ตอนที่ 25 — เปลวเพลิงแห่งศรัทธา ณ หุบผามายา

ความเงียบงันอันน่าขนลุกที่เคยปกคลุมสรวงสวรรค์ได้ถูกสลายไป แทนที่ด้วยเสียงกระซิบแห่งสายลมที่นำพาความหวังอันริบหรี่กลับมาพร้อมกับอรุณทิพย์ ทว่าความหวังนั้นกลับไม่อาจกลบเกลื่อนรอยร้าวแห่งศรัทธาที่เริ่มปรากฏขึ้นในหมู่ทวยเทพได้ สรวงสวรรค์ชั้นสูงสุดยังคงสั่นสะเทือน ราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ภายในใจของเหล่าทวยเทพแต่ละพระองค์ต่างมีคำถามและความเคลือบแคลงใจที่ก่อตัวขึ้น ราวกับเมล็ดพันธุ์แห่งความมืดที่กำลังงอกงาม

“นี่คือสิ่งที่พระองค์ทรงประสงค์หรือ อัสนี?” ‌เสียงของเทพแห่งกาลเวลาดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ทว่าเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย แสงแห่งสรวงสวรรค์ที่เคยเจิดจ้ากลับดูหม่นหมองลงไปถนัดตา “ความเชื่อมั่นที่เรามีต่อพระองค์ กำลังถูกทดสอบอย่างหนักหน่วง”

“ความเชื่อมั่นนั้นหาได้สูญสิ้นไปไม่” อัสนีตอบกลับ เสียงของเขาดังกังวาน ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว ​“เพียงแต่มันกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ด้วยความจริงที่ซ่อนเร้น”

“ความจริงอันใดเล่า?” เทพีแห่งปัญญาถาม น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความกังวล “หากเป็นความจริงที่ทำลายรากฐานแห่งการดำรงอยู่ของเรา เช่นนั้นแล้ว การที่เราเคยเชื่อมั่นในพระองค์มาตลอดเล่า นั่นคือสิ่งอันใด?”

“คือสิ่งอันถูกต้องแล้ว” ‍อัสนีกล่าวพร้อมกับยกมือขึ้น ปลายนิ้วของเขาส่องประกายราวกับดวงดาวที่กำลังจะระเบิด “แต่บัดนี้ ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องมองให้ทะลุผ่านภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้น”

ขณะที่อัสนีกล่าวเช่นนั้น เหล่าทวยเทพต่างมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย บ้างก็ยังคงความสับสน บ้างก็เริ่มมีความหวังเล็กๆ ผุดขึ้นในใจ ‌แต่ที่แน่ๆ คือ สรวงสวรรค์แห่งนี้มิอาจคงอยู่เฉกเช่นเดิมได้อีกต่อไป

“ข้าจะนำพาทุกท่านไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง” อัสนีกล่าวต่อ “ที่นั่น ความจริงอันแท้จริงจะปรากฏแก่ทุกท่าน”

แสงสีฟ้าครามเจิดจ้าพลันสว่างวาบขึ้นรอบกายของอัสนี ร่างของเขาเริ่มเลือนลางไป ก่อนจะหายลับไปในอากาศ ‍ทิ้งไว้เพียงความอึงอลและความคาดหวังอันแปลกประหลาดในหมู่ทวยเทพ

---

ในขณะเดียวกัน ณ หุบผามายาอันลึกลับ โลกมนุษย์ในยุคโบราณที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบ เปลวเพลิงสีดำสนิทกำลังลุกโชนท่ามกลางความมืด ราวกับอุกกาบาตแห่งหายนะที่ตกลงมาจากเบื้องบน เพลิงนั้นมิได้ให้ความอบอุ่น หากแต่กลับแผ่ไอเย็นยะเยือกออกมา ​แผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าธุลี

ร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงนั้น เขาคือ อัสนี ในร่างมนุษย์ ดวงตาของเขาลุกวาวราวกับถ่านหินที่กำลังจะปะทุ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อยที่ยากจะบรรยาย เสื้อผ้าของเขาขาดรุ่งริ่ง มีรอยไหม้เกรียมไปทั่ว ​แต่เขากลับดูไม่สะทกสะท้าน ราวกับว่าเปลวเพลิงนั้นมิได้ส่งผลอันใดต่อเขาเลย

“ถึงเวลาแล้วหรือ…” เสียงของเขาแหบพร่า ทว่าเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่ซ่อนเร้น “ถึงเวลาที่จะต้องปลดปล่อยความจริงที่ถูกจองจำ”

เบื้องหน้าของเขาคือแท่นบูชาโบราณที่ถูกสลักเสลาด้วยอักขระที่ไม่เคยมีผู้ใดเคยพบเห็นมาก่อน ยอดแท่นบูชามีหินสีดำทะมึนวางอยู่ มันเปล่งประกายราวกับจะดูดกลืนแสงทั้งหมดรอบข้าง

ทันใดนั้นเอง เสียงกรีดร้องอันโหยหวนดังขึ้นมาจากเบื้องลึกของหุบผา ​ราวกับมีสิ่งมีชีวิตโบราณอันน่าสะพรึงกลัวกำลังตื่นขึ้นจากนิทราอันยาวนาน

“เจ้า… เจ้ากล้าดียังไง…” เสียงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความทรมาน “เจ้า… อัสนี…”

อัสนีหันหน้าไปทางต้นเสียง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ข้ามาเพื่อปลดปล่อยเจ้า… และเพื่อปลดปล่อยทุกสรรพสิ่ง”

เปลวเพลิงสีดำรอบกายเขาพลันลุกโชนขึ้นอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิม ราวกับจะสลายม่านหมอกและหุบผาแห่งนี้ให้หายไป

---

กลับมายังสรวงสวรรค์ เหล่าทวยเทพที่ถูกอัสนีพามาถึง ยังคงยืนนิ่งงันอยู่บนอากาศ ราวกับลอยคว้างอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า เบื้องหน้าของพวกเขาปรากฏเป็นภาพนิมิตอันน่าตกตะลึง

ภาพนั้นคือหุบผามายาอันมืดมิด เปลวเพลิงสีดำที่ลุกไหม้ และร่างของอัสนีที่ยืนหยัดอยู่กลางเปลวเพลิงนั้น

“นี่… นี่มันคืออะไรกัน?” เทพแห่งกาลเวลาเอ่ยถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

“นั่นคือ… อัสนี?” เทพีแห่งปัญญาอุทาน ใบหน้านางซีดเผือด

“ข้าสัมผัสได้ถึงพลังที่บิดเบี้ยว… พลังแห่งความมืด” เทพแห่งสงครามกล่าว น้ำเสียงของเขาเคร่งเครียด

“นั่นคือสถานที่ที่ข้าเคยบอกว่าไร้ซึ่งแสงสว่าง” อัสนีในร่างทิพย์กล่าวขึ้น เขาปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าของเหล่าทวยเทพอีกครั้ง “ที่นั่นคือมิติแห่งเงา ที่ซึ่งความจริงอันเจ็บปวดถูกกักขังเอาไว้”

“แล้วเหตุใดพระองค์จึงทรงพาพวกข้ามาที่นี่?” เทพแห่งความอุดมสมบูรณ์ถามอย่างไม่เข้าใจ

“เพื่อแสดงให้เห็นถึงราคาที่ต้องจ่าย… เพื่อให้ทุกท่านเข้าใจถึงความหมายที่แท้จริงของความเสียสละ” อัสนีกล่าว “ภาพที่ท่านเห็นนั้น คือการต่อสู้ที่ข้ากำลังเผชิญอยู่… การต่อสู้กับเงาของตนเอง”

ภาพนิมิตพลันเปลี่ยนไป เผยให้เห็นถึงอัสนีที่กำลังเผชิญหน้ากับร่างเงาของตนเอง ร่างเงาของอัสนีนั้นมีดวงตาที่แดงก่ำ เปล่งประกายแห่งความชั่วร้ายออกมา มันกำลังใช้พลังแห่งความมืดเข้าโจมตีอัสนีอย่างไม่หยุดหย่อน

“นั่นคือ… อัสนีอีกตนหนึ่งหรือ?” เทพีแห่งความรักถามอย่างหวาดกลัว

“ใช่” อัสนีในร่างทิพย์ตอบ “นั่นคืออีกด้านหนึ่งของข้า… ด้านที่ถูกความเจ็บปวดและความสิ้นหวังกัดกิน… ด้านที่ถูกความปรารถนาอันมืดมิดครอบงำ”

เปลวเพลิงสีดำที่ล้อมรอบร่างของอัสนีในภาพนิมิตพลันรุนแรงขึ้นอีกครั้ง ราวกับจะเผาผลาญตัวตนของเขาให้แหลกลาญ

“ข้าต้องเผชิญหน้ากับมัน… เพื่อที่จะสามารถก้าวผ่านไปได้” อัสนีกล่าว “เพื่อที่จะสามารถนำพาทุกท่าน… ไปสู่แสงสว่างที่แท้จริง”

“แต่… หากพระองค์พ่ายแพ้เล่า?” เทพแห่งกาลเวลาถามอย่างลังเล

“นั่นคือสิ่งที่จะไม่มีวันเกิดขึ้น” อัสนีกล่าวอย่างหนักแน่น “เพราะในตัวข้า… ยังคงมีเปลวเพลิงแห่งศรัทธาที่ลุกไหม้… ศรัทธาในความดีงาม… ศรัทธาในทุกท่าน”

ขณะที่อัสนีกล่าวเช่นนั้น แสงสีฟ้าครามจากปลายนิ้วของเขาก็ส่องประกายขึ้นอีกครั้ง มันแผ่กระจายออกไป สัมผัสกับเหล่าทวยเทพแต่ละพระองค์

“จงรับเอา… พลังแห่งความหวังนี้ไป” อัสนีกล่าว “จงใช้มัน… เพื่อเสริมสร้างศรัทธาของท่าน… เพื่อต่อต้านความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา”

เหล่าทวยเทพรู้สึกถึงพลังอันอบอุ่นที่ไหลเวียนเข้ามาในร่างของตนเอง มันปลุกเร้าความรู้สึกที่เคยถูกบั่นทอนให้กลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง

“ข้า… ข้าสัมผัสได้ถึงความหวังอีกครั้ง!” เทพีแห่งปัญญาอุทาน ใบหน้าของนางที่เคยซีดเผือดกลับมีสีเลือดฝาดขึ้นมา

“ศรัทธา… ศรัทธาของเรา… จะไม่สั่นคลอนอีกต่อไป!” เทพแห่งกาลเวลาประกาศก้อง

“เราจะยืนหยัด… เคียงข้างพระองค์” เทพแห่งสงครามกล่าว พร้อมกับกำหมัดแน่น

ภาพนิมิตของหุบผามายาและอัสนีที่กำลังต่อสู้กับเงาของตนเองยังคงฉายชัดอยู่ตรงหน้า เหล่าทวยเทพมองภาพนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความสับสนและหวาดกลัว กลายเป็นความมุ่งมั่นและความศรัทธาอันแรงกล้า

“แต่… หากพระองค์ทรงต้องการความช่วยเหลือเล่า?” เทพีแห่งความรักถามอย่างห่วงใย

“เมื่อถึงเวลา… ข้าจะบอก” อัสนีตอบ “แต่บัดนี้… จงเตรียมตัวให้พร้อม… เพราะสงครามที่แท้จริง… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น”

ทันใดนั้นเอง แสงสว่างจากภาพนิมิตก็สว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง จนเหล่าทวยเทพต้องยกมือขึ้นบังตา ภาพนั้นพลันหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่า

“ตอนนี้… จงกลับไปยังที่ของท่าน” อัสนีกล่าว “และจงเตรียมพร้อม… สำหรับการมาเยือนของความจริง”

ร่างของอัสนีในร่างทิพย์พลันเลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แผ่ปกคลุมสรวงสวรรค์อีกครั้ง ทว่าความเงียบงันนี้… ไม่ใช่ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว หากแต่เป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง และความพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง…

ในขณะที่เหล่าทวยเทพกำลังกลับไปยังที่ของตนเอง เสียงกระซิบอันแผ่วเบาดังขึ้นมาจากที่ใดที่หนึ่งภายในสรวงสวรรค์…

“การเสียสละ… คือหนทางเดียว…”

เสียงนั้น… เป็นเสียงที่คุ้นเคย… และน่าสะพรึงกลัว…

---

รอติดตามตอนต่อไป