ตอนที่ 12 — เงาสะท้อนในขวดเหล้า

ลมเย็นยะเยือกยังคงพัดโหยหวนไปตามซอกหลืบอันมืดทึบ กลิ่นอายของความตายและความสิ้นหวังคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฉุนของขยะเน่าเปื่อยที่เป็นเหมือนมนต์เสน่ห์ประจำตรอกแห่งนี้ คมยังคงหมอบต่ำ ซ่อนกายอยู่หลังถังขยะสีเข้มจัดที่เต็มไปด้วยสิ่งปฏิกูล ความมืดสลัวของยามราตรีเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา ยิ่งกว่านั้นคือความเงียบงันที่ปกคลุมราวกับผืนผ้าห่มผืนหนา

เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาอย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น ทำให้คมก้มลงต่ำยิ่งกว่าเดิม หัวใจของเขาเต้นระรัวเหมือนกลองศึกที่กำลังจะเริ่มบรรเลง ‌เขาเงี่ยหูฟัง พยายามจับทิศทางของเสียง ยิ่งใกล้เข้ามาเท่าไร สัญชาตญาณนักสู้ของเขาก็ยิ่งตื่นตัว

"ไอ้เวรเอ๊ย! พวกมันไปไหนกันหมดวะ!" เสียงห้าวตะคอกดังขึ้นมา พร้อมกับแสงไฟฉายที่กวาดไปมาอย่างหงุดหงิด

คมกัดฟันกรอด เขาจำเสียงนี้ได้ดี ​มันคือเสียงของ "พยัคฆ์" หนึ่งในลูกน้องคนสนิทของ "เสือ" บอสใหญ่ของแก๊งที่เขาตามล่ามาตลอดหลายเดือน

"นายท่านครับ...พวกมันหายไปหมดแล้วครับ" เสียงอีกคนตอบอย่างสั่นเครือ

"หายไปไหน? ไปเข้าห้องน้ำพร้อมกันรึไงวะ! หรือว่าหนีไปสิวะ!" ‍พยัคฆ์คำราม ข้าวของในตรอกถูกผลักกระเด็น เสียงดังโครมคราม

คมรู้ดีว่านี่คือโอกาส เขาใช้จังหวะที่พยัคฆ์กำลังเสียสมาธิ เคลื่อนตัวไปตามเงาอย่างเงียบเชียบราวกับงูเลื้อย ขาเรียวที่แข็งแกร่งก้าวอย่างมั่นคง ไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย

"แกแน่ใจนะว่าไม่ได้เห็นอะไร?" พยัคฆ์ยังคงไม่ลดละความพยายาม ‌เขาสาดแสงไฟฉายไปทั่วทุกซอกทุกมุม

"แน่ใจครับนายท่าน! เมื่อกี้ยังเห็นพวกมันยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้นเลยนะครับ!" เสียงของลูกน้องคนเดิมสั่นพร่า

คมแอบยิ้มในใจ พวกเขาคิดว่าเขาเป็นแค่เป้าหมายที่ต้องจับเป็น ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่อันตราย เขาจะแสดงให้เห็นว่าสิ่งที่พวกเขาคิดนั้นผิดถนัด

เขามาถึงปากตรอกอีกด้านหนึ่ง ซึ่งเปิดออกสู่ถนนที่ค่อนข้างโล่งกว่า แต่ยังคงมีแสงไฟนีออนสลัวๆ ‍สาดส่องลงมา คมชะลอฝีเท้า มองลอดช่องระหว่างอาคารที่ผุพังออกไป

"พวกแกไปดูอีกฝั่ง! ฉันจะตรวจตรงนี้!" พยัคฆ์ออกคำสั่ง

ลูกน้องสองคนแยกย้ายกันไป ทิ้งให้พยัคฆ์ยืนอยู่เพียงลำพัง คมรอจังหวะอีกครั้ง เมื่อพยัคฆ์หันหลังให้ ​เขาพุ่งออกไปจากเงา

"เฮ้ย! ใครวะ!" พยัคฆ์หันกลับมาอย่างรวดเร็ว

แต่สายเกินไปแล้ว คมพุ่งเข้าประชิดตัวพยัคฆ์อย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งกระชากปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวของพยัคฆ์ออกไปอย่างชำนาญ ก่อนที่พยัคฆ์จะทันตั้งตัว

"แก...แกเป็นใคร!" พยัคฆ์ตาเบิกกว้าง ตกตะลึงกับความเร็วและความแม่นยำของคม

"คนที่แกกำลังตามหาไง!" ​คมตอบเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบจ้องเข้าไปในดวงตาของพยัคฆ์

ก่อนที่พยัคฆ์จะสวนกลับ คมก็ใช้ด้ามปืนที่ได้มาฟาดเข้าที่ขมับของพยัคฆ์อย่างแรง พยัคฆ์ร้องเสียงหลง ก่อนจะทรุดลงไปกองกับพื้น

"โง่เง่า!" คมพึมพำ เขาไม่ชอบการต่อสู้ที่ยืดเยื้อ เขาต้องการข้อมูล ​ไม่ใช่การแก้แค้น

เขาลงไปนั่งยองๆ ข้างร่างที่สลบของพยัคฆ์ มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของพยัคฆ์ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

"คงไม่ว่าอะไรนะ พยัคฆ์" คมพูดกับร่างไร้สติ "แค่ยืมใช้แป๊บนึง"

คมปลดล็อกโทรศัพท์ด้วยใบหน้าของพยัคฆ์ที่ถูกถ่ายไว้เมื่อครู่ เขาจำได้ว่าเคยเห็นภาพนี้มาก่อนบนสื่อต่างๆ

"ถึงเสือ...ฉันได้ข้อมูลที่นายต้องการแล้ว" คมพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว "อยู่ที่โกดังเก่าริมแม่น้ำ...ตอนนี้กำลังจะจัดการกับพยัคฆ์"

เขาไม่รู้ว่าข้อความนี้จะส่งไปถึงใครกันแน่ หรือว่าเสือจะส่งคนมา หรือว่ามีแผนอะไรซ่อนอยู่ แต่เขามั่นใจว่านี่คือการเคลื่อนไหวครั้งสำคัญ

คมตรวจสอบข้อมูลในโทรศัพท์ของพยัคฆ์อย่างรวดเร็ว เขาเห็นรายชื่อติดต่อ และบันทึกการโทรบางส่วน แต่สิ่งที่ทำให้เขาหยุดชะงัก คือภาพถ่ายในอัลบั้ม

ภาพถ่ายเหล่านั้นเป็นภาพงานเลี้ยงฉลองในคฤหาสน์หรูของเสือ มีภาพของเสือกับลูกน้องคนสนิทหลายคน ภาพหนึ่งเป็นภาพที่เสือนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ มีขวดเหล้าหรูวางอยู่บนโต๊ะข้างๆ และภาพนั้น...คมจำได้

มันคือภาพที่เขาเห็นในข่าวอาชญากรรมเมื่อหลายปีก่อน ภาพของ "มังกร" นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่หายตัวไปอย่างลึกลับ มังกรมีรอยแผลเป็นเป็นเอกลักษณ์ที่คิ้วซ้าย

คมเบิกตากว้าง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาซูมดูภาพนั้นอย่างละเอียด รอยแผลเป็นนั้นชัดเจนราวกับว่ามังกรกำลังจ้องมองเขาอยู่จากในรูป

"เป็นไปไม่ได้..." คมพึมพำ ความจริงที่เขาค้นพบนั้นน่าตกใจเกินกว่าจะรับได้

เสือ...นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่หายตัวไป...มันเกี่ยวข้องกันอย่างไร?

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากปากตรอกอีกด้านหนึ่ง ทำให้คมต้องรีบเงยหน้าขึ้น

"นายท่านครับ! เจอตัวแล้วครับ! อยู่ตรงนั้น!" เสียงของลูกน้องพยัคฆ์ดังขึ้นมา

คมรู้ว่าเขาไม่มีเวลาเหลือมากนัก เขาเหลือบมองร่างของพยัคฆ์ที่ยังสลบอยู่ ก่อนจะมองไปที่โทรศัพท์ในมือ

เขาต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

คมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือข้างหนึ่งกำปืนไว้แน่น ส่วนอีกข้างหนึ่งยังคงถือโทรศัพท์ของพยัคฆ์

"ขอโทษนะ พยัคฆ์" คมกล่าวอย่างรวดเร็ว "แต่ฉันต้องไปแล้ว"

เขาหันหลังให้กับตรอกอันมืดมิด และพุ่งทะยานออกไปอีกครั้ง ทิ้งให้ความสับสนและความอันตรายซุกซ่อนอยู่ในเงามืด

คมวิ่งไปตามถนนที่เริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ เขารู้ว่ากำลังมีคนกำลังตามล่าเขาอยู่ แต่สมาธิของเขากลับไปจดจ่ออยู่กับภาพในโทรศัพท์ของพยัคฆ์

ภาพของมังกร...นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่กลายเป็นเสือ? หรือเสือคือคนที่สั่งเก็บมังกร? มันมีอะไรที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เขาคิดไว้มาก

ขณะที่เขากำลังวิ่ง ร่างของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างกะทันหัน

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงตะโกนดังขึ้น

คมเบรกไม่อยู่ ชนเข้ากับร่างนั้นอย่างจัง

"โอ๊ย!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

คมเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น โทรศัพท์ในมือหลุดกระเด็นไปตกอยู่บนพื้นถนน

"แกเป็นใคร!" ร่างนั้นร้องถาม

คมเงยหน้าขึ้นมอง สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น

เบื้องหน้าเขาคือ "ฟ้า" หญิงสาวที่เขาเคยพบเจอในตรอกแห่งนี้ หญิงสาวที่เขาเคยช่วยไว้จากอันตราย

แต่ตอนนี้...สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความแค้น

"แก..." ฟ้าชี้มาที่คมด้วยมือที่สั่นเทา "แกฆ่าพี่ของฉัน!"

คมอึ้งไป เขาไม่เข้าใจสิ่งที่ฟ้าพูด "ผม...ผมไม่เข้าใจ"

"อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง!" ฟ้าตะโกน "พี่ชายของฉัน...เขาถูกแกฆ่า!"

คมกวาดสายตามองไปรอบๆ เขาเห็นเงาของคนอีกหลายคนกำลังคืบคลานเข้ามาจากอีกฝั่ง

"ไม่ใช่ผม! ผมไม่ได้ฆ่าพี่ชายของคุณ!" คมรีบแก้ตัว "ผมกำลังตามหาคนที่ฆ่าเขาอยู่!"

"โกหก!" ฟ้าตะโกนเสียงดัง "หลักฐานทุกอย่าง...มันชี้มาที่แก!"

คมรู้ดีว่าเขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เขาถูกฟ้ากล่าวหาว่าฆ่าพี่ชายของเธอ ทั้งๆ ที่เขาเองก็กำลังตามหาฆาตกรตัวจริงอยู่

และที่เลวร้ายกว่านั้น...เขาเห็นเงาของคนที่กำลังจะเข้ามา ร่างเหล่านั้นมีท่าทีที่เป็นอันตราย

คมรีบเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ของพยัคฆ์ที่ตกอยู่บนพื้น

"ผมต้องไปแล้ว!" คมบอกฟ้า "ผมไม่ได้เป็นคนฆ่าพี่ชายของคุณ!"

แต่ฟ้าไม่ฟังเสียง เธอดึงปืนออกมาจากเอวของเธอ

"แกหนีไปไหนไม่รอดแน่!" ฟ้าพูดเสียงเย็น

คมรู้ดีว่าการต่อสู้กับฟ้าในตอนนี้คงไม่เกิดผล เขาต้องหนีออกไปจากที่นี่ก่อน

เขาตัดสินใจใช้โทรศัพท์ของพยัคฆ์เป็นเครื่องมือ

คมรีบกดเบอร์ฉุกเฉินทันที

"นี่คือ...ความจริงหรือเปล่า?" คมพึมพำกับตัวเอง ภาพในหัวของเขาสับสนไปหมด

เขาเห็นเงาของคนกำลังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เขาเห็นสีหน้าของฟ้าที่เต็มไปด้วยความแค้น

และเขาก็เห็นเงาของใครบางคน...เงาที่ดูคุ้นตา...เงาที่กำลังเดินเข้ามาจากทางด้านหลังของฟ้า

คมไม่รู้ว่านี่คือโอกาส หรือกับดักที่กำลังรออยู่

เขาต้องรีบตัดสินใจ...ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป.