ตอนที่ 21 — อัสนีในห้วงมิติเงา

ความเงียบ...ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามใดๆ ปกคลุมสรวงสวรรค์ชั้นสูงสุด อรุณทิพย์ แสงแห่งสวรรค์ บัดนี้เหลือเพียงประกายริบหรี่ที่กำลังจะดับสูญ ความมืดอันไร้ขอบเขต บัดนี้มิใช่เพียงเงา แต่เป็นตัวตนที่มองเห็นได้ ‌กลิ่นอายแห่งความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู บิดเบือนความจริงของแดนสุขาวดีที่เคยเป็นศูนย์รวมแห่งแสงสว่างและชีวิต

อัสนี ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางม่านหมอกสีดำที่หนาทึบ ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ดวงตาของเขาที่เคยเปล่งประกายดุจสายฟ้า บัดนี้พลันมืดมนลงเล็กน้อย สะท้อนภาพความสิ้นหวังอันไร้ที่สิ้นสุด เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่กำลังจะหมดสิ้นของอรุณทิพย์ ​หัวใจของสรวงสวรรค์ บัดนี้กำลังเต้นแผ่วเบาจนแทบจะหยุดนิ่ง

"มิอาจปล่อยให้เป็นเช่นนี้ไปได้" เสียงของอัสนีดังขึ้นในความเงียบ ราวกับเสียงกระซิบที่ถูกกลืนกินโดยความมืด แต่ถึงกระนั้น มันก็ยังคงมีความหนักแน่นและเด็ดเดี่ยวแฝงอยู่

เขาหลับตาลง สูดลมหายใจลึก ราวกับกำลังรวบรวมพลังที่เหลืออยู่น้อยนิด ‍ภาพของเทพบุตรและเทพธิดาที่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดสะท้อนขึ้นมาในห้วงความคิด ความหวังสุดท้ายของแดนสุขาวดีกำลังจะสลายไป

ทันใดนั้นเอง มือข้างหนึ่งของอัสนีก็พลันสั่นระริก เปลวไฟแห่งอัสนีที่เคยลุกโชนบนนิ้วมือ บัดนี้กลับมีประกายริบหรี่ลงเช่นเดียวกับอรุณทิพย์ "พลัง...กำลังจะหมดลง" เขาพึมพำ

"เจ้ากำลังจะยอมแพ้หรือ อัสนี?" ‌เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากเบื้องหลังของเขา เสียงนั้นเย็นเยียบ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน

อัสนีลืมตาขึ้น หันไปมองตามเสียง ร่างของเขาแข็งทื่อเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากความมืด ร่างนั้นสูงโปร่ง สวมชุดดำสนิทที่ดูดกลืนแสงทั้งหมดไว้ ‍เส้นผมสีดำขลับยาวสยายไปตามแรงลมที่มองไม่เห็น ดวงตาของเขาเป็นสีแดงเพลิงที่ลุกไหม้อย่างน่ากลัว

"ยมทูตแห่งเงา" อัสนีเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ ในขณะที่พลังทั้งหมดในตัวเขาพลันประทุขึ้นมาต่อต้าน "เจ้ามาที่นี่ทำไม?"

"ข้ามาเพื่อรับสิ่งที่ควรเป็นของข้า" ยมทูตแห่งเงาตอบด้วยเสียงที่ราบเรียบ ไร้อารมณ์ "ความมืดมิดกำลังครอบงำ ​แสงสว่างกำลังจะดับสูญ นี่คือเวลาของข้า"

"ไม่มีวัน" อัสนีกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "อรุณทิพย์คือหัวใจของสวรรค์ และข้าจะไม่ยอมให้สิ่งใดมาช่วงชิงไป"

"ไร้สาระ" ยมทูตแห่งเงาหัวเราะเบาๆ "แสงสว่างย่อมมีวันดับไปเสมอ เช่นเดียวกับที่ความมืดมิดย่อมมีวันเข้ามาแทนที่ ​เจ้าเองก็สัมผัสได้ถึงพลังที่อ่อนแรงลงของเจ้าไม่ใช่หรือ?"

อัสนีเงียบไป เขารู้ดีว่ายมทูตแห่งเงาพูดความจริง พลังของเขาที่เคยไร้ขีดจำกัด บัดนี้กำลังถูกกัดกร่อนโดยความมืดมิดที่แผ่ซ่านเข้ามา

"ถ้าเจ้าไม่ยอมให้ข้าไปโดยดี" ยมทูตแห่งเงากล่าวต่อ "ข้าก็คงต้องบังคับ"

ร่างของยมทูตแห่งเงาพลันพุ่งเข้าหาอัสนีด้วยความเร็วเหนือแสง เงาดำที่แผ่ออกมาจากการเคลื่อนไหวนั้นบิดเบือนทุกสิ่งรอบตัว อัสนีตั้งท่ารับ ​แสงอัสนีสีฟ้าครามที่เคยสว่างจ้า บัดนี้กลับอ่อนแรงลง แต่ก็ยังคงเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น

การต่อสู้ระหว่างอัสนีและยมทูตแห่งเงาได้เริ่มขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังจะกลืนกินสรวงสวรรค์ชั้นสูงสุด ประกายแสงสีฟ้าครามปะทะเข้ากับเงาดำสนิท เสียงหวีดหวิวน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นเป็นระยะๆ แสงอัสนีของอัสนี แม้จะอ่อนแรง แต่ก็ยังคงแสดงถึงความเด็ดเดี่ยวและความไม่ยอมแพ้

"เจ้าคิดว่าพลังแห่งอัสนีที่อ่อนแรงลง จะต้านทานข้าได้งั้นหรือ?" ยมทูตแห่งเงากล่าวเย้ยหยัน ขณะที่เงาดำของเขาโอบล้อมอัสนีไว้

"นี่มิใช่เพียงพลังแห่งอัสนี" อัสนีตอบกลับ ขณะที่เขาพยายามรวบรวมพลังสุดท้าย "แต่มันคือความหวังของสวรรค์!"

เขาใช้ฝ่ามือปัดป้องเงาดำที่ถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง พลังแห่งเงาของยมทูตแห่งเงาช่างน่าสะพรึงกลัว มันบิดเบือนทุกสิ่ง กัดกร่อนทุกการสัมผัส ราวกับจะดูดกลืนทุกชีวิตไป

ขณะที่อัสนีกำลังต่อสู้อย่างสุดกำลัง เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ พลังแห่งความมืดมิได้มาจากยมทูตแห่งเงาเพียงอย่างเดียว แต่มันกำลังแผ่ซ่านออกมาจาก "ใจกลาง" ของความมืดนั้นเอง

"นี่มันอะไรกัน?" อัสนีคิดในใจ

เขามองไปยังทิศทางที่อรุณทิพย์กำลังจะดับสูญ ที่นั่นเองที่เขาเห็นประกายแสงสีดำที่กำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้น มันไม่ใช่เงาธรรมดา แต่มันคือ "ตัวตน" แห่งความมืดที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง

"เจ้าไม่เข้าใจสินะ" ยมทูตแห่งเงาอ่านความคิดของอัสนีออก "ข้าเป็นเพียงผู้รับใช้ของความมืดมิดอันแท้จริง"

"ความมืดมิดอันแท้จริง?" อัสนีทวนคำด้วยความตกตะลึง

"ใช่" ยมทูตแห่งเงากล่าว "มันคือสิ่งที่ดำรงอยู่ก่อนแสงสว่าง และมันจะดำรงอยู่หลังจากแสงสว่างดับสูญไป"

ทันใดนั้นเอง ร่างของอัสนีก็พลันถูกดึงเข้าไปในมิติที่ไม่รู้จัก มิติแห่งเงาที่มองเห็นทุกสิ่งเป็นสีดำทะมึน มีเพียงแสงสีแดงเพลิงจางๆ ของดวงตาของยมทูตแห่งเงาเท่านั้นที่พอจะมองเห็นได้

"ยินดีต้อนรับสู่แดนของข้า" ยมทูตแห่งเงากล่าวขณะที่พวกเขาทั้งคู่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในห้วงมิติอันไร้ขอบเขต

ที่นี่ ทุกสิ่งถูกบิดเบือนไปจากความเป็นจริง กฎเกณฑ์ของธรรมชาติถูกยกเลิกไป มีเพียงความว่างเปล่าและความมืดมิดอันเยือกเย็น

"เจ้าจะทำอะไรกับข้า?" อัสนีถาม เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความเด็ดเดี่ยว

"ข้าจะบดขยี้พลังแห่งแสงในตัวเจ้า" ยมทูตแห่งเงาตอบ "และเมื่อเจ้าไร้ซึ่งพลัง เจ้าก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของข้า"

อัสนีพยายามรวบรวมพลังแห่งอัสนีของตน แต่ดูเหมือนว่าในมิติแห่งเงาแห่งนี้ พลังของเขาจะอ่อนแรงลงอย่างมาก ยิ่งเขากระตุ้นพลังมากเท่าใด ความมืดก็ยิ่งโอบล้อมเขาแน่นขึ้นเท่านั้น

"เจ้าไม่สามารถใช้พลังของเจ้าที่นี่ได้" ยมทูตแห่งเงากล่าว "นี่คือโลกของข้า ที่นี่ ข้าคือผู้ควบคุมทุกสิ่ง"

อัสนีรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่กำลังคืบคลานเข้ามา มันไม่ใช่เพียงความเย็นจากอากาศ แต่เป็นความเย็นที่กัดกร่อนจิตวิญญาณ เขาเห็นภาพของเทพบุตรและเทพธิดาที่เคยงดงาม บัดนี้กำลังถูกปกคลุมด้วยเงาดำ และค่อยๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของความมืด

"ข้าจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น" อัสนีกล่าว เขายังไม่ยอมแพ้

เขานึกถึงใบหน้าของอรุณทิพย์ นึกถึงรอยยิ้มของนาง นึกถึงความหวังที่นางเคยมีให้แก่เขา

"อรุณทิพย์..." เขาพึมพำ

ทันใดนั้นเอง ร่างของอัสนีก็พลันสว่างวาบขึ้นมาเล็กน้อย ประกายแสงสีฟ้าครามจางๆ ปรากฏขึ้นที่กลางอกของเขา มันคือแสงแห่งความทรงจำ แสงแห่งความรักที่เขามีต่ออรุณทิพย์

"แสงแห่งความทรงจำ..." ยมทูตแห่งเงากล่าวด้วยความประหลาดใจ "มันแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด"

อัสนีใช้พลังทั้งหมดที่มี รวบรวมแสงแห่งความทรงจำนั้นไว้ที่กลางอก แสงนั้นค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น บดขยี้ความมืดรอบๆ ตัวเขา

"เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำอะไรได้?" ยมทูตแห่งเงากล่าว แต่ในน้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความลังเล

"ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่า แสงสว่างที่แท้จริง มันมิได้มาจากพลังอำนาจ" อัสนีกล่าว "แต่มันมาจากหัวใจ!"

เขาปลดปล่อยพลังแห่งความทรงจำนั้นออกไป เป็นการระเบิดของแสงสีฟ้าครามที่สว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์น้อยๆ แสงนั้นสาดส่องไปทั่วทั้งมิติแห่งเงา บดขยี้ความมืดมิดอันไร้ขอบเขต

ยมทูตแห่งเงาคำรามด้วยความเจ็บปวด เงาดำของเขาเริ่มแตกสลายไปต่อหน้าแสงสว่างอันเจิดจ้า

"เป็นไปไม่ได้! ความมืดมิอาจพ่ายแพ้!" ยมทูตแห่งเงากล่าวอย่างสิ้นหวัง

แต่แล้ว แสงสว่างนั้นก็พลันจางหายไป เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าอีกครั้ง อัสนียืนหอบด้วยความเหนื่อยอ่อน เขารู้ว่าเขาได้ใช้พลังทั้งหมดที่มีไปแล้ว

"เจ้า...เจ้าทำได้ยังไง?" ยมทูตแห่งเงากล่าวเสียงแหบพร่า

"ข้าได้เรียนรู้แล้ว" อัสนีตอบ "ว่าแม้ในความมืดมิดที่สุด ก็ยังมีแสงสว่างแห่งความหวังเสมอ"

แต่แล้ว ทันใดนั้นเอง อัสนีก็พลันรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ ร่างของเขาเริ่มสั่นไหว พลังแห่งเงาที่ยมทูตแห่งเงาได้ทิ้งไว้ กำลังค่อยๆ กัดกินตัวเขาเอง

"อะไรกันนี่?" เขาพึมพำ

"เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นหรือ?" ยมทูตแห่งเงากล่าวด้วยรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว "เจ้าเพียงแค่ปลดปล่อยสิ่งที่ถูกกักขังเอาไว้เท่านั้นเอง"

อัสนีมองไปรอบๆ ตัวเขา เห็นเงาแห่งความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้มันเข้มข้นกว่าเดิมหลายเท่า

"ความมืดมิดอันแท้จริง...มันมิได้มาจากภายนอก" ยมทูตแห่งเงากล่าว "แต่มันมาจากภายใน!"

ร่างของอัสนีพลันถูกกลืนกินด้วยความมืดมิดอันไร้ขอบเขตอีกครั้ง เขาพยายามต่อต้าน แต่พลังของเขาก็อ่อนแรงเกินไป

"ข้า...ข้าจะกลับมา" คือคำพูดสุดท้ายที่เขาสามารถส่งออกมาได้ ก่อนที่จะถูกความมืดกลืนกินไปจนหมดสิ้น

สรวงสวรรค์ชั้นสูงสุดยังคงอยู่ในความมืด อรุณทิพย์กำลังจะดับสูญ และอัสนี...ได้หายไปในห้วงมิติแห่งเงา โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าชะตากรรมของเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป