ลมเย็นยะเยือกยังคงพัดโหยหวนไปตามซอกหลืบอันมืดมิด กลิ่นอายของความตายและความสิ้นหวังคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฉุนของขยะเน่าเปื่อยที่เป็นเหมือนมนต์เสน่ห์ประจำตรอกแห่งนี้ คมยังคงหมอบต่ำ ซ่อนกายอยู่หลังถังขยะสีเข้มที่ตั้งเรียงรายราวกับอนุสาวรีย์แห่งความเสื่อมโทรม เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นใกล้เข้ามาทำให้เลือดในกายเขาพลุ่งพล่าน หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก
“เฮ้ย! ตรงนั้นมีอะไรว่ะ?” เสียงห้าวๆ ตะโกนดังมาจากมุมมืดของตรอก มือที่ถือปืนพกกระบอกโตสาดแสงไฟฉายไปทั่วอย่างระแวง
คมกลั้นหายใจ ขยับตัวให้แนบชิดกับผนังเย็นเฉียบที่เต็มไปด้วยคราบสกปรก เขาแอบสังเกตการณ์มาสักพักใหญ่แล้ว รู้ดีว่านี่คือกลุ่มนักฆ่าภายใต้การนำของ "พยัคฆ์ขาว" บอสใหญ่แห่งอาณาจักรมืด ที่เพิ่งจะสูญเสียสมุนคนสำคัญไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนภายใต้ฝีมือของเขา
“ไม่เห็นมีอะไรเลยว่ะ อาจจะเป็นแค่หนู” อีกเสียงหนึ่งตอบ เสียงนั้นดังห่างออกไปเล็กน้อย แสดงว่าหน่วยลาดตระเวนกำลังกระจายกำลังกันค้นหา
คมกัดฟัน ดวงตาเหล่มองไปยังทางออกของตรอก เขาต้องรีบออกไปจากที่นี่ก่อนที่พวกมันจะพบตัว การสูญเสีย "ปืน" สมุนคู่ใจของพยัคฆ์ขาว ทำให้เกิดความโกลาหล และยิ่งทำให้การตามล่าเขาเข้มข้นขึ้นเป็นทวีคูณ
“ไม่แน่เว้ย! ระวังตัวไว้หน่อย เมื่อคืนมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ใครจะไปรู้พวกมันอาจจะซ่อนตัวอยู่แถวนี้ก็ได้” เสียงแรกยังคงระแวง สายตาของมันกวาดมองไปทั่วทุกซอกมุมอย่างไม่ลดละ
คมรู้ว่าเขาอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย เขาอาศัยความชำนาญในการเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ การหายใจที่สม่ำเสมอ และการใช้ประโยชน์จากความมืดมิดที่โอบล้อม เขาค่อยๆ ขยับตัวจากหลังถังขยะไปยังถังขยะอีกใบหนึ่งอย่างเชื่องช้า สลับกับการหยุดนิ่งเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา
“ไอ้พวกขี้ขลาด! แค่เจอคนตายไปคนเดียวก็วิ่งพล่านกันแล้ว” เสียงที่สามดังขึ้น เป็นเสียงที่ฟังดูหงุดหงิดรำคาญ “รีบๆ ค้นหาให้เสร็จแล้วไปรายงานบอสดีกว่า ข้าไม่อยากจะอยู่ที่นี่นานๆ”
คมยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ในที่สุดก็มีคนพูดความจริงออกมา พวกมันกลัว ไม่ใช่เพราะความภักดีต่อบอส แต่เป็นเพราะกลัวความผิดที่ปล่อยให้สมุนคนสนิทของพยัคฆ์ขาวตายไป
“เออๆๆ รีบไปก็ดี” เสียงแรกตอบ “แต่ก็อย่าประมาทก็แล้วกัน”
คมรอจังหวะที่กลุ่มนักฆ่าเดินห่างออกไปอีกนิด เขาตัดสินใจเสี่ยง เขาต้องใช้โอกาสนี้ในการหลบหนี เขาเริ่มขยับตัวอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยพยายามไม่ให้เกิดเสียงดัง
ขณะที่เขากำลังจะพ้นจากเงาของถังขยะใบสุดท้าย สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับเงาตะคุ่มที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้า ห่างออกไปไม่ถึงห้าเมตร!
คมชะงักกึก หัวใจแทบหยุดเต้น เขาเห็นแววตาของคนคนนั้นที่สะท้อนแสงไฟฉายที่กำลังสาดมาอย่างเลือนราง มันเป็นแววตาที่คุ้นเคย… แววตาของ “เงา”
เงา ไม่ใช่คน แต่เป็นสิ่งที่คมสร้างขึ้นมา เป็นอีกตัวตนหนึ่งของเขาที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความมืดมิด เป็นนักฆ่าที่ไร้เสียง ไร้ตัวตน ผู้ที่ทำงานเบื้องหลังเพื่อปกป้องคนที่เขารัก และกำจัดศัตรูที่คุกคาม
คมไม่เคยคิดว่าเงาจะปรากฏตัวในเวลานี้ และในสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้
“ไปไหนมา?” เสียงของเงาทุ้มต่ำ เย็นเยียบ ราวกับน้ำแข็งที่กำลังกัดกินทุกอย่างที่สัมผัส
คมไม่ได้ตอบ เขาพุ่งเข้าใส่เงาอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่ด้วยเจตนาที่จะต่อสู้ แต่เป็นการสื่อสารด้วยภาษาของนักฆ่า การปะทะกันของเงาคือการเตือนภัย คือการส่งสัญญาณ
“มีคนไล่ล่า” คมกระซิบเสียงแหบพร่า “พวกมันกำลังค้นหาเรา”
เงาพยักหน้าเบาๆ ดวงตาของมันที่ฉายแววเย็นชาอยู่แล้ว กลับยิ่งทอประกายวาววับขึ้นอีก “ข้ารู้”
“รู้ได้อย่างไร?” คมถาม พลางหันกลับไปมองทิศทางที่กลุ่มนักฆ่ากำลังเดินไป
“ข้าเห็น” เงาตอบสั้นๆ “เห็นมาตั้งแต่แรก”
คมขมวดคิ้ว “เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ที่นี่? แล้วทำไมไม่บอกข้า?”
“ข้ารอเวลา” เงาตอบ “รอเวลาที่เหมาะสม”
“เวลาที่เหมาะสมอะไร? ตอนนี้มันอันตรายมากนะ!” คมเริ่มหงุดหงิด
“ความอันตรายคือโอกาส” เงาพูดพลางหันหน้ามองตรอกแคบๆ ที่ทอดลึกเข้าไป “และโอกาสกำลังมาถึง”
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเมื่อครู่ก็หยุดลง คมและเงาหันขวับไปมองพร้อมกัน
“หายไปไหนแล้ว?” เสียงห้าวๆ ของหนึ่งในนักฆ่าดังขึ้น “เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้อยู่เลย!”
“อาจจะวิ่งเข้าไปในซอยนั้นแล้วก็ได้” เสียงที่สามตะโกนตอบ
“อย่าให้มันหนีไปได้! ตามไป!”
เสียงฝีเท้าที่ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ บอกให้คมรู้ว่าพวกมันกำลังเข้ามาใกล้
“เจ้าคิดจะทำอะไร?” คมถามเงาอย่างเร่งรีบ
เงาไม่ตอบ มันกลับชักมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากซองที่ซ่อนอยู่ที่แขนซ้ายอย่างรวดเร็ว ใบมีดสะท้อนแสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟที่กระพริบอยู่ไกลๆ
“เจ้าจะสู้กับพวกมันอย่างนั้นเหรอ?” คมถามด้วยความตกใจ
“ไม่ใช่” เงาตอบ “ข้าจะทำให้มันรู้ว่าใครคือเจ้าของตรอกแห่งนี้”
ก่อนที่คมจะได้เอ่ยปากถามต่อ เงาก็พุ่งตัวหายเข้าไปในเงามืดของตรอกอย่างรวดเร็ว ราวกับจะกลืนหายไปกับความมืดมิด
คมมองตามไปด้วยความตะลึง เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เงากำลังจะทำ แต่มันทำให้เขามีเวลามากขึ้นในการหลบหนี
“ไปทางนี้!” เสียงของเงาดังขึ้นมาจากด้านในของตรอก ทว่าคราวนี้มันไม่ใช่เสียงเรียกให้ตามไป แต่เป็นเสียงที่บ่งบอกถึงอันตราย
คมหันกลับไปมองทางเข้าตรอก เขาเห็นกลุ่มนักฆ่าหกถึงเจ็ดคนกำลังเดินเข้ามาอย่างระแวดระวัง ปลายกระบอกปืนถูกยกขึ้นสูง พร้อมที่จะยิงทุกสิ่งที่เคลื่อนไหว
“เฮ้ย! นั่นใคร?” หนึ่งในนักฆ่าตะโกนขึ้นเมื่อเห็นเงาตะคุ่มของคม
คมรู้ดีว่าเขาไม่มีทางเลือก เขาต้องรีบตัดสินใจ
“ข้าจะสร้างความสับสน” คมพึมพำกับตัวเอง “แล้วเจ้า… จงใช้โอกาสนี้ให้ดี”
เขาหันหลังให้กับกลุ่มนักฆ่าที่กำลังเดินเข้ามา และพุ่งตรงไปยังอีกทางหนึ่งของตรอก เขาได้ยินเสียงปืนดังขึ้นดังสนั่นหวั่นไหวตามหลังมาติดๆ
“ยิงมัน! อย่าให้มันหนีไปได้!”
คมไม่สนใจเสียงตะโกน เขาใช้ความเร็วและทักษะที่ฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง หลบหลีกกระสุนที่พุ่งมาอย่างเฉียดฉิว เขากระโดดข้ามกองขยะ พุ่งตัวผ่านช่องว่างระหว่างถังขยะ และใช้ทุกสิ่งรอบตัวเป็นที่กำบัง
เขาได้ยินเสียงการต่อสู้ดังขึ้นจากด้านในของตรอก เสียงปืน เสียงตะโกน และเสียงคล้ายการต่อสู้ด้วยอาวุธประชิดตัว เสียงเหล่านั้นดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามีพายุพัดกระหน่ำอยู่ในความมืด
คมหันกลับไปมองอีกครั้งด้วยความกังวล เขาเห็นแสงไฟฉายสาดไปมาอย่างบ้าคลั่ง และเงาตะคุ่มของร่างหลายร่างที่กำลังปะทะกัน
“เงา…” เขากระซิบชื่อนั้นออกมาเบาๆ
เขารู้ว่าเงาไม่ได้กำลังต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่มันกำลังใช้การปรากฏตัวของมันเป็นเครื่องล่อ เป็นกับดัก
คมรีบเร่งฝีเท้า เขารู้ว่าเขาต้องออกจากตรอกแห่งนี้ให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะไปเตรียมการสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
ทันใดนั้นเอง เสียงปืนที่ดังมาตลอดก็หยุดลงอย่างกะทันหัน เหลือเพียงแต่เสียงหอบหายใจของกลุ่มนักฆ่า และเสียงร้องโหยหวนที่ดังมาจากส่วนลึกของตรอก
คมหยุดนิ่ง หันกลับไปมองอีกครั้ง เขาเห็นร่างหนึ่งล้มลงไปกองกับพื้น แสงไฟฉายสาดไปที่ร่างนั้น แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครกล้าเข้าไปดูใกล้ๆ
“อะไรกัน?” เสียงหนึ่งตะโกนถามด้วยความหวาดกลัว
“พวกมัน… พวกมันไม่ใช่คน!” เสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
คมเบิกตากว้าง เขาเข้าใจแล้ว… เงาไม่ได้เพียงแค่สร้างความสับสน แต่มันได้ปลดปล่อย "บางสิ่ง" ออกมา
บางสิ่งที่จะทำให้ "หมากเลือด" สะท้านแผ่นดินอย่างแท้จริง
เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
คมหันหลังให้กับเสียงอึกทึกที่ดังมาจากตรอกอันมืดมิด เขาต้องรีบไปก่อนที่การไล่ล่าครั้งนี้จะกลายเป็นหายนะครั้งใหญ่กว่าที่เขาเคยคาดคิด
เขาเร่งฝีเท้าออกไป สู่ท้องถนนที่เต็มไปด้วยแสงสีและความวุ่นวาย แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวล เมื่อนึกถึง "เงา" และสัญญาณแห่งหายนะที่มันได้ปลดปล่อยออกมา
สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป… จะน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่ใครเคยจินตนาการ
หมากเลือด สะท้านแผ่นดิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก