ตอนที่ 15 — จังหวะดาวพร่างพราย

ไอเย็นของลมยามค่ำคืนยังคงเกาะกุมผิวกายของธันวา เขายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พิงราวระเบียงไม้เย็นเฉียบเช่นเคย ดวงตาคู่คมทอดมองไปยังเบื้องหน้า ท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ กลืนกินแสงสุดท้ายของวัน มีเพียงแสงดาวที่เริ่มทอประกายระยิบระยับขึ้นทีละน้อย ราวกับจะเชิญชวนให้หลุดพ้นจากความโศกเศร้าที่เกาะกุมหัวใจ

เสียงเปียโนบรรเลงแผ่วเบาดังออกมาจากห้องโถงใหญ่ ‌เป็นทำนองคุ้นหูที่เขาเคยได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน แต่คืนนี้มันกลับมีความเศร้าสร้อยเจือปนอยู่มากกว่าที่เคย ราวกับว่าเสียงดนตรีนั้นกำลังสะท้อนความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในอกของเขา เพลงนั้นคือบทเพลงแห่งความทรงจำ บทเพลงที่ผูกพันเขากับใครบางคนอย่างมิอาจจะตัดขาด

ธันวาหลับตาลง สูดลมหายใจลึก พยายามไล่ความรู้สึกหนักอึ้งออกไป แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ​ภาพของมินตราที่กำลังบรรเลงเปียโนในยามค่ำคืนใต้แสงดาวก็ยิ่งชัดเจนขึ้นมาในห้วงความคิด

เขายังจำได้ดีถึงค่ำคืนวันนั้น วันที่ดวงดาวบนฟากฟ้าส่องประกายเจิดจ้ากว่าทุกคืน มินตรานั่งอยู่ที่เปียโนตัวเดิมในห้องโถงใหญ่ แสงจันทร์สาดส่องลอดหน้าต่างบานใหญ่ กระทบผิวกายของเธอเป็นเงารางๆ ท่ามกลางความมืดมิด เสียงเปียโนของเธอในคืนนั้นเป็นเสียงที่ไพเราะจับใจ มันไม่ใช่เพียงแค่ตัวโน้ตที่เรียงร้อยเข้าด้วยกัน ‍แต่มันคือเสียงของหัวใจที่กำลังบอกเล่าเรื่องราว

“เพลงนี้ชื่อว่า ‘ดาวพร่างพราย’ ค่ะ คุณธันวา” เสียงหวานใสของมินตราดังขึ้นหลังจากที่เสียงเปียโนเงียบลง เธอหันมายิ้มให้เขา รอยยิ้มที่สดใสราวกับแสงดาว

ธันวาจำได้ว่าเขาเดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ ‌เขาไม่เคยเห็นเธอสวยงามเท่าคืนนั้นมาก่อน แสงดาวที่สะท้อนในแววตาของเธอ ทำให้เขาแทบหยุดหายใจ

“สวยงามมากครับ” เขาเอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบพร่า

มินตราหน้าแดงระเรื่อ “ขอบคุณค่ะ ฉันตั้งใจแต่งให้คุณธันวาฟังค่ะ”

“ให้ผมฟัง?” เขาเลิกคิ้ว

“ค่ะ ฉันอยากให้คุณธันวาได้ผ่อนคลายบ้าง ‍คุณดูเหนื่อยเหลือเกิน” เธอมองสำรวจเขาอย่างเป็นห่วง

ธันวาเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ เธอ เขาปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของกันและกัน และเสียงหรีดหริ่งเรไรจากภายนอก

“คุณรู้ได้ยังไงว่าผมเหนื่อย” เขาถาม

“สายตาของคุณค่ะ มันบอกทุกอย่าง” ​เธอตอบ

บทสนทนานั้นเรียบง่าย แต่กลับทิ้งร่องรอยลึกซึ้งไว้ในหัวใจของธันวา เขาจำได้ว่าในคืนนั้น เขาได้ระบายความในใจทุกอย่างให้เธอฟัง เรื่องราวมากมายที่เขาเก็บซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าอันแข็งกระด้าง เขาเล่าถึงความกดดันในชีวิต ความผิดหวัง และความเหงาที่เกาะกินหัวใจ

มินตราฟังเขาอย่างตั้งใจ ​เธอไม่ได้ขัดจังหวะ หรือตัดสิน แต่เธอรับฟังอย่างเข้าใจ พร้อมทั้งส่งเสียงปลอบโยนเบาๆ เมื่อเขาหยุดพูด เธอจะมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ

“คุณธันวาไม่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวก็ได้นะคะ” เธอบอก

“แล้วผมจะแบ่งให้ใครแบก” เขาถามกลับ

“ให้ฉันช่วยแบกก็ได้ค่ะ” ​เธอยื่นมือมาแตะที่แขนของเขาเบาๆ “ถึงฉันจะช่วยแบกได้ไม่มากนัก แต่ฉันก็พร้อมจะอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนคุณเสมอ”

สัมผัสนั้นอุ่นร้อน ราวกับเปลวเทียนที่ส่องสว่างในความมืด ธันวารู้สึกถึงพลังบางอย่างที่หล่อเลี้ยงหัวใจที่แห้งผากของเขา เขายังคงจำได้ดีถึงความรู้สึกนั้น ความรู้สึกที่เหมือนมีใครสักคนเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในชีวิต

แต่นั่นก็เป็นเพียงความทรงจำ ความทรงจำที่เจือไปด้วยความเจ็บปวด เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น มันทำให้ทุกอย่างพังทลายลง

เสียงเปียโนที่ดังขึ้นอีกครั้ง ดึงเขากลับมาสู่ปัจจุบัน มินตราบรรเลงเพลงเดิมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันมีน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันไม่ได้สดใสเหมือนเมื่อก่อน แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหาและความเศร้าสร้อย

ธันวาเดินออกจากระเบียง เข้าไปในห้องโถงใหญ่ เขาเห็นมินตรานั่งอยู่หน้าเปียโนเช่นเคย แสงจันทร์ยังคงสาดส่อง แต่ในค่ำคืนนี้ มันกลับดูหม่นหมองกว่าเดิม

เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ นั่งลงบนโซฟาตัวเดิมที่เคยนั่งข้างเธอในคืนนั้น

“คุณยังเล่นเพลงนี้อีกหรือครับ” เขาถาม เสียงของเขาเบาลงกว่าเดิม

มินตราหยุดเล่น ยกมือขึ้นวางบนแป้นเปียโนแล้วหันมามองเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำ

“ฉัน... ฉันคิดถึงคุณธันวาค่ะ” เธอเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ

ธันวาถอนหายใจเบาๆ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอีกครั้ง “ผมขอโทษนะมินตรา”

“ไม่ค่ะ คุณไม่ต้องขอโทษ” เธอส่ายหน้า “ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ”

“ขอโทษผมเรื่องอะไร” เขาถาม

“เรื่องที่ฉัน... ทำให้คุณต้องรู้สึกไม่ดี” เธอพูด

ธันวาลุกขึ้นเดินไปหาเธอ ย่อตัวลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอ เขามองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างอ่อนโยน

“มินตรา ผมไม่เคยรู้สึกไม่ดีที่ได้รู้จักคุณเลย” เขาพูด “คุณเข้ามาในชีวิตผม เหมือนแสงดาวที่ส่องประกายในคืนที่มืดมิดที่สุด”

มินตราน้ำตาไหลอาบแก้ม “แต่สุดท้าย ดาวก็ต้องลับฟ้าไปอยู่ดีไม่ใช่หรือคะ”

“ไม่เสมอไปหรอก” ธันวาเอื้อมมือไปปาดน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา “ดาวบางดวงยังคงส่องแสงอยู่ แม้จะมองไม่เห็นในตอนกลางวัน”

เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะสื่อความหมายบางอย่างผ่านสายตา

“ผม... ผมยังจำคืนนั้นได้ดี” เขาพูดต่อ “คืนที่คุณเล่นเพลง ‘ดาวพร่างพราย’ ให้ผมฟัง”

มินตรามองเขาด้วยความหวังระคนความเจ็บปวด “คุณธันวา...”

“ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก” เขาพูด “และผมก็เสียใจกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น”

เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมไม่เคยลืมคุณเลยมินตรา”

คำพูดของเขาทำให้มินตราสะอื้นไห้เบาๆ เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ออกมา

“ฉันก็เหมือนกันค่ะ คุณธันวา” เธอตอบ “ฉันไม่เคยลืมคุณ”

ธันวาค่อยๆ ยกมือขึ้นประคองใบหน้าของเธอไว้ แววตาของเขามีความมุ่งมั่นที่เขาไม่เคยแสดงออกมาก่อน

“ถ้าผมขอโอกาสอีกครั้ง... คุณจะให้ผมไหมมินตรา” เขาถาม

มินตรามองเขา นิ่งเงียบไปสักพัก หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก

“คุณธันวา...” เธอเอ่ยชื่อเขาเบาๆ

“ผมอยากจะแก้ไขทุกอย่างที่ผมทำผิดพลาดไป” เขาพูดต่อ “ผมอยากจะทำให้คุณมีความสุขอีกครั้ง”

บรรยากาศรอบตัวของพวกเขาเริ่มตึงเครียดขึ้น ความรู้สึกหลายอย่างที่ถูกเก็บกดไว้มานานกำลังจะปะทุออกมา

“คุณแน่ใจหรือคะ” มินตราถาม

“ผมแน่ใจ” ธันวาตอบอย่างหนักแน่น “ผมแน่ใจว่าผมรักคุณมินตรา”

คำว่า "รัก" ที่หลุดออกมาจากปากของเขา ทำให้มินตราแทบจะยืนไม่อยู่ เธอเงยหน้ามองเขา น้ำตาที่ไหลอาบแก้มกลับกลายเป็นน้ำตาแห่งความปลื้มปีติ

“ฉัน... ฉันก็รักคุณค่ะ คุณธันวา” เธอตอบ

คำตอบของมินตรา ราวกับเป็นสัญญาณให้ท้องฟ้าที่มืดมิดได้คลี่คลาย แสงดาวที่เคยส่องประกายก็ดูจะสว่างไสวขึ้นกว่าเดิม

ธันวาโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนใบหน้าของทั้งคู่แทบจะแนบชิดกัน เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาความจริงในนั้น

“แล้ว... เราจะเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม” เขาถาม

มินตราพยักหน้าอย่างช้าๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

“ได้ค่ะ” เธอตอบ

ธันวาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไปอีกจนริมฝีปากของเขาสัมผัสกับริมฝีปากของเธอ จุมพิตแรกในคืนนั้น เป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความรัก ความหวัง และความปรารถนาที่จะเริ่มต้นใหม่

เสียงเปียโนของมินตราที่เคยบรรเลงบทเพลงแห่งความเศร้า บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นบทเพลงแห่งความสุข ความหวัง และการเริ่มต้นใหม่

ภายใต้แสงดาวที่พร่างพราย ราวกับจะส่องสว่างนำทางให้กับความรักของพวกเขา

แต่แล้ว... ทันใดนั้นเอง เสียงเปียโนก็เงียบลงกะทันหัน

มินตราผละออกจากธันวาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอซีดเผือด

“อะไรหรือมินตรา” ธันวาถามด้วยความตกใจ

เธอไม่ได้ตอบ แต่ชี้ไปที่ระเบียง

ธันวาหันไปมองตามนิ้วของเธอ ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้หัวใจของเขาทรุดลงไปกองกับพื้น

บนพื้นระเบียงไม้ที่เคยสัมผัสถึงไอเย็น มีวัตถุบางอย่างที่ส่องประกายวูบวาบอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์

มันคือ...

(โปรดติดตามตอนต่อไป)