ลมเย็นยะเยือกยังคงพัดโหยหวนไปตามซอกหลืบอันมืดมิด กลิ่นอายของความตายและความสิ้นหวังคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฉุนของขยะเน่าเปื่อยที่เป็นเหมือนมนต์เสน่ห์ประจำตรอกแห่งนี้ คมยังคงหมอบต่ำ ซ่อนกายอยู่หลังถังขยะสีเ...
คำบรรยายที่ซ้ำซากนี้ถูกตัดขาดเมื่อคมพลิกตัวอย่างรวดเร็ว ลำแสงไฟฉายจากภายนอกสาดส่องเข้ามา ทำให้เงาของเขาดิ้นขยับไปมาบนผนังอิฐมอญที่ผุพัง ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย พยายามจับจ้องไปยังต้นเสียงฝีเท้าที่ย่ำใกล้เข้ามา
"แกไปไหนเสียล่ะไอ้หนู" เสียงห้าวหยาบดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์สามคน ปลายกระบอกปืนถูกยกขึ้นเล็งมายังทิศที่คมซ่อนตัวอยู่
"เราเห็นแกแล้ว ออกมาซะดีๆ" ชายคนหนึ่งตะโกนสั่ง
คมเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก แม้จะซุ่มซ่อนจนชำนาญเพียงใด แต่การเผชิญหน้ากับศัตรูที่รู้ตำแหน่งก็เป็นสถานการณ์ที่อันตรายที่สุด เขาเหลือบมองไปรอบๆ ตรอกแคบๆ ที่มีเพียงขยะและเงาเป็นเพื่อน สภาพแวดล้อมที่เขาคุ้นเคย กลับกลายเป็นกับดักที่ไร้ทางหนี
"ปล่อยให้มันออกมาเองน่า" เสียงที่สามดังขึ้นอย่างเยือกเย็นกว่า "เรามีเวลาอีกเยอะ"
คมรู้ดีว่าเวลาของเขาเหลือน้อยเต็มที เขาต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้
"แกคิดว่าซ่อนได้นานแค่ไหน" เสียงแรกดังขึ้นอีกครั้ง พลางเดินเข้ามาใกล้ถังขยะ
คมตัดสินใจ เขาผงกศีรษะขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้แสงไฟฉายสาดเข้าตา เพียงชั่วพริบตา ร่างที่แข็งแกร่งของเขาก็พุ่งทะยานออกจากที่ซ่อน มือขวาคว้ามีดพกที่เหน็บเอวไว้แน่น ด้ามมีดเย็นเฉียบ สัมผัสได้ถึงพลังงานที่พร้อมจะปลดปล่อย
"เฮ้ย!" ชายคนแรกอุทานด้วยความตกใจ ก่อนที่คมจะพุ่งเข้าใส่
มีดสั้นในมือคมวาดเป็นเส้นโค้งอันตราย ปลายมีดชี้เข้าที่ลำคอของชายที่อยู่ใกล้ที่สุด ชายคนนั้นพยายามยกปืนขึ้น แต่คมเร็วกว่านั้น ร่างกายของคมหมุนตัวอย่างพลิ้วไหว หลบกระสุนที่สาดมาอย่างหวุดหวิด ปลายมีดกรีดเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ของศัตรู เลือดสาดกระจาย
"อ๊าก!" เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น พร้อมกับการล้มลงของร่างชายคนนั้น
ชายอีกสองคนตกตะลึงไปชั่วขณะ โอกาสนั้นเองที่คมใช้ให้เป็นประโยชน์ เขาพลิกตัวหลบกระสุนนัดต่อไป ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ชายคนที่สองอย่างรวดเร็ว
"แกมัน...!" ชายคนที่สองสบถ พยายามจะยิง แต่คมใช้ร่างกายของเพื่อนที่ล้มอยู่เป็นเกราะกำบัง
เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด แต่คมหลบได้ทัน ชายคนที่สองชักมีดเล่มยาวออกมา เตรียมจะต่อสู้ระยะประชิด
"แกคิดว่าจะรอดไปได้ง่ายๆ รึไง!" เสียงข่มขู่ดังขึ้น
คมไม่ตอบ เขาพุ่งเข้าใส่โดยไม่ลังเล มีดสั้นปะทะกับมีดยาว เสียงโลหะเสียดสีกันดังก้องในตรอกแคบๆ การต่อสู้ดุเดือดขึ้น ฝีมือของคมที่ได้ฝึกฝนมาอย่างหนักเริ่มปรากฏ เขาพลิ้วหลบ หลบหลีก และโต้กลับอย่างแม่นยำ
ชายคนที่สองมีประสบการณ์มากกว่าคม แต่ความหุนหันพลันแล่นของคมกลับสร้างความได้เปรียบ คมใช้จังหวะที่คู่ต่อสู้เปิดช่อง สอดมีดสั้นเข้าไปใต้แขน ปลายมีดเฉือนเข้าที่หน้าท้องของชายคนที่สอง
"แก!" ชายคนที่สองร้องอย่างเจ็บปวด มือข้างที่ถือมีดสั่นเทา
คมไม่รอช้า เขาพลิกตัวอีกครั้ง ปลายมีดสั้นในมือถูกกดลงไปที่ลำคอของชายคนที่สอง
"แกจะยอมตายที่นี่ หรือจะบอกมาว่าพวกแกเป็นใคร?" เสียงของคมเย็นชา แต่แฝงไปด้วยอำนาจ
ชายคนที่สองกัดฟันแน่น ตาเบิกกว้างด้วยความโกรธและความหวาดกลัว
"แก...แกมัน ไอ้หมาบ้า!" เขาพ่นคำหยาบออกมา
ก่อนที่คมจะได้ลงมือ ชายคนที่สามซึ่งยืนดูอยู่ห่างๆ ก็ยกปืนขึ้นเล็งมาทางคม
"หยุดนะ!" เสียงตะโกนดังขึ้น
คมหันขวับไปมอง ชายคนที่สามกำลังจะเหนี่ยวไก
"แกมาผิดที่ผิดเวลาแล้ว!" ชายคนนั้นตะโกน
คมรู้ดีว่าหากเขาอยู่ที่นี่ต่อไป เขาจะกลายเป็นเป้าของกระสุนทั้งหมด เขาตัดสินใจทันที เขาปล่อยมีดสั้นให้หลุดมือ จากนั้นใช้แรงส่งจากร่างของชายคนที่สองที่ถูกจับเป็นตัวประกัน ดันร่างนั้นให้พุ่งไปข้างหน้า
"อ๊าก!" ชายคนที่สองกรีดร้อง
คมใช้จังหวะนี้ พุ่งตัวหลบเข้าไปในเงามืดที่ลึกที่สุดของตรอก
"จับมันไว้!" เสียงตะโกนดังสนั่น
เสียงปืนดังขึ้นถี่ๆ แต่คมก็หายลับไปในความมืดแล้ว
เขาไม่หยุดวิ่ง เขาต้องไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ลมหายใจหอบเหนื่อย เขาชนเข้ากับถังขยะอีกใบ ร่างกายกระแทกกับพื้น เสียงกลิ้งของกระป๋องดังไปทั่ว
"แกไปไหน! ออกมาให้ข้าเห็น!" เสียงของชายคนที่สามดังไล่หลังมา
คมคลำหาทางไปต่อ เขาต้องออกจากตรอกแห่งนี้ให้ได้ เขาเลี้ยวเข้าสู่ซอยเล็กๆ ที่แคบกว่าเดิม จนแทบจะเดินสวนกันไม่ได้ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของศัตรูไล่ตามมาติดๆ
"มันไปทางนี้!"
คมเร่งความเร็ว เขามองเห็นแสงสว่างรำไรอยู่เบื้องหน้า นั่นคือทางออกของตรอก เขาพุ่งสุดกำลัง
เขาโผล่ออกมาจากตรอกแคบๆ สู่ถนนที่ค่อนข้างโล่งกว่า แต่ก็ยังคงมีความมืดมิดอยู่ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าสาดส่องเป็นหย่อมๆ
"มันออกไปแล้ว!"
เสียงตะโกนดังมาจากในตรอก คมเหลือบมองไปด้านหลัง เห็นชายฉกรรจ์สามคนโผล่ออกมา พวกเขาเริ่มวิ่งไล่ตามเขา
คมหันกลับมามองถนนที่อยู่เบื้องหน้า เขาเห็นรถยนต์หลายคันจอดอยู่ เขาต้องหาที่หลบซ่อน
เขาตัดสินใจวิ่งเข้าไปในลานจอดรถที่มืดทึบ เขาแทรกตัวเข้าไประหว่างรถยนต์สองคัน หวังว่าเงาจะช่วยปกปิดเขาได้
เสียงฝีเท้าของศัตรูใกล้เข้ามาเรื่อยๆ คมแอบมองผ่านช่องว่างระหว่างรถยนต์ เขาเห็นเงาของชายฉกรรจ์เหล่านั้นเดินผ่านไปมา
"หายไปไหนวะ?" เสียงหนึ่งดังขึ้น
"มันต้องอยู่แถวนี้แหละ"
คมกลั้นหายใจ เขาแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้น
"ดูเหมือนมันจะหนีไปแล้ว" เสียงหนึ่งพูดอย่างหงุดหงิด
"ไปเถอะ กลับไปรายงานเจ้านาย"
คมรอจนกระทั่งเสียงฝีเท้าของศัตรูค่อยๆ จางหายไป เขาผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็ยังคงระแวดระวัง
เขาออกจากที่ซ่อนอย่างช้าๆ ดวงตาสำรวจไปรอบๆ ตลอดเวลา
"พวกนั้นเป็นใครกันแน่?" คมพึมพำกับตัวเอง "ทำไมถึงตามล่าเราขนาดนี้"
คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขาตลอดมา เขาได้รับคำสั่งให้เข้าไปยังตรอกแห่งนี้ เพื่อตามหาข้อมูลบางอย่าง แต่เขากลับถูกโจมตีทันทีที่เข้าไป
เขาตัดสินใจว่าถึงเวลาต้องเปลี่ยนแผน เขารู้ดีว่าหากยังคงวนเวียนอยู่ในเมืองใหญ่เช่นนี้ เขาจะตกเป็นเป้าหมายได้ง่าย
คมเดินออกจากลานจอดรถ เขาตัดสินใจกลับไปยังที่พักที่เตรียมไว้ ซึ่งเป็นกระท่อมเล็กๆ กลางป่าทึบที่อยู่ห่างไกลจากเมือง
ระหว่างทาง คมแวะซื้อเสบียงที่ร้านค้าเล็กๆ แห่งหนึ่ง เขาสังเกตเห็นคนแปลกหน้าสองคนที่นั่งจ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา
"สงสัยจะโดนจับตาดูอยู่" คมคิดในใจ
เมื่อมาถึงที่พัก คมก็รีบตรวจสอบความปลอดภัย เขาตรวจสอบรอบๆ กระท่อมอย่างละเอียด ไม่มีร่องรอยการถูกบุกรุก
เขาจุดตะเกียง ดวงไฟสลัวๆ ส่องสว่างไปทั่วกระท่อมที่เรียบง่าย
คมนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า เขาหยิบแผนที่ออกมาวางบนโต๊ะ เขาเริ่มพิจารณาเส้นทางที่จะเข้าไปยังคฤหาสน์ของบอสใหญ่
"คงต้องใช้เวลามากกว่านี้" คมพึมพำ "แผนเดิมคงใช้ไม่ได้ผลแล้ว"
เขานึกถึงใบหน้าของบุคคลที่เขาต้องไปพบ เขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมมากกว่านี้
คมมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นป่าทึบที่มืดมิด
"บางที... ป่าอาจจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเราในตอนนี้"
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวของเขา
"แผนลวง..."
คมยิ้มมุมปาก เขากำลังคิดแผนการบางอย่างที่เฉียบคมและอันตราย
วันรุ่งขึ้น คมตื่นแต่เช้า เขารู้ดีว่าเขาต้องรีบดำเนินการ
เขาเตรียมสัมภาระที่จำเป็นอย่างรวดเร็ว เขาหยิบมีดสั้นคู่ใจ ปืนพกที่ซ่อนไว้ และอุปกรณ์อื่นๆ ที่จำเป็น
ก่อนออกจากกระท่อม คมแอบฝังกล้องขนาดเล็กไว้ที่ต้นไม้ใกล้ๆ กระท่อม เพื่อคอยสังเกตการณ์
เขาเดินลัดเลาะเข้าสู่ป่าทึบ ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดใบไม้ลงมา
คมเดินลึกเข้าไปในป่า เขาเดินอย่างมีเป้าหมาย เขารู้ดีว่าเขาต้องการใช้ประโยชน์จากพื้นที่ป่าแห่งนี้
เขามาถึงบริเวณที่รกทึบและมีโขดหินมากมาย
"ตรงนี้แหละ" คมพึมพำ
เขาเริ่มวางแผน เขาจะใช้พื้นที่แห่งนี้เป็นที่ซุ่มโจมตี
คมใช้เวลาหลายชั่วโมงในการเตรียมการ เขาขุดหลุมพรางเล็กๆ ซ่อนไว้ใต้ใบไม้ เขาเตรียมก้อนหินขนาดใหญ่ไว้ใกล้ๆ เพื่อใช้ในการป้องกันตัว
เขาตัดสินใจสร้างจุดล่อเป้า
คมหยิบเสื้อผ้าเก่าๆ ของเขามาบางส่วน นำไปวางไว้ที่โคนต้นไม้ใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากจุดซุ่มโจมตีของเขาพอสมควร
"หวังว่าพวกมันจะหลงเชื่อ"
คมกลับมาที่จุดซุ่มโจมตี เขากลิ้งตัวหลบอยู่หลังโขดหิน ดวงตาคมกริบจับจ้องไปในทิศทางที่เขาคาดว่าศัตรูจะมา
เขารอคอยด้วยความอดทน
เวลาผ่านไปช้าๆ แสงแดดเริ่มอ่อนลง
คมได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากไกลๆ
"มาแล้ว" คมคิดในใจ
เขาเตรียมพร้อม มือขวาจับปืนพกแน่น
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ คมเห็นเงาของคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้ามาในบริเวณที่เขากำหนดไว้
"พวกมันเห็นเสื้อผ้าแล้ว" คมประเมินสถานการณ์
กลุ่มชายฉกรรจ์ประมาณห้าคน เดินเข้ามาใกล้จุดที่คมวางเสื้อผ้าเก่าๆ ไว้
"นี่ไง! มันต้องอยู่แถวนี้แน่" เสียงหนึ่งดังขึ้น
คมมองเห็นพวกมันกระจายกำลังออกเป็นวงกว้าง เริ่มค้นหา
"ได้เวลาเล่นสนุกแล้ว" คมกระซิบ
เขารอคอยจังหวะที่เหมาะสม
คมได้ยินเสียงพวกมันเริ่มตะโกนเรียกหากัน
"มันอยู่ที่ไหนวะ?"
"ไม่เห็นเลย"
คมเห็นจังหวะที่ชายคนหนึ่งเดินห่างจากกลุ่มออกไปเล็กน้อย
คมตัดสินใจ เขาเหนี่ยวไกปืนอย่างรวดเร็ว
เสียงปืนดังสนั่นแหละ!
กระสุนเจาะเข้าที่ไหล่ของชายคนนั้นอย่างจัง
"อ๊าก!" ชายคนนั้นร้องโหยหวน ล้มลงไปกองกับพื้น
"อะไรวะ!" ชายคนอื่นๆ ตกใจ หันขวับมาทางทิศที่เสียงปืนดังขึ้น
"ซุ่มโจมตี!"
คมไม่รอช้า เขาโยนก้อนหินขนาดใหญ่ลงมาจากเนินที่เขาซ่อนตัวอยู่
ก้อนหินกลิ้งลงไปกระแทกใส่กลุ่มชายฉกรรจ์ ทำให้พวกมันแตกกระเจิง
"เฮ้ย! ระวัง!"
เสียงตะโกนดังอลหม่าน
คมใช้จังหวะนี้ พุ่งออกจากที่ซุ่ม เขาถือปืนพกไว้ในมือ
"แก...แกมัน!" ชายคนหนึ่งพยายามจะยิง แต่คมก็ยิงนำไปก่อน
คมยิงเข้าใส่ลำตัวของชายคนนั้น ชายคนนั้นล้มลงไปทันที
คมเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาหลบหลีกกระสุนที่สาดมาอย่างชำนาญ
เขาจัดการกับชายคนที่สามและสี่ได้อย่างรวดเร็ว
แต่ชายคนที่ห้า ซึ่งดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของกลุ่ม วิ่งหนีเข้าไปในป่าทึบ
"แกหนีไม่พ้นหรอก!" ชายคนนั้นตะโกนกลับมา
คมมองตามเงาที่หายลับไป เขารู้ว่าเขาพลาดเป้าหมายสำคัญไป
แต่เขาก็ประสบความสำเร็จในการวางแผนลวงนี้
เขาได้พิสูจน์ให้เห็นว่าป่าแห่งนี้ สามารถเป็นอาวุธลับของเขาได้
คมถอนหายใจ เขาเก็บปืนพก และตรวจสอบบริเวณโดยรอบ
"อย่างน้อยก็ทำให้พวกมันรู้ว่าเราไม่ใช่หมูให้พวกมันเชือดง่ายๆ"
เขาหันกลับไปมองทิศที่หัวหน้ากลุ่มหนีไป
"แต่แก... แกจะกลับมา"
คมรู้สึกได้ถึงความอันตรายที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา
เขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมกว่านี้
การเดินทางไปยังคฤหาสน์ของบอสใหญ่ จะไม่ง่ายอย่างที่คิด
แต่คมก็พร้อมที่จะเผชิญหน้าทุกสิ่ง
แสงแดดยามเย็นเริ่มทาบทาไปทั่วป่า
คมเดินกลับไปยังกระท่อมของเขา
คืนนี้ เขาจะต้องวางแผนใหม่
แผนการที่เฉียบคมและอันตรายยิ่งกว่าเดิม
เพราะเขาคือคม... หมากเลือดที่พร้อมจะสะท้านแผ่นดิน.
หมากเลือด สะท้านแผ่นดิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก