ลมเย็นยะเยือกยังคงพัดโหยหวนไปตามซอกหลืบอันมืดมิด กลิ่นอายของความตายและความสิ้นหวังคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฉุนของขยะเน่าเปื่อยที่เป็นเหมือนมนต์เสน่ห์ประจำตรอกแห่งนี้ คมยังคงหมอบต่ำ ซ่อนกายอยู่หลังถังขยะสีเข้ม กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ปะปนกับกลิ่นดินชื้นๆ เริ่มเจือจางไปตามกาลเวลา แต่ความระแวดระวังในตัวเขายังคงคุกรุ่นราวกับถ่านไฟที่ถูกซ่อนไว้ใต้เถ้า
เสียงฝีเท้าที่ดังแว่วมาแต่ไกลเริ่มชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของคนทั่วไป หากแต่เป็นเสียงที่หนักแน่น เด็ดเดี่ยว และมุ่งร้าย คมก้มหน้ามองลอดช่องว่างระหว่างถังขยะ เขาเห็นเงาดำทะมึนหลายร่างปรากฏขึ้น พวกมันเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วราวกับเงาที่ไร้ตัวตน แสงไฟสลัวจากหลอดไฟนีออนที่ใกล้จะดับยิ่งทำให้ภาพนั้นดูพร่ามัวและน่าขนลุก
“หาให้เจอ” เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงแหบพร่า แต่เต็มไปด้วยอำนาจ ชัดเจนว่านี่คือหัวหน้าของกลุ่ม “บอสใหญ่ไม่ชอบให้ของเล่นของเขามีชีวิตอยู่รอดนานเกินไป”
ของเล่น… คมขมวดคิ้ว คำนี้สะกิดบางอย่างในใจ เขารู้สึกเหมือนเคยได้ยินมาก่อน แต่ในสภาวะเช่นนี้ ความทรงจำที่ชัดเจนเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง
เงาเหล่านั้นกระจายกำลังออกไป พวกมันค้นหาอย่างละเอียด ไม่เว้นแม้แต่ซอกมุมที่เล็กที่สุด เสียงขูดขีด เสียงกระแทกกระทั้นดังเป็นระยะๆ คมกลั้นหายใจ เขาผสานร่างให้เข้ากับความมืดมิดราวกับเป็นส่วนหนึ่งของมัน หัวใจเต้นแรงเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ แต่ก็ไม่ดังพอที่จะดังไปถึงหูของศัตรู
“ทางนี้!” เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น “เจออะไรบางอย่าง”
คมชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อ เขาภาวนาในใจขออย่าให้เป็นเขา ขออย่าให้ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ นำไปสู่หายนะ
เขาเงี่ยหูฟัง เสียงฝีเท้าเคลื่อนที่ไปทางจุดที่ถูกพบ คมกัดฟันกราม พยายามจับสัญญาณจากเสียงรอบข้าง มีเสียงหนึ่งดังขึ้นไกลออกไป อาจจะเป็นคนของเขา? หรือเป็นศัตรูที่กำลังล่อลวง?
“ไม่มีอะไร แค่เศษผ้าเก่าๆ” เสียงเดิมตอบกลับอย่างผิดหวัง “พวกแกยังหาไม่เจออีกเหรอ?”
คมถอนหายใจอย่างแผ่วเบา เขาไม่รู้ว่าใครที่พวกมันกำลังตามหา แต่เขาแน่ใจว่าไม่ใช่เขาอย่างน้อยก็ในตอนนี้
“มันต้องอยู่ที่นี่” หัวหน้าพูดเสียงเครียด “ไม่มีทางที่มันจะหายไปจากตรอกนี้ได้”
พวกมันยังคงค้นหาต่อไป คมใช้โอกาสนี้ประเมินสถานการณ์ เขาอยู่ตรงนี้มานานเกินไป ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกิน รอยฟกช้ำตามร่างกายเริ่มส่งสัญญาณเตือน แต่เขาไม่สามารถหยุดได้ การหลบซ่อนไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดในระยะยาว เขาต้องการข้อมูล เขาต้องการรู้ว่าใครคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้ และเป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขาคืออะไร
คมค่อยๆ เลื่อนตัวอย่างช้าๆ จากหลังถังขยะ เขาใช้ความมืดเป็นเกราะกำบัง เคลื่อนที่ไปตามกำแพงที่เต็มไปด้วยคราบสกปรก มือของเขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของอิฐเก่าๆ เขาจดจำเส้นทางที่เขาผ่านเข้ามาอย่างแม่นยำ มันเป็นเขาวงกตที่เต็มไปด้วยอันตราย แต่เขาก็ได้เรียนรู้ที่จะนำทางไปในนั้น
ขณะที่เขากำลังจะเลี้ยวผ่านมุมตึก เขาได้ยินเสียงหัวเราะอันชั่วร้ายดังมาจากด้านหลัง เขาหยุดชะงัก หันกลับไปมองอย่างระมัดระวัง
เงาหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าตรอก มันไม่ใช่เงาของคนทั่วไป แต่เป็นร่างที่สูงใหญ่กว่า ยืนอย่างสง่าผ่าเผย แม้จะอยู่ในความมืด แต่คมก็รับรู้ได้ถึงออร่าอันน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น
“แกน่ะ… แกเองสินะ” เสียงนั้นดังขึ้น มันเป็นเสียงที่ทุ้มต่ำ มีพลัง และเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “คิดว่าจะซ่อนจากฉันได้งั้นหรือ?”
คมไม่ตอบ เขาเพียงแต่มองเข้าไปในความมืดนั้น เขาไม่สามารถเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ แต่เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจับจ้องมาที่เขา ราวกับกำลังมองทะลุผ่านทุกสิ่ง
“อย่าคิดว่าการซ่อนตัวจะช่วยอะไรได้” เสียงนั้นดังขึ้นอีก “ที่นี่… คือสนามเด็กเล่นของฉัน”
ทันใดนั้นเอง แสงไฟจากหลอดนีออนที่ใกล้จะดับก็สว่างวาบขึ้นมาอย่างแรงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะดับลงอย่างสนิท ทิ้งให้ทุกสิ่งตกอยู่ในความมืดมิดอันสมบูรณ์
คมไม่รอช้า เขาอาศัยช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังตกใจกับแสงที่ดับลง พลันพุ่งตัวออกจากที่กำบัง พุ่งทะยานไปในทิศทางตรงกันข้ามกับร่างที่สูงใหญ่นั้น
เสียงฝีเท้าดังขึ้นไล่หลังมาอย่างรวดเร็ว คราวนี้ไม่ใช่แค่เสียงของกลุ่มที่ค้นหา แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงกว่า เด็ดขาดกว่า และเต็มไปด้วยความแค้น
“อย่าให้มันหนีไป!” เสียงที่เย้ยหยันดังขึ้น “จับมันมา!”
คมวิ่งสุดชีวิต เขากระโจนข้ามกองขยะ หลบหลีกสิ่งกีดขวางที่ขวางทางไปอย่างคล่องแคล่ว สัญชาตญาณนักล่าของเขาทำงานเต็มที่ เขาได้ยินเสียงปืนดังขึ้นนัดหนึ่ง แต่กระสุนพลาดเป้าไปเฉียดหูของเขา
เขาต้องหาทางออก เขาต้องไปให้พ้นจากตรอกแห่งนี้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
ในขณะที่เขากำลังจะพุ่งเข้าสู่ทางออก เขาเห็นร่างของคนกลุ่มหนึ่งยืนขวางอยู่ พวกมันสวมชุดสีดำสนิท ถืออาวุธที่ดูอันตราย คมรู้ทันทีว่านี่คือกับดัก
“มาถึงแล้วสินะ” หนึ่งในนั้นพูดพลางยกปืนขึ้นเล็งมาที่เขา “เราเฝ้ารอแกอยู่นานแล้ว”
คมหยุดชะงัก เขาอยู่ท่ามกลางวงล้อมของศัตรู ไม่มีทางหนี ไม่มีทางไป
แต่แล้ว เขาก็มองเห็นบางอย่างที่ปลายสุดของทางออก… เป็นแสงสว่างบางๆ ที่ลอดผ่านเข้ามา
“หึ” คมแค่นเสียงในลำคอ “สนามเด็กเล่นของแก… ก็มีสนามหญ้าให้วิ่งเล่นเหมือนกัน”
ทันใดนั้นเอง คมก็พุ่งตัวไปทางซ้ายสุดของกลุ่มที่ขวางทาง เขาไม่ได้มุ่งตรงไปที่แสงสว่างนั้น แต่พุ่งไปหาช่องว่างระหว่างสองคน
เสียงปืนดังขึ้นถี่รัว แต่คมเคลื่อนที่เร็วเกินไป ราวกับเงาที่เลื้อยผ่านไป
เขาถึงปากทางออกแล้ว!
แต่เมื่อเขาพ้นจากตรอกอันมืดมิดออกมา เขาก็พบกับความจริงอันน่าตกใจ…
ตรงหน้าเขาไม่ใช่ถนนที่นำไปสู่ความปลอดภัย แต่เป็นลานกว้างที่เต็มไปด้วยแสงไฟสว่างจ้า และตรงกลางลานนั้น… คือคฤหาสน์หรูตระหง่านตั้งตระหง่านราวกับปีศาจร้ายที่กำลังรอเหยื่อ
และที่หน้าประตูคฤหาสน์… ร่างสูงใหญ่ที่เขาเห็นเมื่อครู่กำลังยืนรออยู่ พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก
“ยินดีต้อนรับสู่บ้านของฉัน” เสียงนั้นดังขึ้นราวกับคำประกาศชัยชนะ “หมากตัวสุดท้าย… หมากที่น่าสนใจที่สุด”
คมยืนนิ่ง เขาตกอยู่ในวงล้อมอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ในตรอกที่เต็มไปด้วยความมืด แต่เป็นในพื้นที่เปิดโล่งที่ยิ่งกว่าอันตราย
เขาหันไปมองด้านหลัง ท่ามกลางแสงไฟสว่างจ้า เขาก็เห็นเงาของกลุ่มที่ไล่ตามเขาออกมาจากตรอก พวกมันกำลังเดินตามมาอย่างช้าๆ ราวกับกำลังดูการแสดง
“แกคิดผิดแล้ว” คมพูดเสียงแหบพร่า แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ฉันไม่ใช่หมาก… ฉันคือผู้เล่น”
เขากวาดสายตาไปรอบๆ สังเกตการณ์ทุกอย่างอย่างรวดเร็ว เขาเห็นรถยนต์หรูจอดเรียงรายอยู่รอบบริเวณเห็นทหารรักษาการณ์ที่ยืนประจำจุดต่างๆ
“ผู้เล่นอย่างนั้นหรือ?” ร่างสูงใหญ่หัวเราะ “น่าขัน… ที่นี่ไม่มีผู้เล่น มีแต่ฉัน… ผู้คุมเกม”
คมรู้สึกถึงความเย็นวาบในสันหลัง เขาตระหนักได้ว่าสถานการณ์เลวร้ายกว่าที่เขาคิดไว้มาก
เขาอยู่ท่ามกลางศัตรูที่แข็งแกร่ง และถูกต้อนเข้ามาในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยอันตราย
แต่สิ่งหนึ่งที่คมรู้แน่ๆ คือ เขาจะไม่ยอมแพ้
เขากำหมัดแน่น ดวงตาเป็นประกายด้วยความเด็ดเดี่ยว
หมากตัวสุดท้าย… ใช่ เขารู้สึกได้ถึงความสำคัญของตัวเองในตอนนี้
นี่ไม่ใช่แค่การเอาชีวิตรอดอีกต่อไป… นี่คือการต่อสู้เพื่อทุกสิ่ง
เขาต้องหาทางพลิกกระดานนี้ให้ได้
และเขาจะทำ… ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
การต่อสู้ที่แท้จริง… กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว
หมากเลือด สะท้านแผ่นดิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก