ตอนที่ 2 — เงื้อมเงาแห่งคมมีด

หยดน้ำฝนสุดท้ายหล่นกระทบแอ่งน้ำบนพื้นกรวด เสียงมันแผ่วเบาลงจนเกือบไร้สุ้มเสียง เมื่อเทียบกับเสียงกึกก้องของหัวใจคมที่เต้นระรัวอยู่ในอก เขาซ่อนตัวอยู่หลังถังขยะขนาดมหึมา กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นเน่าเปื่อยของเศษอาหารโชยมาแตะจมูก แต่คมไม่ใส่ใจ สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือภาพเบื้องหน้า เงาดำทะมึนสองร่างกำลังยืนประจันหน้ากันอยู่กลางถนนที่เปียกชื้น ‌แสงไฟนีออนสีแดงจากป้ายร้านสะดวกซื้อสาดสะท้อนบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดของคนทั้งสอง

"แกมันเกินไปแล้วนะ ไอ้เสือ!" เสียงแหบพร่าของชายร่างท้วมเอ่ยขึ้นพร้อมกับกรีดนิ้วชี้ไปที่อีกฝ่าย "ของมันต้องแบ่งกัน ไม่ใช่แกจะกวาดไปทั้งหมดแบบนี้"

เสือ ชายร่างผอมสูง ใบหน้าคมเข้มดุดัน เส้นผมยาวปรกหน้าผากเล็กน้อย ​ยิ้มเย้ยหยัน "แบ่ง? แล้วเมื่อไหร่ที่แกเคยแบ่งให้ข้าบ้างล่ะ ไอ้ป้อม? ทุกอย่างมันก็เป็นของคนที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้นแหละ"

คมกัดกรามแน่น ชื่อที่ถูกเอ่ยถึงทำให้เลือดในกายเขาพลุ่งพล่าน ไอ้ป้อม คือหัวหน้าแก๊งค์ ‍"อินทรีแดง" แก๊งค์ที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากครอบครัวของเขา เสือ คือมือขวาคนสนิทที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม ไร้ความปรานี

"แกมันก็แค่หมาข้างถนนที่บังเอิญไปเจอของดีเข้า!" ป้อมตะคอกกลับ เสียงดังฟังชัดจนคมรู้สึกได้ถึงแรงสะท้อน

"หมาข้างถนนงั้นเหรอ?" เสือหัวเราะเสียงดัง ‌ก่อนจะก้าวเท้าเข้าหาป้อมช้าๆ "แล้วแกคิดว่าตัวเองเป็นอะไร? ราชสีห์ที่สง่างามอย่างนั้นหรือ? ฮ่าๆๆ แกมันก็แค่หมูอ้วนที่รอวันถูกเชือดเท่านั้นแหละ!"

คมขยับตัวเล็กน้อย พยายามซอกแซกไปตามมุมมืดให้ลึกเข้าไปอีก เขาต้องรอจังหวะที่ดีที่สุด รอให้สองคนนี้เปิดช่องว่างให้เขาได้แทรกตัวเข้าไป

"ปากดีนักนะ!" ‍ป้อมควักมีดสั้นออกมาจากเอว ใบมีดสะท้อนแสงไฟวูบวาบ "วันนี้ข้าจะเฉือดปากแกให้เสีย!"

"มาเลย!" เสือไม่ยอมแพ้ ชักมีดเล่มยาวออกมาจากแขนเสื้อ ใบมีดเงาวับราวกับคมดาบ

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงกระทบกันของโลหะดังเสียดแทงโสตประสาท คมเบิกตากว้าง ​เขาไม่เคยเห็นการต่อสู้ที่ดุเดือดรุนแรงขนาดนี้มาก่อน ป้อม แม้จะดูอุ้ยอ้าย แต่ก็ว่องไวเกินคาด การโจมตีของเขาเต็มไปด้วยพละกำลัง ส่วนเสือนั้นเคลื่อนไหวราวกับพายุ หมุนตัว หลบหลีก ​และสวนกลับอย่างรวดเร็ว

คมสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่คนทั่วไปอาจมองข้าม เช่น จังหวะการหายใจของทั้งคู่ ลักษณะการใช้มือ หรือแม้กระทั่งรอยแผลเป็นบนร่างกาย การสังเกตเป็นทักษะที่เขาฝึกฝนมานาน ​เขาไม่ใช่คนที่จะสู้ด้วยกำลังอย่างเดียว แต่จะใช้สมองและไหวพริบในการเอาชนะ

"แกมันก็แค่ลูกกระจ๊อก" ป้อมพยายามพูดแทรกขณะปัดป้องการโจมตีของเสือ "ไอ้พวกนี้มันก็แค่เครื่องมือของคนอื่น"

"เครื่องมือที่แกก็พยายามใช้มันเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?" เสือตอบกลับพร้อมกับแทงมีดเข้าใส่ แต่ป้อมเบี่ยงตัวหลบทัน "อย่ามาสอนฉัน"

คมเห็นจังหวะที่ป้อมเสียหลักไปเล็กน้อยหลังจากหลบการโจมตีของเสือ เขาขยับตัวอีกครั้ง คราวนี้เขาจะเข้าใกล้กว่าเดิม

"แกจะมาต่อยตีกันตรงนี้ไม่ได้นะ!" เสียงแหลมเล็กดังขึ้นมาจากมุมมืดอีกด้านหนึ่ง คมหันไปมอง พบหญิงสาวร่างเล็ก ผมยาวประบ่า ใบหน้าซีดเซียว กำลังก้าวออกมาจากเงามืด เธออยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาดๆ

"แกเป็นใคร! เข้ามายุ่งทำไม!" ป้อมหันไปตะคอกใส่หญิงสาว

"ฉันเป็นใครไม่สำคัญ" หญิงสาวตอบเสียงสั่น "แต่ที่แน่ๆ คือ พวกแกกำลังจะทำให้เรื่องมันใหญ่กว่าเดิม"

"เรื่องของฉันกับแก ไม่เกี่ยวกับคนนอก!" เสือพูด พลางก้าวเข้าหาหญิงสาวด้วยท่าทีคุกคาม

"ฉันไม่ใช่นะ" หญิงสาวสูดลมหายใจลึก "ฉันรู้ว่าพวกแกกำลังตามหาอะไร"

คำพูดนั้นทำให้ทั้งป้อมและเสือหยุดชะงักไปชั่วขณะ คมเองก็พลอยหันมาสนใจหญิงสาวคนนั้นมากขึ้น

"แกหมายถึงอะไร?" ป้อมถาม เสียงเบาลง

"กล่องนั่นไง" หญิงสาวชี้ไปที่อาคารร้างฝั่งตรงข้าม "ที่มีของสำคัญอยู่ข้างใน"

คมจำได้ทันที กล่องที่เธอพูดถึง อาจเป็นสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเขากับอดีตอันเจ็บปวด เขาต้องได้มันมา

"แกเห็นมันงั้นเหรอ?" เสือถาม สายตาจับจ้องไปที่หญิงสาว

"เห็นสิ" หญิงสาวพยักหน้า "และฉันก็รู้ด้วยว่าใครเป็นคนซ่อนมันไว้"

"ใคร!" ป้อมตะโกนถามอย่างร้อนรน

"ไอ้คนที่แกต้องการจะฆ่า" หญิงสาวตอบกลับ "และก็ไอ้คนที่กำลังแอบดูพวกแกอยู่ตรงนั้นด้วย"

คำพูดสุดท้ายของหญิงสาวเหมือนคมมีดกรีดเข้ากลางใจคม เขารู้สึกได้ทันทีว่าสายตาทุกคู่กำลังพุ่งเป้ามาที่เขา เขาตกเป็นเป้าสายตาเสียแล้ว

คมตัดสินใจได้ในพริบตา เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเปิดเผยตัวออกมา เขาผลักถังขยะออกไปอย่างแรง เสียงโลหะครูดไปกับพื้นคอนกรีตดังกึกก้อง ป้อมและเสือหันมามองเขาพร้อมกัน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"ใครวะนั่น?" ป้อมเอ่ยถาม

"เด็กนี่เอง" เสือพูด พลางยิ้มมุมปาก "คิดว่าจะซ่อนได้นานแค่ไหน"

คมก้าวออกมาจากเงา เขาตัวผอมสูง แต่แฝงไปด้วยความแข็งแกร่ง ดวงตาของเขามุ่งมั่นราวกับเหยี่ยวที่กำลังจ้องเหยื่อ มือทั้งสองข้างกำแน่นเป็นหมัด

"แกเข้ามาทำอะไรตรงนี้?" ป้อมถาม เสียงห้วน

"มาทวงของของฉัน" คมตอบเสียงเรียบ

"ของของแก?" ป้อมหัวเราะ "แกคิดว่าแกมีสิทธิ์อะไรมาทวงของจากฉัน"

"ของที่พวกแกพยายามจะแย่งชิงกัน" คมพูด พลางเหลือบมองไปที่หญิงสาวที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น "และเป็นของที่ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนได้ไป"

"เด็กเอ๊ย!" เสือส่ายหน้า "เรื่องนี้มันเกินกว่าที่แกจะรับมือได้"

"ลองดูสิ" คมตอบ พลางเตรียมพร้อมที่จะเข้าต่อสู้

ทันใดนั้น เสียงไซเรนตำรวจดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ แต่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ท่ามกลางความตึงเครียด ป้อมและเสือหันไปมองหน้ากันอย่างรู้ทัน

"ซวยแล้ว!" ป้อมสบถ

"ไปก่อน!" เสือบอกป้อม ก่อนจะหันมามองคมด้วยสายตาอาฆาต "แก! ฉันจะกลับมาเอาคืน!"

ว่าแล้วเสือก็รีบวิ่งหายเข้าไปในตรอกมืดทันที ส่วนป้อมก็ยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองคมด้วยแววตาไม่พอใจ

"แกทำให้ฉันเสียเวลา!" ป้อมตะคอก "แต่แกจำไว้เลย เด็กน้อย!"

ว่าจบ ป้อมก็รีบวิ่งตามเสือไปอีกทาง ทิ้งให้คมยืนอยู่เพียงลำพังกลางถนนที่เปียกชื้น

คมมองตามร่างของทั้งสองที่หายลับไป เขารู้สึกโล่งใจที่การต่อสู้ยังไม่เกิดขึ้น แต่ก็ผิดหวังเล็กน้อย เขาต้องการเผชิญหน้ากับพวกเขา อยากจะพิสูจน์ตัวเอง

เขาหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงนั้น เธอมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"เธอ..." คมเริ่มพูด

"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น" หญิงสาวพูดแทรก "ตอนนี้เราต้องไปจากที่นี่ก่อน"

"ทำไมเธอถึงรู้เรื่องกล่องนั้น?" คมถาม

"เดี๋ยวก็ได้รู้" หญิงสาวตอบ "แต่ตอนนี้ ไปกันเถอะ ก่อนที่ตำรวจจะมาเจอเรา"

หญิงสาวหันหลังเดินนำเข้าไปในตรอกมืดอีกด้านหนึ่งอย่างรวดเร็ว คมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินตามเธอไป เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร และมีความเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้ แต่สิ่งเดียวที่เขารู้คือ เธอคือเบาะแสเดียวที่เขาจะสามารถใช้ตามหากล่องปริศนานั่นได้

คมก้าวตามหลังหญิงสาวเข้าไปในความมืดมิดของตรอกซอกซอยที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและขยะ เขาไม่รู้เลยว่า การพบกันครั้งนี้ จะนำพาเขาไปสู่อันตรายที่ยิ่งกว่าที่เขาเคยคาดคิด

เรื่องราวเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และคมก็กำลังจะก้าวเข้าสู่โลกที่เต็มไปด้วยคมมีด การหลอกลวง และการต่อสู้ที่ไม่มีวันสิ้นสุด