ตอนที่ 27 — อัสนีประจันหน้าเงาอสูร ณ ป่าพิศวง

สรวงสวรรค์ชั้นสูงสุดยังคงอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความไม่แน่นอน แม้แสงอรุณทิพย์จะสาดส่องขับไล่ความมืดมิดออกไปบ้าง แต่รอยร้าวแห่งศรัทธาที่ปริแตกในใจเหล่าทวยเทพนั้นยิ่งลึกซึ้งยากจะเยียวยา เสียงกระซิบอันแผ่วเบาของสายลมยังคงพัดพาความหวังอันริบหรี่มาเยือนเป็นระยะ ทว่ากลับไม่อาจกลบเกลื่อนความหวาดระแวงที่กำลังกัดกินจิตใจของเหล่าเทพแต่ละพระองค์ได้ อัสนียังคงดำรงตนอย่างแน่วแน่ แม้ภายในใจจะรับรู้ได้ถึงความปั่นป่วนที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่เขาก็เลือกที่จะไม่แสดงความอ่อนแอใด ‌ๆ ออกมา

"เทพบุตรอัสนี... ท่านทรงมั่นพระทัยเช่นนั้นจริงหรือ?" เสียงทุ้มต่ำของเทพอาเรส ดังลอดผ่านม่านหมอกอันบางเบาที่ปกคลุมรอบกายของอัสนีเทพบุตรแห่งสายฟ้า เทพอาเรส เทพแห่งสงครามผู้ทรงภูมิ ยืนอยู่เบื้องหน้าอัสนี ​ดวงตาคมกริบฉายแววครุ่นคิด เขาเพิ่งเดินทางมาถึงสรวงสวรรค์ชั้นสูงสุดหลังจากที่ได้รับข่าวคราวเกี่ยวกับสถานการณ์อันเลวร้ายที่กำลังคุกคามดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้

อัสนีหันกลับไปเผชิญหน้ากับเทพอาเรส แสงอรุณทิพย์ที่สาดส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลาของเขา ทำให้ดูสง่างามยิ่งขึ้น "ข้าไม่เคยคิดจะหวั่นไหวต่อสิ่งใด เทพอาเรส" เสียงของอัสนีหนักแน่น ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาไม่เคยมีวันหยุดนิ่ง ‍"หากมีผู้ใดกล้าหมายจะรุกรานสรวงสวรรค์ ผู้นั้นต้องเผชิญหน้ากับข้า"

เทพอาเรสมองลึกลงไปในดวงตาของอัสนี "ข้าทราบดีถึงพลังอำนาจของท่าน แต่ครั้งนี้...ศัตรูที่กำลังจะปรากฏนั้นแตกต่างจากที่เคยเป็นมา" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังยิ่งขึ้น "เงาอสูร...มันไม่ใช่เพียงพลังแห่งความมืด แต่มันคือความว่างเปล่าที่กลืนกินทุกสรรพสิ่ง"

"ความว่างเปล่า...ก็ย่อมมีจุดเริ่มต้น" อัสนีตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ ‌"และทุกจุดเริ่มต้น ย่อมมีวันสิ้นสุด"

"หากท่านคิดเช่นนั้นจริง..." เทพอาเรสเอ่ยต่อ "ข้าขอให้ท่านจงระมัดระวังให้มากที่สุด เงาอสูรนั้นมีกลอุบายที่ซับซ้อนยิ่งกว่าที่ท่านคิด...มันสามารถใช้ความกลัวและความสงสัยของผู้อื่น เป็นอาวุธในการโจมตีได้"

คำเตือนของเทพอาเรสดังก้องอยู่ในโสตประสาทของอัสนี เขาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ "ข้าจะจดจำคำเตือนของท่านไว้"

"สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าการต่อสู้ด้วยกำลัง ‍ก็คือการรักษาศรัทธาของเหล่าทวยเทพ" เทพอาเรสกล่าวเสริม "หากศรัทธาของพวกเขาคลอนแคลน...แม้แต่พลังของท่าน ก็อาจไม่อาจต้านทานได้"

อัสนีมองไปรอบ ๆ สรวงสวรรค์ที่เคยรุ่งเรือง บัดนี้กลับดูหม่นหมองลงไปมาก เห็นได้ชัดว่าความหวาดกลัวได้แทรกซึมเข้าไปในจิตใจของเหล่าทวยเทพแต่ละพระองค์ ​เขาถอนหายใจเบา ๆ "ข้าเข้าใจดี...ข้าจะพยายามอย่างถึงที่สุด"

ไม่นานนัก สัญญาณอันตรายก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่เสียงกระซิบแผ่วเบาของสายลมอีกต่อไป แต่เป็นเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทุกอณูของสรวงสวรรค์ แสงอรุณทิพย์ที่เคยสาดส่องดูเหมือนจะหรี่ลงไปอีกครั้ง บรรยากาศอันตึงเครียดปกคลุมไปทั่ว

"มันมาแล้ว!" ​เทพอาเรสเอ่ยเสียงเข้ม "ท่านต้องไปที่ป่าพิศวง...ที่นั่นคือจุดที่เงาอสูรจะปรากฏตัวออกมาอย่างเต็มรูปแบบ"

อัสนีไม่รอช้า เขาพุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าที่พาดผ่านท้องฟ้า ใบหน้าของเขาแน่วแน่ เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องทุกสรรพสิ่งจากภัยคุกคามที่กำลังจะมาถึง

การเดินทางสู่ป่าพิศวงนั้นเต็มไปด้วยอันตราย แม้จะเป็นเทพบุตรแห่งสายฟ้า อัสนีก็ยังคงสัมผัสได้ถึงพลังงานอันชั่วร้ายที่แผ่ซ่านออกมาจากป่าแห่งนี้ ต้นไม้ที่เคยเขียวชอุ่ม ​บัดนี้กลับยืนต้นแห้งเหี่ยว ราวกับถูกพลังงานบางอย่างสูบเอาชีวิตชีวาไปจนหมดสิ้น อากาศเย็นเยียบจนน่าขนลุก ราวกับว่าความตายได้เข้ามาปกคลุมอยู่ทุกอณู

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ใจกลางของป่า เสียงกระซิบอันน่าขนลุกก็ดังขึ้นรอบตัว อัสนีสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาจากทุกทิศทาง ดวงตาเหล่านั้นไม่ใช่ดวงตาของสิ่งมีชีวิตใด ๆ ที่เขารู้จัก แต่มันคือดวงตาที่สะท้อนถึงความว่างเปล่าและความสิ้นหวัง

"เจ้ามาแล้ว...เทพบุตรแห่งสายฟ้า" เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบจนเหมือนจะกรีดแทงเข้าไปในหัวใจของอัสนี

เบื้องหน้าของอัสนี เงาดำทมิฬค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่า มันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่เต็มไปด้วยความบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว ผิวหนังของมันคือความมืดที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง ดวงตาของมันคือหลุมดำที่ดูดกลืนทุกสิ่งเข้าไป

"เจ้าคือเงาอสูรสินะ" อัสนีเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว มือขวาของเขาเริ่มเปล่งประกายสีฟ้าอ่อน ราวกับว่าสายฟ้ากำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา

"ข้าคือทุกสิ่งที่เจ้าเกลียดชัง...ความกลัว...ความสงสัย...ความสิ้นหวัง" เงาอสูรกล่าวตอบ เสียงของมันสะท้อนไปทั่วป่า "ข้าจะกลืนกินทุกสิ่ง...แม้กระทั่งแสงสว่างในจิตใจของเจ้า"

"พลังของเจ้าคือความมืด...แต่พลังของข้าคือสายฟ้า" อัสนีตอบกลับอย่างท้าทาย "และสายฟ้า ย่อมมีวันที่จะเผาไหม้ความมืดให้มอดไหม้"

เงาอสูรหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเหมือนเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับล้าน "เจ้าคิดว่าเจ้าแข็งแกร่งงั้นหรือ? เจ้าเคยสัมผัสกับความว่างเปล่าที่แท้จริงแล้วหรือยัง?"

ทันใดนั้น เงาอสูรก็พุ่งเข้าโจมตีอัสนีอย่างรวดเร็ว มันไม่ได้โจมตีด้วยกำลังกาย แต่เป็นการโจมตีที่ส่งผ่านจิตใจ อัสนีรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังพยายามแทรกซึมเข้ามาในความคิดของเขา ภาพในอดีตที่เขาเคยประสบพบเจอ ทั้งความผิดพลาด ความเสียใจ และความหวาดหวั่น เริ่มปรากฏขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"เจ้าไม่สามารถทำอะไรข้าได้!" อัสนีตะโกนสุดเสียง พยายามขับไล่ภาพเหล่านั้นออกไป เขารวบรวมพลังแห่งสายฟ้าไว้ที่มือขวา เตรียมพร้อมที่จะปลดปล่อยมันออกไป

"เจ้าจะต้านทานได้นานแค่ไหน...เมื่อความสิ้นหวังเริ่มกัดกินหัวใจของเจ้า?" เงาอสูรพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "ดูสิ...เหล่าทวยเทพของเจ้า...ศรัทธาของพวกเขาเริ่มสั่นคลอนแล้ว"

อัสนีรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านเข้ามาในจิตใจ เขาเห็นภาพของสรวงสวรรค์ที่กำลังจะล่มสลาย เห็นเหล่าทวยเทพที่กำลังสิ้นหวัง ทว่าเขาก็จำคำพูดของเทพอาเรสได้...ศรัทธา...

"ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายทุกสิ่ง!" อัสนีตะโกนก้อง มือขวาของเขาเปล่งประกายสีฟ้าจัดจ้าจนเป็นแสงสว่างไปทั่วป่าพิศวง "สายฟ้าแห่งข้า...จะชำระล้างความมืดมิดนี้!"

พลังแห่งสายฟ้าอันมหาศาลถูกปลดปล่อยออกจากมือของอัสนี มันพุ่งเข้าปะทะกับเงาอสูร สร้างประกายไฟและเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วป่า

แต่สิ่งที่อัสนีไม่คาดคิด คือเงาอสูรนั้นไม่ได้มีรูปร่างที่แน่นอน มันสามารถหลอมรวมและแยกตัวออกไปได้อย่างอิสระ การโจมตีด้วยสายฟ้าเพียงครั้งเดียว ไม่สามารถทำลายมันได้อย่างสิ้นเชิง

เมื่อควันไฟจางลง อัสนีเห็นเงาอสูรที่แตกตัวออกเป็นเงาเล็ก ๆ นับร้อยนับพันเงา ที่กำลังกระจายตัวออกไปรอบ ๆ ตัวเขา แต่ละเงาดูเหมือนจะสะท้อนถึงความกลัวในจิตใจของเขาเอง

"เจ้าจะหนีไปไหน? เจ้าไม่สามารถหลีกหนีความกลัวในใจเจ้าได้หรอก!" เสียงของเงาอสูรดังขึ้นจากทุกทิศทาง

อัสนีรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ง่ายดายนัก พลังของเงาอสูรนั้นลึกล้ำกว่าที่เขาคิด มันไม่ได้เพียงแค่โจมตีด้วยกำลัง แต่ยังโจมตีที่จิตใจและศรัทธาของเขา

เขาจะสามารถเอาชนะเงาอสูรได้อย่างไร? ศรัทธาของเหล่าทวยเทพจะคงอยู่ได้นานเพียงใด? ป่าพิศวงแห่งนี้ จะกลายเป็นสมรภูมิสุดท้ายของสรวงสวรรค์จริงหรือ? อัสนียังคงยืนหยัด ทว่าความท้าทายที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น.