ตอนที่ 25 — ทำนองแห่งห้วงดารา

ไอเย็นของลมยามค่ำคืนยังคงเกาะกุมผิวกายของธันวา เขายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พิงราวระเบียงไม้เย็นเฉียบเช่นเคย ดวงตาคู่คมทอดมองไปยังเบื้องหน้า ท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ กลืนกินแสงสุดท้ายของวัน มีเพียงแสงดาวระยิบระยับที่เริ่มปรากฏเป็นประกายบอกถึงค่ำคืนที่แท้จริงกำลังคืบคลานเข้ามา

บทเพลงที่บรรเลงจากภายในห้องโถงใหญ่ ลอยอ้อยอิ่งออกมาตามลม ‌ชวนให้โหยหาและหวนนึกถึงอดีต เสียงเปียโนของมินตรา… ท่วงทำนองที่คุ้นเคยราวกับเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจของเขา เป็นเสียงที่เคยปลอบประโลมในยามอ่อนล้า เป็นเสียงที่เคยจุดประกายความหวัง และเป็นเสียงที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสะพานเชื่อมระหว่างหัวใจสองดวง

ธันวาหลับตาลง ภาพของมินตราในวันวานปรากฏขึ้นชัดเจนเหลือเกิน ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ​ดวงตาเป็นประกายสะท้อนแสงเทียนในห้องซ้อมเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของฝุ่นและความทรงจำ นิ้วเรียวที่กำลังบรรเลงบทเพลงอันไพเราะ ราวกับกำลังร่ายมนตร์สะกดให้โลกทั้งใบหยุดนิ่ง เขามักจะนั่งมองเธออยู่เช่นนี้ในยามที่เธอซ้อมเพลงใหม่ๆ หรือแม้แต่บทเพลงเก่าที่เธอโปรดปราน

“ธัน… มานั่งข้างๆ กันสิ” ‍เสียงหวานของมินตราดังขึ้นในความทรงจำ ทำให้ธันวาเผลอสะดุ้งเล็กน้อย เขาลืมไปว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในห้วงเวลาเหล่านั้นอีกต่อไปแล้ว

เสียงเปียโนยังคงดำเนินต่อไป ท่วงทำนองที่เธอเลือกเล่นในค่ำคืนนี้ ดูเหมือนจะลึกซึ้งและซับซ้อนกว่าทุกครั้ง ราวกับว่าเธอสามารถสื่อสารทุกความรู้สึกผ่านปลายแป้นเปียโนที่เธอรักได้ ธันวาจำได้ว่าเพลงนี้เป็นเพลงที่เธอแต่งขึ้นเอง เมื่อครั้งที่เขากำลังจะต้องเดินทางไปต่างประเทศ ‌เขาบอกกับเธอว่าเขาไม่แน่ใจว่าเมื่อไหร่จะได้กลับมา แต่มินตราก็เพียงแค่ยิ้มบางๆ และเข้าไปนั่งที่เปียโน

“เพลงนี้… ชื่อ ‘ม่านรักคลี่ดาว’ นะคะ” เธอเคยพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ‍“ฉันจะบรรเลงให้คุณฟังทุกคืน… ในวันที่คุณคิดถึงฉัน”

คืนนั้น… ดาวเต็มฟ้า มินตรานั่งอยู่หน้าเปียโนใต้แสงจันทร์ ดวงตาของเธอดูเศร้าสร้อย แต่ก็มีความมุ่งมั่นแฝงอยู่ เสียงเปียโนของเธอในค่ำคืนนั้น ช่างแตกต่างจากเสียงในตอนนี้เหลือเกิน ​ราวกับว่าเธอสามารถดึงเอาดวงดาวทั้งมวลมาบรรจุไว้ในบทเพลงได้

ธันวาถอนหายใจยาว เขาหันหลังให้กับราวระเบียง และเดินกลับเข้าไปในห้องโถงใหญ่ แสงไฟสลัวในห้องทำให้เห็นเงาของเฟอร์นิเจอร์โบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่เงียบงัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้แห้งและไม้เก่าลอยปะปนมากับอากาศเย็น เขาเดินไปที่เปียโนหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง

ที่นั่น… บนแป้นเปียโนที่เคยอบอุ่นไปด้วยสัมผัสของมินตรา ​ยังคงมีโน้ตเพลงที่วางพับไว้อย่างดี เขาค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาดู

“บทเพลงแห่งดวงดาว… ของเธอ” เขาพึมพำกับตัวเอง

บทเพลงนี้… เขาไม่เคยได้ยินเธอเล่นจนจบ มันเป็นเพลงที่เธอใช้เวลาแต่งนานมาก และมักจะหยุดเล่นไปกลางคัน ​ราวกับว่ามีบางอย่างที่ยังไม่สมบูรณ์ หรือบางที… เธออาจจะยังไม่พร้อมที่จะบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดผ่านเสียงเพลง

สายตาของธันวาเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มเล็กสีน้ำเงินเข้มที่วางอยู่ข้างๆ โน้ตเพลง เขาหยิบมันขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ สมุดบันทึกเล่มนี้… เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

มือหนาค่อยๆ เปิดอ่านหน้าแรก ตัวอักษรลายมือที่เขาคุ้นเคยดีปรากฏขึ้น

“ถึงธันวา… หากเธอได้อ่านสิ่งนี้ หมายความว่าฉันไม่อยู่ที่นี่แล้ว หรือไม่ก็… เธอได้กลับมาในวันที่ฉันไม่กล้าเผชิญหน้าอีกต่อไป”

หัวใจของธันวาเต้นแรงขึ้น เขาอ่านต่อไปด้วยความรู้สึกที่ตีบตัน

“ฉันรู้ว่าเธอสงสัย… ทำไมฉันถึงหายไป ทำไมฉันถึงทำเหมือนไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน… ขอโทษนะ… จากใจจริง”

ธันวาเลื่อนสายตาไปที่หน้าถัดไป ข้อความที่เขียนอยู่บนหน้ากระดาษ บรรยายถึงความรู้สึกของมินตรา ความเจ็บปวดที่เธอต้องเผชิญ ความกลัวที่กัดกินหัวใจจนแทบจะทำให้เธอเป็นบ้า

“วันนั้น… วันที่เธอส่งจดหมายมาบอกว่าจะขอเลื่อนการแต่งงานออกไป… ฉันเข้าใจนะ… เข้าใจดีเหลือเกินว่าเธอต้องมีเหตุผลของเธอ แต่… ในขณะเดียวกัน… หัวใจของฉันมันก็แหลกสลายเป็นเสี่ยงๆ”

ธันวาจำได้ดี… วันนั้นเขาต้องตัดสินใจที่ยากลำบากที่สุดในชีวิต เขาเชื่อว่าการเลื่อนการแต่งงานออกไป เป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน แม้ว่ามันจะทำให้เขาต้องเจ็บปวดก็ตาม

“ฉันพยายามเข้าใจ… พยายามคิดถึงมุมของเธอ… แต่ยิ่งพยายาม… ยิ่งเจ็บปวด… ราวกับว่าความรักของฉันมันไม่มีค่าพอ… ราวกับว่าฉันเป็นเพียงแค่ของเล่นชิ้นหนึ่งที่เธอเบื่อแล้วก็ทิ้งขว้าง”

น้ำตาคลอหน่วยของธันวา เขาก้มหน้าลง ปล่อยให้หยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาไหลรินลงบนกระดาษ

“ฉันกลัว… กลัวว่าตัวเองจะทำอะไรโง่ๆ ลงไป… กลัวว่าจะทำลายทุกอย่าง… กลัวว่าตัวเองจะทนรับความผิดหวังนี้ไม่ไหว… ฉันเลยตัดสินใจ… หนีไป”

ธันวาสูดหายใจลึก พยายามข่มความรู้สึกที่ประดังประเดเข้ามา เขาอ่านต่อไป

“ฉันไปอยู่ที่บ้านคุณปู่… ที่ต่างจังหวัด… ไกลจากที่นี่… ไกลจากเธอ… ที่นั่น… ฉันได้พบกับความสงบ… ได้อยู่กับตัวเอง… ได้ทบทวนทุกสิ่งทุกอย่าง”

“แต่ถึงแม้จะหนีไปไกลแค่ไหน… ฉันก็ยังคงคิดถึงเธออยู่เสมอ… ทุกค่ำคืน… ฉันจะมองดวงดาว… และร้องเพลงนี้ให้เธอฟัง… เพลงที่ฉันแต่งขึ้น… เพื่อบอกความรู้สึกที่เก็บไว้ข้างใน”

ธันวาเงยหน้าขึ้น มองไปยังโน้ตเพลงที่วางอยู่บนเปียโน เพลง ‘ม่านรักคลี่ดาว’… เพลงที่เขาไม่เคยได้ยินจนจบ

“เพลงนี้… คือความทรงจำของเรา… คือความหวังของฉัน… คือความรักที่ฉันมีให้เธอ… ฉันไม่รู้ว่าวันหนึ่ง… เธอจะได้ยินเพลงนี้ไหม… หรือว่าเธอจะยังจำฉันได้อยู่หรือเปล่า…”

“แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… ขอให้เธอรู้ไว้… ว่าฉันรักเธอ… รักเธอมาตลอด… และจะรักตลอดไป…”

“ถ้าวันหนึ่ง… เธอได้มาอยู่ที่นี่… ได้เห็นดาวที่ฉันมอง… ได้ฟังเพลงนี้… ฉันหวังว่า… เธอจะเข้าใจ…”

“จาก… มินตรา”

ธันวาหลับตาลง ภาพของมินตรา… ความอ่อนโยน ความเข้มแข็ง ความรักที่เธอมีให้เขา มันทะลักท้นเข้ามาจนเขาไม่อาจจะกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป

เสียงเปียโนยังคงบรรเลงต่อไป แม้ว่ามินตราจะไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว แต่บทเพลงของเธอยังคงก้องกังวานอยู่ในหัวใจของเขา ราวกับว่าเธอได้ส่งต่อทุกความรู้สึกผ่านเสียงดนตรีเหล่านั้นมาถึงเขา

เขาค่อยๆ ลุกขึ้น เดินกลับไปที่ราวระเบียงอีกครั้ง คราวนี้… สายตาของเขาไม่ได้มองไปยังความมืดมิดอีกต่อไป แต่กลับมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

ดาวเหล่านั้น… เคยเป็นเพียงแค่กลุ่มแสงระยิบระยับบนท้องฟ้า แต่บัดนี้… มันกลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของความรัก ความทรงจำ และความหวัง

ธันวาเงยหน้ามองดวงดาวที่สว่างไสวอยู่เบื้องบน เขาจำได้ว่าในวัยเด็ก มินตราเคยบอกเขาว่า ดวงดาวแต่ละดวง คือดวงใจของใครสักคน ที่คอยเฝ้ามองและปกป้องคนที่รักอยู่เสมอ

“มินตรา…” เขาพึมพำชื่อเธอออกมาเบาๆ

เขาเคยคิดว่าเขาเข้าใจความรักของเธอดีแล้ว แต่เมื่อได้อ่านบันทึกเล่มนี้… ได้ฟังบทเพลงนี้… เขาถึงได้รู้ว่า… เขายังไม่เคยเข้าใจอะไรเลย

ความรักของมินตรา… มันลึกซึ้งกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้มากนัก มันคือความรักที่ยอมเสียสละทุกสิ่งทุกอย่าง แม้กระทั่งความสุขของตัวเอง เพื่อคนที่เธอรัก

เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าเขาจะได้พบกับมินตราอีกครั้งหรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ คือ… หัวใจของเขา… ได้ถูกยึดครองโดยบทเพลงแห่งห้วงดารา… และความรักที่ไม่มีวันจางหายไปของเธอ

ธันวาหยิบโน้ตเพลงขึ้นมาอย่างตั้งใจ เขาจะเรียนรู้บทเพลงนี้… เขาจะบรรเลงเพลงนี้… และเขาจะตามหาความหมายที่แท้จริงของ ‘ม่านรักคลี่ดาว’ ให้เจอ

เขาจะตามหาหัวใจดวงที่ส่องประกายอยู่บนท้องฟ้า… หัวใจของมินตรา…