ตอนที่ 15 —

ตอนที่ 15 — ปลายมีดที่ปลายทาง

ลมเย็นยะเยือกยังคงพัดโหยหวนไปตามซอกหลืบอันมืดทึบ กลิ่นอายของความตายและความสิ้นหวังคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฉุนของขยะเน่าเปื่อยที่เป็นเหมือนมนต์เสน่ห์ประจำตรอกแห่งนี้ คมยังคงหมอบต่ำ ซ่อนกายอยู่หลังถังขยะสีเข้มข้น กลิ่นอายของเลือดที่แห้งกรังยังคงติดจมูก ‌ราวกับจะย้ำเตือนถึงการต่อสู้ที่เพิ่งจะจบลงไปไม่นาน

เงาตะคุ่มของชายร่างใหญ่สองคนค่อยๆ เคลื่อนผ่านไป เสียงฝีเท้าหนักอึ้งบนพื้นปูนที่ชื้นแฉะดังแผ่วเบา แต่สำหรับคมแล้ว มันดังราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคมกริบของเขาสอดส่องไปตามช่องว่างระหว่างถังขยะ สายตาของเขาจับจ้องไปยังปลายทางของตรอกแคบๆ ที่ทอดหายไปในความมืด ​ซึ่งเป็นที่ที่การไล่ล่าของเขาได้เริ่มขึ้น

"พวกมันไปทางนั้น..." เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดรอดมาจากที่ไหนสักแห่งที่อยู่ใกล้ๆ คมขมวดคิ้ว ไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงของศัตรูหรือพันธมิตรที่กำลังแฝงตัวอยู่ แต่สัญชาตญาณนักล่าของเขาบอกว่านี่คือเวลาที่ต้องตัดสินใจ

เขาเหลือบมองไปยังกระเป๋าใบเล็กที่สะพายอยู่ อาวุธคู่ใจของเขาถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบพร้อมใช้งาน ด้ามปืนที่เย็นเฉียบให้ความรู้สึกคุ้นเคยราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย มือที่เปื้อนเลือดแต่ยังคงแข็งแกร่งกำด้ามมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในปลอกอย่างแน่นหนา

"ถ้าเป็นพวกมันจริงๆ... ‍ก็คงไม่ปล่อยให้ข้ามีเวลาหายใจนานขนาดนี้" คมคิดในใจ เขาตัดสินใจปลดปล่อยตัวเองออกจากที่กำบังอย่างช้าๆ ร่างสูงโปร่งของเขาเคลื่อนไหวไปตามเงาอย่างคล่องแคล่วราวกับพรานล่าสัตว์ในป่าใหญ่

เขาก้าวเท้าอย่างแผ่วเบา แต่ละย่างก้าวถูกคำนวณมาอย่างดี เสียงลมหายใจของเขาเองก็พยายามควบคุมให้เบาที่สุด แม้ว่ากลิ่นคาวเลือดจะยังคงลอยวนเวียนอยู่ในอากาศ แต่เขาต้องก้าวต่อไป

เมื่อเขามาถึงปากตรอก ‌ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้เลือดในกายเขาเดือดพล่าน

ร่างของชายฉกรรจ์สองคนที่เขาเห็นก่อนหน้านี้กำลังยืนคุยกันอยู่กับชายอีกคนหนึ่งที่ดูท่าทางน่าเกรงขามกว่า ชายคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท ปลายผมสีดอกเลากระเซิงเล็กน้อย แต่ดวงตาของเขาเฉียบคมราวกับเหยี่ยวที่กำลังสอดส่องเหยื่อ

"แกแน่ใจนะว่ามันหนีไปไม่พ้น?" เสียงทุ้มต่ำของชายชุดดำดังขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเล็กน้อย

"แน่ใจครับบอส! พวกมันเข้ามาในตรอกนี้แล้ว ไม่มีทางอื่นให้หนีแล้ว" ‍ชายร่างใหญ่คนหนึ่งตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

คมกัดฟันกรอด คำว่า "พวกมัน" ที่หลุดออกมาจากปากของศัตรู ทำให้เขารู้สึกได้ทันทีว่ากำลังถูกย่ำยีศักดิ์ศรี

"แล้วของที่เอามาด้วยล่ะ? อยู่ครบไหม?" บอสใหญ่ถามต่อ

"ครบครับบอส ทุกอย่างอยู่ที่นี่หมดแล้ว" ​ชายอีกคนยกกระเป๋าเอกสารสีดำขึ้นมาวางบนลังไม้ที่วางอยู่ใกล้ๆ

วินาทีนั้นเองที่คมตัดสินใจ

ไม่มีอะไรจะสูญเสียอีกต่อไป การปล่อยให้พวกมันคุยกันต่อไปมีแต่จะทำให้แผนของเขาล้มเหลว เขาจะต้องหยุดยั้งพวกมันให้ได้ ณ ตรงนี้

คมกระโจนออกจากการซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว เสียงมีดสั้นถูกชักออกจากปลอกดัง "ฟิ้ว!" พร้อมกับคมมีดที่สะท้อนแสงสลัวๆ ​จากหลอดไฟนีออนที่ติดๆ ดับๆ อยู่ปลายตรอก

"ว้าย!" ชายร่างใหญ่สองคนอุทานด้วยความตกใจ รีบหันมาเผชิญหน้ากับคม

"แกเป็นใครวะ!" หนึ่งในนั้นตะโกนถาม พร้อมกับชักมีดออกมาจากเอว

"คนที่กำลังจะเอาชีวิตพวกแก" คมตอบกลับเสียงเย็นเยือก ​มือข้างหนึ่งถือมีดสั้นอย่างมั่นคง มืออีกข้างเตรียมพร้อมที่จะคว้าปืน

บอสใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง ชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาฉายแววประหลาดใจ แต่ก็ไม่ถึงกับตกใจจนเสียท่า

"น่าสนใจ... คิดว่าเจ้าจะหนีรอดไปได้แล้วเสียอีก" บอสใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ

"ยังไม่ถึงเวลาตายหรอก" คมสวนกลับ ดวงตาของเขามองผ่านชายร่างใหญ่สองคนไปยังบอสใหญ่

การปะทะเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ชายร่างใหญ่คนหนึ่งพุ่งเข้าใส่คมด้วยมีดที่ชูขึ้นคมกริบ คมหลบหลีกการโจมตีนั้นอย่างฉิวเฉียด ก่อนจะใช้ด้ามมีดสั้นของเขาฟาดเข้าที่ข้อมือของศัตรูอย่างแรง เสียงกระดูกลั่นดัง "กริ๊ก!" ชายคนนั้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด และปล่อยมีดหลุดจากมือ

ในขณะเดียวกัน ชายร่างใหญ่อีกคนก็พุ่งเข้ามาประกบด้านข้าง คมต้องหมุนตัวหลบ พร้อมกับใช้เท้าเตะเข้าที่ท้องน้อยของเขาอย่างรุนแรงจนศัตรูผงะถอยหลัง

"อย่ามายุ่งกับของของข้า!" บอสใหญ่ตะโกนเสียงดัง พร้อมกับหยิบปืนพกขนาดเล็กออกมาจากเอว

คมรู้ดีว่าการต่อสู้กับคนมีอาวุธปืนเป็นสิ่งที่อันตรายที่สุด เขาต้องพุ่งเข้าหาบอสใหญ่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ตายซะ!" บอสใหญ่เหนี่ยวไกปืน

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว ก้องสะท้อนไปทั่วตรอกซอกซอยที่มืดมิด กระสุนพุ่งเฉียดร่างของคมไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

คมไม่รอช้า เขากระโดดเข้าหาบอสใหญ่ พลางเหวี่ยงมีดสั้นเข้าใส่

"แกจะมาหาว่าของของข้า... เป็นของแกไม่ได้!" คมตะคอก

บอสใหญ่ตกใจกับการพุ่งเข้าใส่ของคม เขาพยายามจะยกปืนขึ้นเล็งอีกครั้ง แต่คมนั้นเร็วกว่า

ปลายมีดสั้นของคมกรีดเฉือนเข้าที่แขนของบอสใหญ่ทันที เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นออกมา

"อ๊าก!" บอสใหญ่ร้องด้วยความเจ็บปวด ปืนในมือหลุดร่วงลงสู่พื้น

คมฉวยโอกาสนั้น ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า เขากระโดดขึ้นไปบนลังไม้ที่บอสใหญ่กำลังจะวางกระเป๋าเอกสาร และใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงไปบนกระเป๋าใบนั้นอย่างแรง

"ไม่!" บอสใหญ่ร้องด้วยความเสียดาย

คมไม่สนใจ เขาคว้ามีดสั้นในมืออีกเล่มที่เตรียมไว้ในปลอกที่ต้นขา และพุ่งเข้าไปหาบอสใหญ่ที่กำลังบาดเจ็บ

"นี่คือสิ่งที่แกต้องจ่าย..." คมกล่าวเสียงเย็นเยือก

เขาแทงมีดเข้าไปที่ไหล่ของบอสใหญ่ เลือดไหลทะลักออกมาอีกครั้ง

"แก... แกมันปีศาจ!" บอสใหญ่พยายามจะปัดป้อง แต่ก็อ่อนแรงลงทุกที

คมกระชากมีดออกจากร่างของบอสใหญ่ ก่อนจะใช้สันมีดฟาดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง

"จำเอาไว้... ที่นี่ไม่ใช่ที่ของแก!"

ชายร่างใหญ่ทั้งสองคนที่บาดเจ็บอยู่ เริ่มจะลุกขึ้นมา แต่คมรู้ว่าถึงเวลาที่เขาจะต้องถอนตัวแล้ว

เขาเหลือบมองไปยังกระเป๋าเอกสารที่ยังคงวางอยู่บนลังไม้

"ของสำคัญ... ต้องไม่ตกอยู่ในมือคนชั่ว" คมคิด

เขาคว้ากระเป๋าใบนั้นมาสะพายไว้ที่ไหล่ ก่อนจะหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในตรอกที่มืดมิดอีกครั้ง

เสียงฝีเท้าของคมดังขึ้นเรื่อยๆ ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงเสียงคร่ำครวญของบอสใหญ่และเสียงสบถของลูกน้อง

ลมเย็นยะเยือกยังคงพัดโหยหวนไปตามซอกหลืบอันมืดทึบ แต่ตอนนี้ กลิ่นอายของชัยชนะที่เจือด้วยกลิ่นอายของเลือดและอำนาจ กลับลอยอบอวลอยู่ในอากาศ

คมวิ่งต่อไป โดยไม่รู้ว่าเบื้องหน้าของเขา จะมีอะไรที่อันตรายกว่านี้รออยู่หรือไม่

เขามาถึงทางออกอีกด้านของตรอก ซึ่งทอดไปสู่ถนนที่มีแสงไฟสว่างไสว แต่ในใจของคม ยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด

เขารู้ว่า การต่อสู้ครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

แผนการของบอสใหญ่ที่เขาเพิ่งจะขัดขวางไป จะนำพาไปสู่การแก้แค้นที่รุนแรงกว่าเดิมหรือไม่?

และกระเป๋าใบนี้... จะมีอะไรซ่อนอยู่ข้างใน?

คมเร่งฝีเท้าเข้าสู่ถนนใหญ่ พยายามกลมกลืนไปกับฝูงชน แต่ในใจของเขายังคงกังวลถึงอนาคตอันใกล้

เขารู้ดีว่า หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล และอันตรายที่รออยู่ ยังคงเป็นปริศนาที่คลุมเครือ.