ตอนที่ 20 — เปลวเพลิงแห่งปณิธาน สั่นสะเทือนมิติมืด

ความเงียบ...ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามใดๆ ปกคลุมสรวงสวรรค์ชั้นสูงสุด อรุณทิพย์ แสงแห่งสวรรค์ บัดนี้เหลือเพียงประกายริบหรี่ที่กำลังจะดับสูญ ความมืดอันไร้ขอบเขต บัดนี้มิใช่เพียงเงา แต่เป็นตัวตนที่จับต้องได้ ‌ราวกับสัตว์ร้ายแห่งจักรวาลกำลังบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกสลาย

อัสนี ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางความมืดมิดนั้น ร่างกายของเขาเปล่งแสงสีทองเรืองรอง แสงนั้นมิใช่แสงแห่งสวรรค์อีกต่อไป แต่มันคือเปลวเพลิงแห่งความแค้น ความมุ่งมั่น และปณิธานอันแรงกล้าที่เผาผลาญอยู่ภายใน ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยไฟสีแดงฉาน ​สะท้อนเงาของความสิ้นหวังที่พยายามกลืนกินทุกสิ่ง

"แก...ทำลายทุกอย่างของข้า!" เสียงของอัสนีแหบพร่า แต่เต็มไปด้วยพลังที่พร้อมจะระเบิดออกมา "แสงแห่งสวรรค์...ความหวังของทุกสรรพสิ่ง...แกกล้าดียังไง!"

ความมืดแผ่ขยายเข้ามาอีก ราวกับจะเย้ยหยันในความสิ้นหวังของเขา อากาศรอบตัวอัสนีหนาวเย็นเยียบจนแทบจะแข็งตัว แต่เปลวเพลิงภายในกายเขากลับยิ่งลุกโชนขึ้น เป็นปรากฏการณ์ที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง

"แกคิดว่าแกเป็นใครกัน...สิ่งโสโครกจากห้วงมิติที่แปด?" ‍เสียงนั้นดังขึ้นจากความมืด เป็นเสียงที่เย็นชา ไร้ความรู้สึก ราวกับเสียงกระซิบของความตาย "เจ้าคือผู้ถูกเลือก...แต่เจ้าเลือกที่จะยืนหยัดต่อต้าน...โง่เขลา!"

"ข้าไม่ใช่ผู้ถูกเลือก...ข้าคือผู้พิทักษ์!" อัสนีตะโกนตอบกลับ แสงสีทองรอบตัวเขาแปรสภาพเป็นสายฟ้าสีเพลิงที่สั่นสะท้าน "ข้าจะปกป้องสรวงสวรรค์...ปกป้องแสงอรุณทิพย์...ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!"

เขาไม่รอช้า ‌แบมือออกไป ปล่อยกระแสไฟฟ้าสีเพลิงเข้าปะทะกับความมืดมิดนั้น พลังอันมหาศาลระเบิดออกเป็นวงกว้าง ทำลายล้างทุกสิ่งในรัศมี บดขยี้เงาที่พยายามคืบคลานเข้ามา แต่ความมืดก็ยังคงอยู่ มันเพียงแค่ถอยร่นไปเล็กน้อย แล้วก็กลับมาใหม่ ‍ราวกับไม่มีวันสิ้นสุด

"ความพยายามของเจ้า...ช่างไร้สาระ" เสียงจากความมืดหัวเราะเบาๆ "สรวงสวรรค์ได้ตกอยู่ในเงื้อมมือของข้าแล้ว...แสงอรุณทิพย์กำลังจะดับสูญ...และเจ้า...ก็กำลังจะตามไปด้วย"

อัสนีรู้สึกถึงพลังที่ค่อยๆ ถดถอยลง ความมืดนั้นกำลังดูดกลืนพลังชีวิตของเขาไปทีละน้อย เขาเห็นภาพความทรงจำต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัว ภาพของสรวงสวรรค์อันงดงาม ​ภาพของเหล่าทวยเทพที่เคยสถิตอยู่ ภาพของอรุณทิพย์ที่เคยเปล่งประกายสว่างไสว

"ไม่...ข้าจะไม่ยอมแพ้!" เขากัดฟันแน่น การต่อสู้ภายในกายเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น เขาต้องหาทาง...ต้องหาทางที่จะจุดประกายอรุณทิพย์ขึ้นมาอีกครั้ง

ทันใดนั้นเอง เขาก็นึกถึงคำพูดของย่าทวด...คำพูดที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงนิทานโบราณ

“เมื่อใดที่อรุณทิพย์อ่อนแรงที่สุด...เมื่อนั้นคือยามที่จิตใจของวีรบุรุษจะเปล่งประกาย...เปล่งประกายยิ่งกว่าแสงใดๆ”

จิตใจของวีรบุรุษ...อัสนี? เขาคือวีรบุรุษงั้นหรือ? ในยามที่ทุกสิ่งกำลังจะพังทลายเช่นนี้...

เขาหลับตาลง ​พยายามตัดขาดจากความรู้สึกเจ็บปวด ความกลัว และความสิ้นหวังที่กำลังถาโถมเข้ามา เขาปล่อยให้กระแสแห่งปณิธานและความรักที่มีต่อสรวงสวรรค์ไหลเวียนไปทั่วกาย

ทันใดนั้นเอง...ประกายแสงเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้นภายในอกของเขา มันไม่ใช่แสงสีทองอีกต่อไป แต่มันเป็นแสงที่เจิดจ้า บริสุทธิ์ ​และเปี่ยมด้วยพลังแห่งการสร้างสรรค์ แสงนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไป บดขยี้ความมืดที่เกาะกินอยู่รอบตัวเขา

"นี่มัน...?" เสียงจากความมืดอุทานด้วยความประหลาดใจ

อัสนีลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาตอนนี้เปล่งประกายด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์ มันเป็นแสงที่อบอุ่น เจิดจ้า และเต็มไปด้วยความหวัง

"นี่คือ...แสงแห่งปณิธานของข้า!" อัสนีประกาศก้อง "แสงที่จะไม่ดับสูญ! แสงที่จะสั่นสะเทือนมิติมืดนี้ให้สั่นคลอน!"

เขากระชับหมัดแน่น ปลดปล่อยพลังแห่งแสงนั้นออกไป การโจมตีครั้งนี้แตกต่างออกไป มันไม่ใช่การทำลายล้าง แต่มันคือการชำระล้าง ความมืดอันไร้ขอบเขตที่โอบล้อมเขาอยู่ บัดนี้เริ่มถอยร่นไป ราวกับถูกแส้แห่งแสงฟาดฟัน

"เป็นไปไม่ได้! แสงแห่งความหวัง...ทำไมถึงแข็งแกร่งนัก!" เสียงจากความมืดเริ่มสั่นเครือ

อัสนีไม่ตอบ เขาเพียงแต่ก้าวไปข้างหน้า ปล่อยให้แสงแห่งปณิธานนำทาง แสงนั้นได้ไปถึงบริเวณที่อรุณทิพย์เคยสถิตอยู่ บัดนี้เหลือเพียงเถ้าถ่านที่กำลังจะมอดไหม้

เมื่อแสงแห่งปณิธานของอัสนีสัมผัสเข้ากับเถ้าถ่านเหล่านั้น สิ่งมหัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้น! ประกายแสงเล็กๆ เริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้ง มันค่อยๆ เติบโต แข็งแกร่งขึ้น และสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังที่ถูกปลุกขึ้นมา

"อรุณทิพย์...กำลังจะกลับมา!" อัสนีรู้สึกได้ถึงพลังที่ไหลเวียนเข้ามาในกายเขา พลังแห่งแสงที่คุ้นเคย แต่บัดนี้มันยิ่งใหญ่และทรงพลังกว่าเดิม

ความมืดอันไร้ขอบเขตที่เคยครอบงำ บัดนี้เริ่มสั่นคลอน ราวกับจะแตกสลาย เสียงคำรามดุจสายฟ้าที่เคยเงียบสงัดไป บัดนี้ได้กลับมาดังกระหึ่มอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงแห่งความสิ้นหวัง มันคือเสียงแห่งการปลดปล่อย

"แก...ทำไม่ได้!" เสียงจากความมืดตะโกนอย่างบ้าคลั่ง มันพยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี พุ่งเข้าใส่อัสนีอีกครั้ง

แต่คราวนี้ อัสนีมิได้ต่อสู้เพียงลำพัง แสงอรุณทิพย์ที่กำลังกลับมา ได้ปลุกพลังของเหล่าทวยเทพที่เคยอ่อนแรง ให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง แม้จะยังอ่อนแอ แต่ก็เพียงพอที่จะสร้างคลื่นพลังอันมหาศาล ส่งผลสะท้อนกลับไปยังความมืด

"เจ้า...ไม่ใช่ผู้ที่ถูกเลือก...แต่เจ้าคือผู้ที่จะนำพาความหวังกลับคืนมา!" เสียงอันอ่อนโยน แต่เปี่ยมด้วยพลังของเทพีแห่งแสงดังขึ้นจากอรุณทิพย์ที่กำลังเจิดจรัส

อัสนีรู้สึกได้ถึงพลังของเหล่าทวยเทพ หลอมรวมเข้ากับพลังของเขา แสงสีทองของอรุณทิพย์ ผสมผสานกับแสงสีขาวบริสุทธิ์แห่งปณิธานของเขา ก่อเกิดเป็นแสงสีทองอร่ามที่เจิดจ้าจนยากจะมอง

"ข้า...จะไม่ยอมให้ความมืดครอบงำอีกต่อไป!" อัสนีประกาศก้อง เขาหมุนตัว พุ่งเข้าใส่ศูนย์กลางของความมืด ปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มีออกมา

แสงอันเจิดจ้าได้ระเบิดออกเป็นวงกว้าง แผ่ขยายไปทั่วสรวงสวรรค์ชั้นสูงสุด บดขยี้ความมืดที่เคยโอบล้อมอยู่จนสิ้นซาก เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดของความมืดดังขึ้น ก่อนที่จะค่อยๆ เงียบหายไป

เมื่อแสงสว่างจางลง สรวงสวรรค์ชั้นสูงสุดก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง งดงามกว่าที่เคย แสงอรุณทิพย์กลับมาเปล่งประกายเจิดจ้า เป็นดั่งหัวใจของสรวงสวรรค์ที่เต้นรำอีกครั้ง

อัสนี ยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่างนั้น ร่างกายของเขาเปล่งประกายสีทองอร่าม ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ

"ข้าทำสำเร็จแล้ว..." เขากระซิบ

แต่แล้ว...เขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง แสงอรุณทิพย์...แม้จะกลับมาแล้ว แต่กลับมีความเย็นเยียบแฝงอยู่ภายใน ความรู้สึกนั้น...มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ควรจะมีในแสงแห่งสวรรค์

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ สรวงสวรรค์ดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติ แต่มีบางอย่างที่เปลี่ยนไป...มีบางอย่างที่ขาดหายไป

ทันใดนั้นเอง...เสียงกระซิบเย็นเยียบก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา

"เจ้าคิดว่า...เจ้าได้ชัยชนะแล้วงั้นหรือ...ไอ้หนอนน้อย?"

อัสนีเบิกตากว้าง หัวใจของเขากระตุกวูบ! เสียงนั้น...เสียงที่เขาคุ้นเคย...เสียงของอสูรกายที่เขาเพิ่งจะปราบไป?

"มัน...มันไม่น่าเป็นไปได้...ข้า...ข้าได้ทำลายมันไปแล้ว!"

แต่เสียงกระซิบนั้นก็ดังขึ้นอีก คราวนี้มันดังมาจากทุกทิศทาง ราวกับจะเย้ยหยันเขา

"ทำลายข้า? เจ้าทำลายเพียงแค่ร่าง...แต่จิตวิญญาณของข้า...ได้ฝังรากลึกเข้าไปในหัวใจของแสงอรุณทิพย์แล้วต่างหาก... ฮ่าๆๆๆ!"

อัสนีรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แล่นไปทั่วร่าง เขาหันกลับไปมองอรุณทิพย์อีกครั้ง แสงที่เคยเจิดจ้า บัดนี้ดูเหมือนจะมีเงาบางๆ ซ่อนอยู่ภายใน เงาที่กำลังค่อยๆ แผ่ขยายออกไป...

เขา...ยังไม่ชนะ...สงครามที่แท้จริง...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง...