ตอนที่ 26 — เงามายาแห่งอดีต ประตูสู่วัฏสงสาร

สรวงสวรรค์ชั้นสูงสุดยังคงอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความไม่แน่นอน แม้แสงอรุณทิพย์จะสาดส่องขับไล่ความมืดมิดออกไปบ้าง แต่รอยร้าวแห่งศรัทธาที่ปริแตกในใจเหล่าทวยเทพนั้นยิ่งลึกซึ้งยากจะเยียวยา เสียงกระซิบอันแผ่วเบาของสายลมที่พัดพาความหวังกลับมานั้น กลับกลายเป็นเสียงคร่ำครวญของอดีตที่ตามหลอกหลอน อัสนี เทพหนุ่มผู้มาพร้อมกับพลังอันไร้ขีดจำกัด ยืนนิ่งอยู่กลางโถงสวรรค์อันโอ่อ่า ‌ดวงเนตรสีนิลคู่นั้นทอประกายเจิดจ้าเกินกว่าจะคาดเดาถึงความรู้สึกที่แท้จริง

“ข้าสัมผัสได้ถึงความสั่นคลอน” เทพธิดาองค์หนึ่งผู้มีรูปโฉมงดงามราวกับภาพวาด สรรพเสียงของนางอ่อนหวาน ทว่าแฝงไว้ด้วยความกังวล “ศรัทธาของพวกเรากำลังสั่นคลอน เหตุเพราะอะไรเล่า อัสนี”

อัสนีหันมามองนางด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง “ศรัทธาที่แท้จริงนั้น ​ย่อมมิอาจสั่นคลอนด้วยสิ่งใดได้อรุณทิพย์” น้ำเสียงของเขาเรียบสงบ ราวกับน้ำในบึงใสที่สะท้อนภาพก้อนเมฆ “สิ่งที่พวกเจ้ากำลังรู้สึก คือความสงสัย ความหวาดกลัว ที่เกิดจากการไม่เข้าใจ”

“แล้วความจริงคือสิ่งใดเล่า” เสียงของเทพองค์อื่นดังขึ้นมาบ้าง ‍“เหตุใดอดีตอันมืดมนจึงหวนกลับมาหลอกหลอน สรวงสวรรค์อันบริสุทธิ์ของเรา”

อัสนีเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลคำตอบที่เหมาะสมที่สุด “อดีตนั้นมิได้มีเพียงแสงสว่าง หากแต่มีเงาทะมึนซ่อนเร้นอยู่เสมอ” เขากล่าวช้าๆ “เงาเหล่านั้น มิได้ดำรงอยู่เพียงในอดีต ‌หากแต่แฝงเร้นอยู่ในปัจจุบัน และอาจมีอิทธิพลต่ออนาคต”

“เจ้ากำลังกล่าวถึงสิ่งใด” เทพองค์หนึ่งถามเสียงเครียด

“ข้ากำลังกล่าวถึง ‘มิติแห่งเงา’ ” อัสนีตอบ ดวงเนตรของเขาจับจ้องไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า ราวกับกำลังมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น ‍“มิติที่ซ่อนเร้นอยู่คู่ขนานกับสรวงสวรรค์ โลกมนุษย์ และสรรพสิ่งทั้งปวง”

คำว่า ‘มิติแห่งเงา’ ทำให้เหล่าทวยเทพพากันตกตะลึง น้อยนักที่จะเคยได้ยินสิ่งนี้มาก่อน แม้แต่เทพผู้เฒ่าเองก็ยังพยักหน้าด้วยความแปลกใจ

“มิติแห่งเงา…” เทพธิดาองค์หนึ่งพึมพำ ​“ข้าเคยได้ยินตำนานเล่าขานถึงมัน แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะดำรงอยู่จริง”

“มันดำรงอยู่เสมอ” อัสนีตอบ “และบัดนี้ มันกำลังเปิดประตู”

“เปิดประตู? เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“ประตูแห่งการเชื่อมต่อ” อัสนีอธิบาย “ประตูที่เคยถูกปิดผนึกไว้ด้วยพลังแห่งยุคบรรพกาล ​บัดนี้กำลังจะถูกเปิดออกอีกครั้ง”

ความกังวลฉายชัดขึ้นมาในดวงตาของเหล่าทวยเทพ “แล้วสิ่งนั้นจะนำพามาซึ่งสิ่งใดเล่า”

“อาจนำมาซึ่งความรู้” อัสนีกล่าว “อาจนำมาซึ่งความเข้าใจที่ลึกซึ้งกว่าเดิม อาจนำมาซึ่งการเยียวยา… หรืออาจนำมาซึ่งความหายนะ”

“หายนะ?” เสียงหลายเสียงอุทานพร้อมกัน

“เมื่อใดก็ตามที่เงาปรากฏ แสงสว่างย่อมต้องเผชิญกับความท้าทาย” ​อัสนีกล่าว “มิติแห่งเงา มิใช่เพียงดินแดนแห่งความมืดมิด แต่มันคืออีกด้านหนึ่งของสรรพสิ่ง เป็นกระจกเงาสะท้อนความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน”

เขาเดินช้าๆ ไปยังโถงกลาง ที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ประทับของเหล่าทวยเทพผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้กลับมีร่องรอยของพลังงานประหลาดแผ่ซ่านออกมา

“สิ่งที่พวกเจ้ากำลังรู้สึก คือเสียงกระซิบของเงา” อัสนีกล่าวต่อ “มันกำลังพยายามบอกเล่าเรื่องราวที่ถูกลืม เรื่องราวที่ถูกปิดบังไว้”

“เรื่องราวเกี่ยวกับอะไร”

“เกี่ยวกับต้นกำเนิด” อัสนีตอบ “เกี่ยวกับจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง เกี่ยวกับวัฏสงสารที่หมุนเวียนไปไม่รู้จบ”

เหล่าทวยเทพมองหน้ากันอย่างไม่อาจเข้าใจ อัสนีหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาโบราณ ที่ซึ่งเคยเป็นศูนย์รวมแห่งพลังงานศักดิ์สิทธิ์ของสรวงสวรรค์

“ข้าได้สัมผัสถึงพลังงานบางอย่างจากที่นี่” อัสนีกล่าว “เป็นพลังงานที่เก่าแก่ยิ่งกว่าสรวงสวรรค์นี้เสียอีก”

เขายกมือขึ้นเหนือแท่นบูชา แสงสีทองอำพันสว่างวาบขึ้นมาจากปลายนิ้วของเขา พลังงานนั้นไหลเข้าสู่แท่นบูชาอย่างต่อเนื่อง จนเกิดเป็นคลื่นพลังงานหมุนวนที่สว่างไสว

“นี่คือ… ประตู” อัสนีพึมพำ “ประตูแห่งวัฏสงสาร”

ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางแสงสว่างที่สาดส่อง ท้องฟ้าเบื้องบนของสรวงสวรรค์พลันเปลี่ยนสี จากสีฟ้าครามอันงดงาม กลายเป็นสีม่วงเข้ม สลับกับสีดำสนิท ราวกับกำลังเปิดออกสู่มิติอันไกลโพ้น

เหล่าทวยเทพพากันตกตะลึงและหวาดหวั่น พวกเขากลัวสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่ก็ไม่อาจละสายตาไปจากปรากฏการณ์เบื้องหน้าได้

“ประตูแห่งวัฏสงสาร… กำลังเปิดออก” อัสนีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังกว่าเดิม “และเมื่อประตูนี้เปิดออก โลกทั้งใบจะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล”

เงามายาแห่งอดีตที่เคยเลือนราง บัดนี้ได้ก่อตัวขึ้นอย่างเป็นรูปธรรม มันคืบคลานมาจากส่วนลึกของมิติที่ไม่เคยมีใครรู้จัก มันไม่ได้มีเพียงความมืด แต่ยังแฝงเร้นไปด้วยพลังงานที่ยากจะหยั่งถึง

“พวกเจ้าจำเป็นต้องเข้าใจ” อัสนีหันมากล่าวกับเหล่าทวยเทพ “ว่าเงาและแสงนั้นมิได้แยกจากกัน มันเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน การดำรงอยู่ของสิ่งหนึ่ง ย่อมหมายถึงการมีอยู่ของอีกสิ่งหนึ่ง”

“แต่… ข้ากลัว” เทพธิดาองค์หนึ่งกล่าวเสียงสั่น

“ความกลัวนั้นเป็นธรรมชาติ” อัสนีตอบ “แต่เรามิอาจปล่อยให้ความกลัวนำพาเราไปสู่การปฏิเสธความจริงได้”

เขาจ้องมองไปยังท้องฟ้าที่กำลังแปรเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นเรื่อยๆ “ประตูแห่งมิติแห่งเงา… กำลังจะเปิดออกเต็มที่”

พลังงานอันลึกลับเริ่มหลั่งไหลออกมาจากรอยแยกบนท้องฟ้า มันมิใช่แสงสว่าง หากแต่เป็นไอเย็นยะเยือกที่ทำให้เหล่าทวยเทพรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงไขสันหลัง

“สิ่งที่กำลังจะปรากฏขึ้นมา… คือส่วนหนึ่งของความจริงที่พวกเราเคยปฏิเสธ” อัสนีกล่าว “มันคือรากฐานของทุกสิ่ง ที่เรามองข้ามไป”

ทันใดนั้นเอง เงาขนาดมหึมา เริ่มปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันมีรูปร่างคล้ายเกลียวคลื่นพลังงานสีดำที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง แสงอรุณทิพย์ที่เคยสาดส่อง บัดนี้ถูกกลืนกินไปอย่างรวดเร็ว

“นั่นคือ… ประตู” อัสนีพึมพำ “ประตูสู่มิติแห่งเงา”

รอยแยกนั้นกว้างขึ้นเรื่อยๆ เผยให้เห็นเบื้องหลังที่เป็นความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด แต่ภายในความมืดนั้น กลับมีประกายแสงสีเงินเล็กๆ ระยิบระยับอยู่ประปราย ราวกับดวงดาวที่อยู่ไกลแสนไกล

“ข้าต้องเข้าไป” อัสนีกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว

“อันตรายเกินไป!” เทพธิดาองค์หนึ่งร้องห้าม

“ข้าคืออัสนี” เขาตอบด้วยแววตาที่มุ่งมั่น “หากข้าไม่เข้าไป แล้วใครเล่าจะเข้าใจความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ในเงา”

เขาก้าวเดินไปข้างหน้า มุ่งตรงสู่รอยแยกบนท้องฟ้าที่กำลังเปิดออกอย่างเต็มที่ เหล่าทวยเทพได้แต่มองตามด้วยความกังวลและอึดอัดใจ

“ข้าจะนำพาความเข้าใจกลับมา” อัสนีกล่าวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ร่างของเขาจะถูกกลืนกินเข้าไปในมิติแห่งเงา

เมื่อร่างของอัสนีหายลับไป รอยแยกนั้นก็เริ่มหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว ท้องฟ้ากลับคืนสู่สีฟ้าครามดังเดิม แต่ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความรู้สึกอันแปลกประหลาดในใจของเหล่าทวยเทพ

ความหวังที่เคยริบหรี่ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความกังวลที่จับใจ… อัสนี เทพผู้มาพร้อมกับพลังอันไร้ขีดจำกัด จะเป็นอย่างไรต่อไปในมิติแห่งเงาที่เต็มไปด้วยปริศนา? และเขาจะนำพาความจริง หรือหายนะ กลับมาสู่สรวงสวรรค์แห่งนี้?