ตอนที่ 24 — คลื่นศรัทธา ปะทะ เงามายา

สรวงสวรรค์ชั้นสูงสุด บัดนี้ยังคงสั่นสะเทือนไม่หยุดหย่อน แม้สายลมแห่งความหวังจะโบกโบยพัดพาความริบหรี่ของอรุณทิพย์กลับคืนมา แต่รอยร้าวแห่งศรัทธาก็ได้ปรากฏขึ้นแล้วในดวงใจของเหล่าทวยเทพแต่ละพระองค์ เสียงกระซิบแห่งความหวาดหวั่น ค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่จิตวิญญาณ ชวนให้ตั้งคำถามถึงอำนาจอันสูงสุดที่เคยเชื่อมั่นมาตลอด

"ท่านอัสนี... ‌ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานอันบิดเบี้ยวแผ่ซ่านออกมาจากมิติแห่งเงา" เทพธิดาอัปสราผู้มีผมยาวสลวยดั่งเส้นไหมสีนิล เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความกังวล "มันไม่ใช่เพียงความมืดที่เคยมี...แต่มันคือ 'ความว่างเปล่า' ที่กัดกินทุกสิ่ง"

อัสนี ยืนนิ่งสงบประดุจขุนเขา ​แม้ภายในใจจะรับรู้ถึงคลื่นพลังอันประหลาดที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ แต่ใบหน้าของเขาปราศจากริ้วรอยแห่งความหวาดกลัว "ข้าเองก็รู้สึกได้เช่นกัน อัปสรา" เสียงของเขาเยือกเย็นแต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น "ความว่างเปล่า... หรือมันคือ 'การลบเลือน' ‍ที่เงาอสูรกำลังพยายามกระทำอย่างนั้นหรือ"

"หากเป็นเช่นนั้นจริง... นั่นหมายความว่า... ทุกสรรพสิ่ง... ที่เคยดำรงอยู่... จะสูญสิ้นไปอย่างถาวร" เทพบุตรองค์หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า ความคิดนั้นเพียงแวบเดียวก็ทำให้เหล่าทวยเทพที่เหลืออยู่ถึงกับหน้าซีดเผือด

"ไม่!" อัสนีตะโกนก้อง ‌สิ้นเสียงตะโกนนั้น แสงสีทองอันอบอุ่นก็แผ่กระจายออกมาจากกายของเขา ขับไล่ความมืดมิดที่เริ่มคืบคลานเข้ามา "เราจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น! ศรัทธาของเรา... คือแสงสว่างที่จะต่อต้านความว่างเปล่านั้น!"

คำพูดของอัสนีปลุกเร้าจิตวิญญาณของเหล่าทวยเทพอีกครั้ง พวกเขาเริ่มมองหน้ากัน สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวั่นเกรง ‍ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นประกายแห่งความกล้าหาญ

"ท่านอัสนี... ท่านจะทำอย่างไรต่อไป?" เทพธิดาองค์หนึ่งถามด้วยความหวัง

"ข้าจะเดินทางไปยังมิติแห่งเงา" อัสนีตอบอย่างเด็ดเดี่ยว "ข้าจะเผชิญหน้ากับเงาอสูร และหยุดยั้งแผนการของมันก่อนที่ทุกสิ่งจะสายเกินไป"

"แต่มิติแห่งเงานั้น... อันตรายยิ่งนัก" ​เทพบุตรองค์หนึ่งท้วง "แม้แต่เทพที่แข็งแกร่งที่สุด ยังต้องหวาดหวั่น"

"ข้ารู้" อัสนีกล่าว "แต่ข้ามีสิ่งที่ต้องทำ" เขาชี้ไปยังสรวงสวรรค์ที่กำลังมืดมัวลง "หากข้าไม่ไป... ใครเล่าจะปกป้องสถานที่แห่งนี้... ​และโลกมนุษย์"

อัสนีตัดสินใจ เขาเดินไปที่ประตูมิติที่บัดนี้เริ่มมีประกายสีดำเข้มคล้ายหมึก คลื่นพลังอันเย็นเยียบแผ่ออกมา ราวกับจะดูดกลืนทุกชีวิตที่ย่างกรายเข้าไป

"ข้าจะไปด้วย!" เทพธิดาอัปสราเอ่ยขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความแน่วแน่ "หากท่านต้องเผชิญหน้ากับความมืด... ข้าก็พร้อมจะยืนเคียงข้างท่าน"

"ข้าก็จะไปด้วย!" ​เทพบุตรองค์อื่นๆ ต่างก็กล่าวเสริม พวกเขารวมพลังกัน ส่งคลื่นพลังแห่งศรัทธาเข้าโอบล้อมอัสนี

"พวกเจ้า..." อัสนีหันกลับมามองเหล่าทวยเทพ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ข้าซาบซึ้งในน้ำใจของพวกเจ้า แต่ที่นี่... คือที่ที่พวกเจ้าต้องอยู่"

"แต่..."

"ข้าจะกลับมา" อัสนีขัดขึ้น "จงเชื่อมั่นในตัวข้า... และจงรักษาอรุณทิพย์ไว้ให้ดีที่สุด"

ว่าแล้ว อัสนีก็หันหลังให้กับเหล่าทวยเทพ และก้าวเข้าสู่มิติแห่งเงา ทันทีที่เท้าของเขาสัมผัสกับพื้นดินอันดำมืดของมิตินั้น ความรู้สึกหนาวเหน็บราวกับถูกแช่แข็งก็เข้าเกาะกุมร่างกาย บรรยากาศรอบตัวถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบงันอันน่าขนลุก เสียงทุกอย่างถูกกลืนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของเขาที่เต้นระรัว

อัสนีหลับตาลง เขาพยายามรวบรวมสมาธิ ดึงพลังแห่งชีวิตที่ไหลเวียนอยู่ในตัวออกมา แสงสีทองสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ขับไล่ความหนาวเหน็บรอบตัวไปได้บ้าง

"เงาอสูร..." อัสนีพึมพำ "เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่"

เขาเริ่มก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ผืนดินใต้ฝ่าเท้าของเขาดูเหมือนจะดูดกลืนแสง ทำให้การมองเห็นเป็นไปอย่างยากลำบาก เขาสังเกตเห็นสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืด แต่ดูเหมือนพวกมันจะไม่ยินดีกับการปรากฏตัวของเขา

ทันใดนั้น เสียงกระซิบอันเย็นยะเยือกก็ดังขึ้นมาจากทุกทิศทุกทาง "ยินดีต้อนรับ... ผู้มาเยือนจากแดนสวรรค์..."

อัสนีหยุดชะงัก เขาพยายามสอดส่องสายตาไปรอบๆ แต่ก็มองไม่เห็นสิ่งมีชีวิตใดๆ

"เจ้าคือใคร!" เขาตะโกนถาม

"ข้าคือเงา... เงาที่ไร้รูป... ไร้เสียง... แต่มีอำนาจเหนือกว่าทุกสิ่ง..." เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ "เจ้าคิดว่าเจ้าจะหยุดยั้งการมาถึงของข้าได้งั้นหรือ? ความว่างเปล่า... คือจุดจบของทุกสรรพสิ่ง... คือความจริงอันนิรันดร์"

"ไม่!" อัสนีตะโกนสวนกลับ "ความจริงอันนิรันดร์... คือการดำรงอยู่... คือความหวัง... คือศรัทธา! เจ้าไม่มีวันเข้าใจ!"

"หึหึหึ..." เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังขึ้น "เจ้ายังเด็กนัก... ยังไม่เข้าใจถึงสัจธรรมที่แท้จริง... ความหวัง... คือภาพลวงตา... ศรัทธา... คือความอ่อนแอ..."

ทันใดนั้น เงาดำทะมึนขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของอัสนี มันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน เคลื่อนไหวราวกับสายน้ำสีดำที่กำลังกัดกร่อนทุกสิ่งรอบตัว

"นี่คือเงาอสูร..." อัสนีรับรู้ได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากมัน

"เจ้า... ผู้กล้าหาญ... จงมาเป็นส่วนหนึ่งของความว่างเปล่าของข้าเสียเถิด..." เงาอสูรแผ่แขนขาที่ดูเหมือนจะไร้ขอบเขตออกมา พุ่งเข้าใส่อัสนี

อัสนีไม่รอช้า เขาปลดปล่อยพลังแห่งแสงสีทองออกมาอย่างเต็มกำลัง แสงนั้นพุ่งปะทะเข้ากับเงาอสูร เกิดเป็นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งมิติแห่งเงา

"เจ้าคิดว่าจะทำอันตรายข้าได้งั้นหรือ?" เงาอสูรหัวเราะเยาะ "พลังของเจ้า... ช่างไร้ค่า... เมื่อเทียบกับความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดของข้า"

แม้แสงแห่งอัสนีจะแข็งแกร่ง แต่เงาอสูรก็มีพลังในการดูดกลืนที่น่ากลัว มันค่อยๆ กลืนกินแสงสีทองนั้นเข้าไปทีละน้อย

"ข้า... จะไม่ยอมแพ้!" อัสนีกัดฟันแน่น เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี พลังแห่งความรัก... พลังแห่งความหวัง... พลังแห่งศรัทธา... สรรพสิ่งเหล่านั้นหลอมรวมกันเป็นพลังอันยิ่งใหญ่

"อรุณทิพย์... จงส่องแสง!" เขาตะโกนก้อง

ทันใดนั้น แสงสีทองที่เคยหรี่แสงลงในสรวงสวรรค์ ก็พลันสว่างไสวขึ้นอีกครั้งราวกับได้รับพลังจากอัสนี แสงนั้นพุ่งทะลวงผ่านมิติแห่งเงาเข้ามา สาดส่องใส่เงาอสูร

เงาอสูรส่งเสียงร้องโหยหวน มันไม่คุ้นชินกับแสงสว่างนี้ มันพยายามที่จะกลืนกินแสงอรุณทิพย์ แต่แสงนั้นกลับแข็งแกร่งเกินกว่าที่มันจะทานทน

"เป็นไปได้อย่างไร...!" เงาอสูรตะโกนด้วยความตกใจ "พลังแห่งความหวัง... ยังคงมีอยู่อย่างนั้นหรือ!"

"ศรัทธา... คือสิ่งที่จะคงอยู่ตลอดไป" อัสนีตอบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่แววตายังคงมุ่งมั่น

การต่อสู้ระหว่างแสงอรุณทิพย์กับเงาอสูรดำเนินไปอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายต่างก็ทุ่มเทพลังทั้งหมดที่มี

ในขณะเดียวกัน ที่สรวงสวรรค์ เหล่าทวยเทพก็สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังปะทะกันในมิติแห่งเงา

"ท่านอัสนี..." เทพธิดาอัปสราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง "ท่านกำลังต่อสู้เพื่อพวกเรา..."

"เราต้องช่วยท่าน!" เทพบุตรองค์หนึ่งกล่าว "เราจะปล่อยให้อัสนียืนหยัดเพียงลำพังไม่ได้!"

เหล่าทวยเทพหันหน้ามามองกัน พวกเขารู้ดีว่าหากอัสนีพ่ายแพ้ สรวงสวรรค์และโลกมนุษย์ก็จะตกอยู่ในความมืดมิดอันนิรันดร์

"เราจะรวมพลังกัน!" เทพธิดาองค์หนึ่งประกาศ "ส่งพลังแห่งศรัทธาของเราไปช่วยเหลือท่านอัสนี!"

เหล่าทวยเทพต่างยืนเรียงแถว ส่งพลังแห่งศรัทธาของตนเอง ซึ่งเป็นคลื่นพลังอันบริสุทธิ์และอ่อนโยน แต่เปี่ยมไปด้วยความเข้มแข็ง พลังเหล่านั้นพุ่งตรงไปยังมิติแห่งเงา เพื่อเสริมกำลังให้กับอัสนี

ในมิติแห่งเงา อัสนีรู้สึกได้ถึงพลังที่ไหลเวียนเข้ามา เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่บัดนี้มีแสงอรุณทิพย์ส่องประกายเจิดจ้ามากขึ้นกว่าเดิม

"ขอบคุณ... พวกเจ้าทุกคน..." อัสนีกล่าว เขาผนึกรวมพลังของตนเองเข้ากับพลังของเหล่าทวยเทพ

"พลังแห่งศรัทธา... คือสิ่งที่เจ้าไม่มีวันทำลายได้!" อัสนีตะโกนก้อง เขาสร้างดาบแห่งแสงขึ้นมาในมือ และพุ่งเข้าใส่เงาอสูรอีกครั้ง

ดาบแห่งแสงสีทองพุ่งทะลวงผ่านร่างเงาของเงาอสูร ทำให้มันส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

"เป็นไปไม่ได้...!" เงาอสูรตะโกน "ข้าคือความว่างเปล่า... ไม่มีสิ่งใดจะทำลายข้าได้!"

"เจ้าผิดแล้ว" อัสนีกล่าว "เจ้าคือความว่างเปล่า... แต่เราคือ 'ผู้สร้าง' เราคือ 'ผู้ดำรงอยู่' เราคือ 'ความหวัง'!"

แสงสีทองจากดาบของอัสนีสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ มันกำลังกัดกินร่างของเงาอสูร จนเงาอสูรเริ่มสั่นคลอน

"ข้า... จะกลับมา...!" เงาอสูรตะโกนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะสลายหายไปในอากาศธาตุ เหลือทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่ค่อยๆ จางหายไป

อัสนีทรุดตัวลงกับพื้น เขาอ่อนล้าจากการต่อสู้ แต่ก็สัมผัสได้ถึงชัยชนะที่ได้มา

"ข้าทำได้..." เขาพึมพำ

แต่แล้ว ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบที่แผ่วเบา แต่กลับทรงพลังยิ่งกว่าเดิม ก็ดังขึ้นมาในหัวของเขา

"เจ้าคิดว่า... เจ้าชนะแล้วรึ..."

อัสนีเบิกตากว้าง เขาหันซ้ายหันขวา แต่ไม่พบสิ่งใด

"ความว่างเปล่า... มิใช่สิ่งที่เจ้าจะทำลายได้... ข้า... เพียงแค่ 'พักผ่อน' ชั่วคราว... และรอคอยเวลาที่เหมาะสม... เวลาที่ 'ศรัทธา' ของพวกเจ้า... อ่อนแอที่สุด..."

เสียงนั้นค่อยๆ จางหายไป แต่ความรู้สึกหนาวเหน็บที่ปกคลุมร่างของอัสนี กลับรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

"ไม่...!" อัสนีตะโกน "ข้าจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก!"

เขาลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก มองไปยังความว่างเปล่าที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เขารู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่จบสิ้น... และศัตรูที่แท้จริง... อาจจะซ่อนเร้นอยู่ลึกกว่าที่เขาคิด...