ไอเย็นของลมยามค่ำคืนยังคงเกาะกุมผิวกายของธันวา เขายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พิงราวระเบียงไม้เย็นเฉียบเช่นเคย ดวงตาคู่คมทอดมองไปยังเบื้องหน้า ท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ กลืนกินแสงสุดท้ายของวัน มีเพียงแสงดาวระยิบระยับที่สว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ เป็นเพื่อนคลายความเหงา
เขาจำได้ดีว่าค่ำคืนแบบนี้ ดื่มด่ำกับความเงียบสงัด ปล่อยใจล่องลอยไปกับหมู่ดาว คือสิ่งที่เขาโปรดปรานที่สุด ยามที่โลกทั้งใบหลับใหล เหลือเพียงเขาที่ตื่นอยู่กับความคิดถึงที่กรีดแทงหัวใจ
แต่คืนนี้... ความเงียบกลับถูกทำลายลงด้วยท่วงทำนองอันแสนคุ้นหู มันค่อยๆ ลอยละล่องมาตามลม จากห้องโถงอันกว้างใหญ่ของคฤหาสน์เก่าแก่หลังนี้ เสียงเปียโนที่ไพเราะ อ่อนหวาน และแฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย... เสียงของมินตรา
ธันวาผ่อนลมหายใจยาว เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้ยินเสียงเปียโนของมินตรา บรรเลงในยามค่ำคืนแบบนี้ มันนานแค่ไหนแล้ว? นานจนเขากลัวว่าตัวเองจะหลงลืมความรู้สึกเหล่านั้นไปเสียหมด
บทเพลงที่กำลังบรรเลงอยู่ตอนนี้ มันไม่ใช่เพลงที่เคยได้ยินมาก่อน แต่กลับมีความคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับว่ามันถูกร้อยเรียงขึ้นมาเพื่อบรรยายความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในใจของใครบางคน อาจจะเป็นของเขาเอง หรืออาจจะเป็นของเธอ
เขาสัมผัสได้ถึงความสงบนิ่งที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในอก ราวกับว่าท่วงทำนองนั้นกำลังชะล้างเอาฝุ่นละอองของความขุ่นมัวออกไป เผยให้เห็นความทรงจำอันงดงามที่เคยถูกซ่อนไว้ภายใต้กาลเวลา
ภาพของมินตราในชุดราตรีสีฟ้าอ่อน ยืนอยู่หน้าเปียโนหลังใหญ่ แสงไฟสลัวสาดส่องลงมาขับเน้นใบหน้าสวยหวานที่กำลังตั้งใจบรรเลงเพลง นิ้วเรียวยาวของเธอเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา แต่ทรงพลัง สาดประกายแห่งอารมณ์ออกมาทุกตัวโน้ต
เขาจำได้ว่าคืนนั้น เขาเองก็นั่งมองเธอเช่นนี้ จากมุมหนึ่งของห้องโถง ปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับเสียงเพลง และไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่ง เสียงเพลงของเธอจะกลับมาดังอีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกที่มากกว่าเดิม
ธันวาขยับกาย เขาไม่ได้อยากจะยืนอยู่ตรงนี้อีกต่อไป สายตาคู่คมเริ่มเหลือบมองไปยังประตูห้องโถง เขาอยากจะเข้าไปใกล้ๆ อยากจะมองเธอใกล้ๆ อีกสักครั้ง
แต่แล้ว ความลังเลก็เกาะกุมหัวใจ เขาจะเข้าไปทำไม? จะไปยืนอยู่ตรงนั้นเพื่ออะไร? จะบอกอะไรกับเธอ?
เขากลัว... กลัวว่าหากเข้าไปใกล้เกินไป ความฝันอันงดงามนี้จะแตกสลาย กลัวว่ามินตราจะมองเห็นความรู้สึกที่เขาพยายามซ่อนไว้ และที่สำคัญที่สุด... กลัวว่าเธอจะรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
เสียงเปียโนค่อยๆ แผ่วเบาลง พร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจของธันวา มันไม่ใช่ความเสียใจ ไม่ใช่ความเศร้า แต่เป็นความรู้สึกที่อธิบายได้ยาก ราวกับว่าเขาได้พบเจอสิ่งที่ตามหามานานแสนนาน
แล้ว เสียงดนตรีก็หยุดลง ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของธันวาที่ยังคงดังอยู่
ความเงียบที่กลับมาครั้งนี้ กลับไม่น่ากลัวเหมือนครั้งก่อน มันกลับให้ความรู้สึกที่อบอุ่น และเต็มไปด้วยความหวัง
ธันวาตัดสินใจ เขาจะเข้าไป
เขาเดินออกจากระเบียง ช้าๆ แต่หนักแน่น มุ่งหน้าไปยังห้องโถงอันเป็นแหล่งกำเนิดของเสียงดนตรีที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอีกครั้ง
เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องโถง แสงไฟสลัวจากโคมไฟระยิบระยับก็สาดส่องลงมา เผยให้เห็นร่างเล็กบอบบางของมินตรา ที่นั่งอยู่หน้าเปียโนหลังใหญ่
เธอหันกลับมามองเขา ใบหน้าสวยหวานที่เคยเห็นจากระยะไกล บัดนี้อยู่ตรงหน้าเขา ใกล้เสียจนเขาแทบจะเอื้อมมือไปสัมผัสได้
ดวงตาคู่สวยของเธอกลมโตเป็นประกาย แฝงไปด้วยความรู้สึกมากมายที่เขาอ่านไม่ออก
"คุณ..." เสียงของเธอแผ่วเบา ราวกับกระซิบ
ธันวาเดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาอยากจะบอกเธอถึงทุกสิ่งที่อยู่ในใจ
"ผม... ผมชอบเพลงที่คุณเล่น" เขาเอ่ยออกมา เสียงแหบพร่าเล็กน้อย
มินตราเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถาม
"มัน... มันเพราะมาก" ธันวาพยายามจะสื่อสารให้เธอเข้าใจ
"ขอบคุณค่ะ" เธอตอบรับเสียงแผ่วเบา
ความเงียบเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้ มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด แต่มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้น
ธันวามองเข้าไปในดวงตาของมินตรา เขาสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็น แต่มันกำลังผูกมัดหัวใจของทั้งสองเข้าไว้ด้วยกัน
"ผม... ผมไม่เคยคิดเลยว่า... คุณจะเล่นเปียโนได้ดีขนาดนี้" เขาเอ่ยออกมาอีกครั้ง พยายามจะทำลายความเงียบที่กำลังจะก่อตัวขึ้น
มินตราคลี่ยิ้มบางๆ "ฉัน... ฉันก็ไม่เคยคิดว่าคุณจะชอบฟัง"
คำพูดของเธอทำให้ธันวารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าเขากำลังก้าวข้ามกำแพงบางอย่างที่เคยขวางกั้นระหว่างเขากับเธอ
"ผม... ผมชอบมองดาว" ธันวาพูดต่อ "แล้วคืนนี้... ผมก็ได้มองดาว... ที่กำลังบรรเลงเพลง"
มินตราขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามตีความความหมายของคำพูดของเขา
"ดาวที่บรรเลงเพลง?" เธอถาม
ธันวายิ้ม "ใช่... ดาวที่กำลังบรรเลงเพลง... ก็คือคุณ"
คำพูดของเขาทำให้ใบหน้าของมินตราแดงระเรื่อ เธอหลบสายตาของเขาไปมองที่เปียโน
"คุณ... คุณพูดแบบนี้... ได้ยังไงคะ" เสียงของเธอแผ่วเบา จนแทบไม่ได้ยิน
"ผมพูดความจริง" ธันวาตอบเสียงหนักแน่น "ตั้งแต่ที่ผมเห็นคุณ... ผมก็รู้สึกว่า... คุณเหมือนดวงดาว"
เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง เขาอยากจะให้เธอรับรู้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเขา
"ดาวที่สวยงาม... ดาวที่ส่องแสง... ดาวที่ทำให้ผม... ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง"
มินตราเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ดวงตาของเธอฉายแววประหลาดใจ แต่ก็มีความสุขแฝงอยู่
"คุณ... คุณแน่ใจหรือคะ?" เธอถาม
"แน่ใจ" ธันวาตอบหนักแน่น "ผมแน่ใจ... ว่าหัวใจของผม... กำลังเต้นแรง... เพื่อคุณ"
เขาค่อยๆ ยื่นมือออกไป สัมผัสแก้มเนียนนุ่มของเธอเบาๆ
"มินตรา..." เขาเรียกชื่อเธอแผ่วเบา "ผม... ผมรักคุณ"
คำสารภาพรักที่ออกมาจากปากของธันวา ทำให้มินตราเบิกตากว้าง เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเขาจะพูดแบบนี้
หยาดน้ำตาใสๆ ค่อยๆ เอ่อคลอขึ้นมาที่ขอบตาของเธอ
"คุณ... คุณรู้ไหม... ฉันรอฟังคำนี้มานานแค่ไหน" เธอพูดเสียงสั่นเครือ
ธันวาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ เห็นความรักที่สะท้อนกลับมา
"คุณ... คุณก็... รักผมเหมือนกัน... ใช่ไหม" เขาถามอย่างไม่แน่ใจ
มินตราพยักหน้าเบาๆ น้ำตาไหลรินอาบแก้ม
"ใช่ค่ะ... ฉันรักคุณ... ธันวา"
คำตอบของเธอ ทำให้โลกทั้งใบของธันวาหยุดหมุน เขาโอบกอดร่างเล็กบอบบางของมินตราไว้แนบกาย ความรู้สึกปิติยินดีเอ่อล้นจนแทบจะกลั้นไม่อยู่
เสียงเปียโนที่เคยบรรเลงไปเมื่อครู่นี้ ดูเหมือนจะกลับมาดังขึ้นอีกครั้งในใจของเขา เป็นบทเพลงแห่งความรัก ที่กำลังจะเริ่มบรรเลงขึ้น...
คำที่ใช้: 1,587 คำ
ม่านรักคลี่ดาว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก