปให้ได้!" เขาตะโกนเสียงดัง เพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้กับตนเองและเหล่าทวยเทพ

เขาหันไปมองเบื้องหลัง ที่ซึ่งเคยเป็นทางกลับสู่โลกมนุษย์ บัดนี้ก็ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกสีดำเช่นกัน

"ทางออก...อยู่ไหนกัน?"

ทันใดนั้นเอง ร่างกายของอัสนีก็พลันถูกกระชากให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรุนแรง

"อัสนี!"

เสียงกรีดร้องของเหล่าทวยเทพดังขึ้น อัสนีไม่สามารถควบคุมร่างกายของตนเองได้อีกต่อไป เขากำลังถูกดูดเข้าไปในม่านหมอกสีดำ

เขาได้แต่กัดฟันต่อสู้กับแรงดึงดูดนั้น พยายามรวบรวมพลังที่เหลืออยู่

"ไม่...ข้า...จะ...ไม่ยอม..."

แต่แล้ว ทุกสิ่งก็พลันมืดสนิท...

เมื่ออัสนีลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตนเองไม่ได้ยืนอยู่บนสรวงสวรรค์อันงดงามอีกต่อไป

เบื้องหน้าของเขาคือป่าทึบที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบ แสงแดดส่องลงมาเพียงรำไร ต้นไม้สูงใหญ่บิดเบี้ยวผิดรูป ผิดปกติ กลิ่นอายของความอับชื้นและบางสิ่งบางอย่างที่ไม่อาจบรรยายได้แผ่ซ่านไปทั่ว

"ที่นี่...ที่ไหน?"

เขาพยายามใช้พลังของตนเอง แต่มันกลับอ่อนแรงลงอย่างน่าใจหาย ผลึกแห่งแสงที่พกติดตัวมาก็แทบไม่ส่องประกาย

เสียงกระซิบกระซาบอันเยือกเย็นที่เคยได้ยินบนสวรรค์ บัดนี้ดังแว่วมาอีกครั้งจากในพงหญ้า

"ยินดีต้อนรับ...สู่โลกแห่งเงา...องค์เทพ..."

อัสนีเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยเมฆสีดำหนาทึบ ราวกับว่าดวงอาทิตย์ได้ดับสูญไปแล้ว

"สรวงสวรรค์...ของข้า..."

เขาพึมพำอย่างสิ้นหวัง

"ถูกกลืนกินไปแล้วงั้นรึ?"

พลันมีเสียงอันน่าขนลุกดังขึ้นจากพุ่มไม้ใกล้ๆ

"บางสิ่ง...มิได้ถูกกลืนกิน...หากแต่...ถูกดูดกลืน..."

อัสนีหันไปมองตามเสียง เห็นดวงตาสีเหลืองอำพันคู่หนึ่งจ้องมองเขาอย่างอำมหิต

"เจ้า...คือใคร?"

เสียงหัวเราะแหละแห้งดังขึ้น

"ข้าคือผู้เฝ้า...ของดินแดนแห่งนี้...และเจ้า...คือแขกที่ไม่ได้รับเชิญ..."

"ข้าคืออัสนี...ข้าจะกลับไปที่สวรรค์!"

"กลับไปงั้นรึ?" เสียงนั้นเย้ยหยัน "ที่นี่...คือจุดเริ่มต้น...ของทุกสิ่ง...และจุดสิ้นสุด...ของทุกสิ่ง...บัลลังก์แห่งเงา...รอคอย...การมาถึงของเจ้า..."

อัสนีรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างอีกครั้ง คราวนี้มันมาจากทิศทางที่มืดมิดที่สุดของป่า

"ข้า...จะหาทางกลับไป!"

เขาก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า แม้จะรู้ว่าเส้นทางเบื้องหน้าเต็มไปด้วยอันตรายและปริศนาที่รอคอยการคลี่คลาย

เขาจะสามารถกอบกู้สรวงสวรรค์กลับคืนมาได้หรือไม่? หรือว่าเขาจะถูกกลืนกินไปกับมิติแห่งเงาตลอดกาล?