ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านซอกหลืบของตรอกแคบๆ กลิ่นอับชื้นของขยะเน่าเปื่อยยังคงคลุ้งอบอวลไปทั่ว ราวกับเป็นน้ำหอมประจำเมืองยามค่ำคืน คมยังคงหมอบต่ำ ซ่อนกายอยู่หลังถังขยะสีเขียวสนิมเขรอะ หัวใจของเขายังคงเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาแผ่วเบา แต่กลับดังราวกับฆ้องยามในโสตประสาทของเขา
เงาร่างสูงใหญ่สองร่างปรากฏขึ้นจากมุมมืดของตรอก พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับนักล่า ร่างหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท ใบหน้าซ่อนอยู่ภายใต้หมวกฮู้ด อีกร่างหนึ่งมีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า ดวงตาคมกริบสอดส่ายไปมาอย่างระแวดระวัง
“แกแน่ใจนะว่ามันมาทางนี้” เสียงทุ้มแหบพร่าดังลอดออกมาจากร่างที่สวมหมวกฮู้ด
“ท่านประธานสั่งมา เราก็ต้องตามหา” ร่างที่มีรอยแผลเป็นตอบ น้ำเสียงเย็นชาไร้ความปรานี
คมเม้มริมฝีปากแน่น กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เขาพยายามข่มความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจ ไม่ให้มันครอบงำจนเสียสมาธิ
ท่านประธาน... แสดงว่าไม่ใช่แค่คนธรรมดาที่ตามหาเรา
เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของทั้งสองคนเดินผ่านหน้าไปอย่างช้าๆ กลิ่นอายของความอันตรายแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน คมค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปมองผ่านช่องเล็กๆ บนถังขยะ ร่างทั้งสองกำลังเดินลึกเข้าไปในตรอก ไกลออกไปจนแสงไฟจากถนนใหญ่ส่องมาไม่ถึง
“ไม่มีใครอยู่แถวนี้แล้ว” ร่างที่สวมหมวกฮู้ดกล่าว “เราไปกันต่อเถอะ”
“รอเดี๋ยวก่อน” ร่างที่มีรอยแผลเป็นหยุดชะงัก “ได้ยินอะไรบางอย่าง”
คมตัวแข็งทื่อทันที หัวใจของเขาเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่แผ่ไปทั่วร่างกาย
พลาดแล้วเหรอ?
เขาพยายามสงบสติอารมณ์ หายใจเข้าลึกๆ ช้าๆ พลางนึกถึงภาพใบหน้าของ ‘เขา’ ภาพของ ‘เธอ’
“คงเป็นแค่หนู” ร่างที่สวมหมวกฮู้ดพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก “หรือเสียงลมพัด”
“ไม่... มันไม่ใช่” ร่างที่มีรอยแผลเป็นยืนกราน “เหมือนเสียงอะไรบางอย่างกำลังขยับ... แถวๆ นั้น”
นิ้วที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของเขากระชากมีดเล่มยาวออกมาจากซองข้างเอว แสงสะท้อนจากใบมีดสีเงินวาววับราวกับจะตัดผ่านความมืดมิด
คมทราบดีว่าเวลาของเขาเหลือน้อยเต็มที การซ่อนตัวอยู่ในที่โล่งแจ้งเช่นนี้เป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง เขาต้องหาทางหนีออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะก้าวเข้ามาใกล้จุดที่คมซ่อนตัวอยู่ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
“เฮ้! แกอยู่ที่ไหนวะ?” เสียงดังมาจากปลายสาย เป็นเสียงที่คมคุ้นเคย... เสียงของ ‘เสือ’ เพื่อนสนิทของเขา
“กำลังจะไปหาแกที่ผับ... อ้าว ทำไมไม่รับสายวะ? โทรไปตั้งหลายสาย” เสียงของเสือบ่นอุบอิบ
ร่างที่มีรอยแผลเป็นหันขวับไปทางต้นเสียงโทรศัพท์ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
“ใครวะ?” ร่างที่สวมหมวกฮู้ดถาม
“ไม่รู้... โทรมาจากเบอร์ไม่คุ้น” ร่างที่มีรอยแผลเป็นพึมพำ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ตอบกลับไป
“กำลังตามหาอะไรบางอย่างอยู่... แล้วแกมีอะไร?”
“กำลังจะบอกข่าวดีโว้ย! เจอตัวแล้ว! อยู่ไม่ไกลจากที่นัดไว้เลย... อ้อ... แล้วก็... มีคนส่งข่าวมาบอกว่า... มี ‘แขก’ ไม่ได้รับเชิญกำลังตามหา ‘ของ’ อยู่เหมือนกัน... ระวังตัวด้วยนะเว้ย...”
คำพูดของเสือขาดห้วงไปอย่างกะทันหัน เสียงของสายหลุดไป
“บ้าเอ้ย!” ร่างที่มีรอยแผลเป็นสบถ เขาหันไปมองทิศทางที่คมซ่อนตัวอยู่
“มันรู้ตัวแล้ว!” เขาตะโกน “ไป!”
คมไม่รอช้า เขาลุกพรวดพราดออกจากที่ซ่อน วิ่งเต็มกำลังไปอีกทางหนึ่งของตรอก เขาวิ่งโดยไม่หันหลังกลับ ปล่อยให้เสียงฝีเท้าของนักล่าทั้งสองไล่ตามหลังมา
แสงไฟจากถนนใหญ่ที่ปลายตรอกดูเหมือนจะห่างไกลออกไปเรื่อยๆ ท่ามกลางความมืดมิด คมรู้สึกได้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามาทุกขณะ
เขาต้องไปให้ถึง ‘เขา’ ให้ได้... ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
คมวิ่งทะลุออกมาจากตรอกแคบๆ เข้าสู่ถนนที่เต็มไปด้วยแสงสีและผู้คน เสียงแตรรถ เสียงเพลงดังมาจากบาร์และร้านอาหาร แต่สำหรับคมในตอนนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะเลือนรางไปหมด สิ่งที่เขาได้ยินชัดเจนที่สุดคือเสียงฝีเท้าของคนที่ไล่ตามหลังมา
เขาเหลียวมองไปข้างหลัง เห็นร่างสูงใหญ่สองร่างกำลังวิ่งตามมาติดๆ พวกเขากระโดดข้ามจักรยานที่จอดเรียงรายอย่างคล่องแคล่ว แววตาของพวกเขาสะท้อนประกายความมุ่งมั่นที่จะจับกุมเขาให้ได้
คมหันกลับมามองข้างหน้า พยายามมองหาทางที่จะหลบหนี
ต้องไปที่ที่ปลอดภัย... ต้องไปหา ‘เขา’
เขาตัดสินใจเลี้ยวเข้าซอยเล็กๆ ข้างทาง ซึ่งเต็มไปด้วยถังขยะและกองวัสดุที่ถูกทิ้งไว้ ร่างกายของเขาเริ่มอ่อนล้าจากการวิ่งอย่างต่อเนื่อง
“แกหนีไม่พ้นหรอก!” เสียงตะโกนไล่หลังมา
คมเร่งความเร็วอีกครั้ง เขาเห็นทางออกของซอยนั้นอยู่ไม่ไกลนัก แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก
เบื้องหน้าของเขา ไม่ใช่ทางออก แต่เป็นกำแพงสูงที่ปิดกั้นทางไว้
ติดกับแล้ว!
เขาหันกลับไปอย่างรวดเร็ว เห็นร่างทั้งสองกำลังเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย
“คิดว่าจะหนีรอดไปได้เหรอ?” ร่างที่มีรอยแผลเป็นพูด พลางชักมีดออกมาอีกครั้ง
คมกวาดตามองไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง เขาเห็นเพียงผนังปูนทึบ กองขยะ และความมืดมิด
ทันใดนั้นเอง แสงไฟจากตะเกียงข้างทางก็สว่างขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าอีกชุดหนึ่งที่ดังมาจากด้านหลังของนักล่าทั้งสอง
“ปล่อยเขาไปซะ” เสียงทุ้มหนักดังขึ้น
คมหันไปมองด้วยความตกใจ เขาเห็นชายร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำ ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางทางเดิน มีลูกน้องอีกหลายคนยืนรายล้อม
“ท่านประธาน...” ร่างที่มีรอยแผลเป็นเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ
“นายมีปัญหาอะไรกับเด็กคนนี้?” ชายในชุดสูทถาม น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยอำนาจ
“เขา... เขาเป็นคนที่เราตามหาอยู่ครับ” ร่างที่มีรอยแผลเป็นตอบอย่างไม่แน่ใจ
ชายในชุดสูทหัวเราะเบาๆ “ตามหา? หรือว่า... กำลังจะทำร้ายเขา?”
“ผม...” ร่างที่มีรอยแผลเป็นอึกอัก
“ถ้าอย่างนั้น... ก็กลับไปซะ” ชายในชุดสูทพูด “เด็กคนนี้... ฉันเป็นคนดูแล”
ร่างที่มีรอยแผลเป็นมองหน้าคม แล้วหันไปมองชายในชุดสูทอีกครั้ง เขาเห็นแววตาที่เย็นชา และท่าทีที่ไม่ยอมถอยของชายผู้นี้
“ครับ... ท่านประธาน” เขาเอ่ยอย่างจำใจ “เราไปกันเถอะ”
ร่างทั้งสองถอยหลังไปอย่างช้าๆ ก่อนจะหายลับไปในความมืด
คมยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขามองชายในชุดสูทที่เดินเข้ามาหาอย่างช้าๆ
“ไม่ต้องกลัว” ชายในชุดสูทพูด “ฉันไม่ทำร้ายเธอ”
เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคม “แต่เธอ... ต้องไปกับฉัน”
คมมองเข้าไปในดวงตาของชายผู้นี้ เขาเห็นความลึกลับและความอันตรายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีที่ดูสงบนิ่ง
เขาคือใครกันแน่?
คมถูกพาตัวมายังคฤหาสน์หรูหราแห่งหนึ่งตั้งอยู่บนเนินเขา มองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองยามค่ำคืนได้สุดลูกหูลูกตา คฤหาสน์หลังนี้เต็มไปด้วยสถาปัตยกรรมที่งดงาม โอ่อ่า และแฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม
“ยินดีต้อนรับสู่บ้านของฉัน” ชายในชุดสูทเอ่ย พร้อมกับผายมือเชิญให้คมก้าวเข้าไปภายใน
คมก้าวเข้าไปด้วยความระแวดระวัง เขาไม่รู้ว่านี่คือการช่วยเหลือ หรือกับดักที่ใหญ่กว่าเดิม
ภายในคฤหาสน์ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์โบราณ ภาพวาดล้ำค่า และของตกแต่งที่ดูมีราคาแพง ทุกอย่างดูสะอาดสะอ้าน ไร้ที่ติ
“นั่งก่อนสิ” ชายในชุดสูทผายมือไปยังโซฟาตัวใหญ่ที่ทำจากหนังแท้สีดำ
คมเดินไปนั่งลงอย่างช้าๆ เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา แต่สติสัมปชัญญะยังคงตื่นตัว
“นายชื่ออะไร?” ชายในชุดสูทถาม
“คมครับ” คมตอบเสียงเบา
“คม... ชื่อที่เหมาะกับคนที่มีคมในตัว” ชายในชุดสูทยิ้มมุมปาก “ฉันชื่อ ‘ราเชน’ เรียกง่ายๆ ว่า ‘บอส’ ก็ได้”
“คุณ... คือคนที่พวกมันกำลังตามหาอยู่ใช่ไหมครับ?” คมถามอย่างตรงไปตรงมา
ราเชนหัวเราะ “พวกมัน? พวกไหนล่ะ?”
“คนที่ส่งคนมาตามหาผมเมื่อกี้ครับ” คมตอบ
“อ๋อ... พวกนั้น” ราเชนพยักหน้า “พวกนั้น... คือพวกอันธพาลที่กำลังยุ่งกับ ‘ของ’ บางอย่างที่ฉันกำลังตามหาอยู่เหมือนกัน”
“แล้ว... คุณล่ะครับ ตามหาอะไร?” คมถาม
ราเชนเงยหน้าขึ้นมองคม ดวงตาของเขาทอประกายลึกลับ “ความจริง... ก็คือฉันกำลังตามหานาย”
คมอึ้งไป “ผม?”
“ใช่... นาย” ราเชนกล่าว “ฉันได้รับข่าวว่านายกำลังตกอยู่ในอันตราย และกำลังมีคนต้องการตัวนาย... ฉันจึงต้องมาช่วย”
“ทำไมครับ? ทำไมคุณถึงต้องช่วยผม?” คมถามด้วยความสงสัย
ราเชนเอนหลังพิงโซฟา “เพราะ... ฉันเห็นแววในตัวนาย”
“แวว... แบบไหนครับ?”
“แววของนักสู้... แววของคนที่ไม่ยอมแพ้... แววของคนที่พร้อมจะต่อสู้เพื่อสิ่งที่ตัวเองเชื่อ” ราเชนพูด พลางจ้องมองเข้าไปในดวงตาของคม “ฉันกำลังมองหาคนแบบนาย... คนที่จะมาเป็น ‘หมาก’ ตัวสำคัญในเกมของฉัน”
“หมาก... ในเกมของคุณ?” คมถามอย่างไม่เข้าใจ
“ใช่” ราเชนพยักหน้า “เกมที่ใหญ่กว่าที่นายคิด... เกมที่กำลังจะสะท้านแผ่นดิน”
ราเชนลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ “โลกใบนี้... มันเต็มไปด้วยการต่อสู้... การช่วงชิงอำนาจ... การแก่งแย่งชิงดี... และฉัน... กำลังจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้”
เขาหันกลับมามองคม “นาย... พร้อมที่จะเป็นส่วนหนึ่งของเกมนี้กับฉันหรือเปล่า?”
คมมองไปที่ราเชน เขาไม่เข้าใจทั้งหมดที่ราเชนพูด แต่เขารู้สึกได้ถึงพลังอำนาจและความทะเยอทะยานที่แผ่ซ่านออกมาจากชายผู้นี้
นี่คือโอกาส... หรือหายนะ?
เขารู้สึกถึงความสับสนในหัวใจ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธได้
“ผม... ยังไม่เข้าใจดีครับ” คมพูดอย่างตรงไปตรงมา
ราเชนยิ้ม “ไม่เป็นไร... ค่อยๆ เรียนรู้กันไป” เขาเดินเข้ามาใกล้คม “นายจะอยู่ที่นี่... กับฉัน... จนกว่านายจะพร้อม”
คมมองไปรอบๆ คฤหาสน์หรูหราแห่งนี้ ความคิดของเขาสับสนปนเป เขาไม่รู้ว่าอนาคตของเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป
แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจ... คือชีวิตของเขา กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
ราเชนพาคมเดินไปยังห้องโถงใหญ่ที่กว้างขวาง บนผนังด้านหนึ่ง มีแผนที่ขนาดใหญ่ที่แสดงถึงพื้นที่ต่างๆ ของประเทศ
“ที่นี่... คือสมรภูมิ” ราเชนชี้ไปที่แผนที่ “และนาย... จะเป็นหนึ่งในแม่ทัพของเรา”
คมมองตามนิ้วของราเชนไป เขารู้สึกได้ถึงความยิ่งใหญ่และความอันตรายของสิ่งที่ราเชนกำลังจะทำ
“แต่... ผมเป็นแค่คนธรรมดา” คมเอ่ย
“นายไม่ธรรมดา... อีกต่อไปแล้ว” ราเชนพูด “ตั้งแต่วันนี้... นายคือ ‘คม’ ของฉัน”
เขาหันไปมองคมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง “ฉันจะสอนทุกอย่างให้นาย... วิธีการต่อสู้... การวางแผน... การเอาชนะศัตรู... และเมื่อถึงเวลา... นายจะต้องออกไปเผชิญหน้ากับ ‘พวกเขา’...”
ราเชนผายมือไปยังพื้นที่ที่เป็นป่าทึบที่ถูกทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่ “ที่นั่น... คือฐานที่มั่นของศัตรู... และเป็นที่ที่นายจะต้องแสดงฝีมือให้เป็นที่ประจักษ์”
คมมองไปยังพื้นที่ป่าทึบนั้น ในหัวของเขากลับผุดภาพเหตุการณ์ในอดีต ภาพของ ‘เขา’ ที่เคยพาเขาไปฝึกฝนในป่าแห่งนั้น
หรือว่า... นี่คือโชคชะตา?
“คุณ... ต้องการให้ผมไปที่นั่น?” คมถาม
“ใช่” ราเชนตอบ “ที่นั่น... คือจุดเริ่มต้น... ของการสะท้านแผ่นดิน”
ราเชนเดินไปหยิบกล่องไม้สีดำที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ “นี่... คืออาวุธประจำตัวของนาย... หวังว่ามันจะช่วยให้นาย... มีคมยิ่งขึ้น”
คมรับกล่องไม้มาเปิดออก ข้างในมีมีดสั้นเล่มหนึ่งที่ดูเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความแหลมคม และกระสุนปืนจำนวนหนึ่ง
“ใช้มันให้คุ้มค่านะ... คม” ราเชนกล่าว
คมกำมือมีดแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่คุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง
นี่คือสิ่งที่ฉันตามหามาตลอด... พลังที่จะปกป้อง ‘พวกเขา’... พลังที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง
“ผมจะทำอย่างเต็มที่ครับ” คมพูด น้ำเสียงหนักแน่น
ราเชนพยักหน้า “ดีมาก” เขาเดินไปที่ประตู “พรุ่งนี้เช้า... เราจะเดินทาง... ไปยังป่าแห่งนั้น”
คมมองตามแผ่นหลังของราเชนที่เดินจากไป เขารู้สึกถึงความท้าทายที่รออยู่เบื้องหน้า
ป่าแห่งนั้น... สมรภูมิแห่งใหม่... และ ‘เกม’ ที่จะสะท้านแผ่นดิน...
เขาหลับตาลง นึกถึงใบหน้าของ ‘เขา’ และ ‘เธอ’
เพื่อพวกเธอ... ฉันจะสู้... จนถึงที่สุด
เงาร่างของคมยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงอันกว้างขวาง แสงไฟจากภายนอกส่องเข้ามา ตัดกับความมืดที่กำลังจะคืบคลานเข้ามาในชีวิตของเขา
การผจญภัยครั้งใหม่... กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...
หมากเลือด สะท้านแผ่นดิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก