คมกัดฟันกรอด มองร่างไร้วิญญาณของลูกน้องบอสใหญ่ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหินอ่อนสีขาวราวกับหิมะ เลือดสีแดงสดไหลซึมเป็นวงกว้าง ตัดกับความสะอาดสะอ้านของคฤหาสน์หรูหราหลังนี้อย่างน่าสะพรึงกลัว เสียงปืนนัดสุดท้ายยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา ลมเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศปะทะใบหน้า ทำให้เลือดที่เกาะอยู่ตามขมับแห้งผาก
"เฮือก!"
เสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงดังมาจากมุมหนึ่งของโถงทางเดิน คมสะบัดปืนในมือ หันไปมองตามเสียงที่ได้ยิน ร่างสูงผอมบางของลูกน้องบอสใหญ่อีกคนหนึ่ง พยายามคลานหนีเอาชีวิตรอดไปตามพื้นหินอ่อน รอยเลือดที่ทิ้งไว้เป็นทางยาวบ่งบอกถึงบาดแผลสาหัสที่ได้รับ
"แกจะไปไหน!" เสียงของคมตะโกนถามอย่างเกรี้ยวกราด มือที่จับปืนยังคงสั่นระริก แต่สมาธิกลับพุ่งตรงไปที่เป้าหมาย
ลูกน้องคนนั้นไม่ตอบ เขาเพียงแต่พยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อตะเกียกตะกายไปให้พ้นจากคมปืนของคม แต่ความหวังนั้นริบหรี่เต็มที
พลั่ก!
กระสุนนัดสุดท้ายที่คมเลือกยิง ไม่ได้ถูกยิงออกไปเสียทีเดียว เขาตัดสินใจเก็บมันไว้ มันอาจมีประโยชน์ในสถานการณ์ที่คาดไม่ถึง
คมก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างที่กองอยู่บนพื้น หอบหายใจหนักไม่แพ้กัน บาดแผลที่สีข้างกำลังปวดร้าว เลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านเสื้อผ้าจนเปียกชุ่ม เขาเอื้อมมือไปคว้าแขนของลูกน้องคนนั้นอย่างแรง ดึงให้ร่างนั้นกระเถงมาอยู่ตรงหน้า
"บอกมา...ว่าบอสใหญ่มันอยู่ที่ไหน!" คมถาม เสียงแหบพร่า
ลูกน้องคนนั้นหอบหายใจอย่างอ่อนแรง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อเห็นใบหน้าเคร่งขรึมของคมที่แนบปืนพกเข้ามาใกล้
"ข้า...ไม่รู้..." เสียงสั่นเครือ
"อย่ามาโกหกฉัน!" คมบีบแขนของอีกฝ่ายแน่นจนอีกฝ่ายร้องโหยหวน
"ข้า...สาบาน...ข้าเป็นแค่พลทหาร...พวกเราไม่ได้รับอนุญาตให้รู้...เรื่องของท่านบอสใหญ่..."
คมมองเข้าไปในดวงตาของลูกน้องคนนั้น เขาสัมผัสได้ถึงความจริงในคำพูดนั้น แม้จะเจ็บปวดแต่ก็ต้องยอมรับ ความปลอดภัยของบอสใหญ่ถูกปกป้องอย่างแน่นหนาเกินกว่าที่พลทหารระดับล่างจะเข้าถึงได้
"แล้ว...ใครคือหัวหน้าหน่วยของแก?" คมถามต่อ
"คือ...ท่านเสือ...ท่านเสือคือผู้ที่...รับคำสั่งโดยตรงจากท่านบอสใหญ่..."
"ท่านเสืออยู่ที่ไหน?"
"ข้า...ไม่รู้...ท่านเสือ...เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา...ข้า...ไม่เคยพบท่านเสือ...ด้วยตัวเอง..."
คมปล่อยแขนของลูกน้องคนนั้นอย่างหมดอาลัย เขาหันไปมองไปรอบๆ โถงทางเดินที่หรูหรา แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตาย ความคิดของคมเริ่มกระเจิดกระเจิง เขาคาดหวังว่าจะได้ข้อมูลบางอย่างจากที่นี่ แต่สิ่งที่ได้กลับมีแต่ความว่างเปล่า
"บ้าเอ้ย!" คมสบถอย่างหงุดหงิด เขาเตะข้าวยาที่วางอยู่ข้างๆ อย่างแรง
"นาย...มาแล้ว..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง
คมสะดุ้ง หันขวับไปมอง เห็นร่างของ "มีด" ลูกน้องคนสนิทของเขา ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ใบหน้าซีดเผือด แต่ดวงตายังคงฉายแววแห่งความภักดี
"เกิดอะไรขึ้น?" มีดถาม เมื่อเห็นสภาพของคม และร่างไร้วิญญาณที่เกลื่อนกลาด
"เราพลาด...เราไม่ได้ข้อมูลอะไรเลย..." คมตอบอย่างหมดหวัง
"ไม่เป็นไรครับนาย" มีดเดินเข้ามาใกล้ "อย่างน้อยเราก็กำจัดศัตรูไปได้หลายคน"
"แต่เป้าหมายของเรายังคงลอยนวลอยู่" คมพูดพลางกุมขมับ "ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเล่นหมากรุก โดยที่ไม่รู้ว่าคู่ต่อสู้ของเราอยู่ที่ไหน"
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของคมก็ดังขึ้น เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู
"เบอร์ที่ไม่คุ้นเคย..." คมพึมพำ
"ใครโทรมาครับนาย?" มีดถาม
"ไม่รู้..." คมกดรับสาย
"สวัสดีครับ" คมพูด
"คม..." เสียงแหบห้าว เสียงที่คมไม่เคยได้ยินมาก่อนดังลอดออกมาจากปลายสาย
"คุณเป็นใคร?" คมถามด้วยความระแวง
"ฉันคือ...ผู้ที่จะให้โอกาสแก..." เสียงนั้นยังคงแหบห้าว "ถ้าแกอยากเจอหน้าบอสใหญ่ของแกจริงๆ..."
คมหน้าตึงเครียด "คุณต้องการอะไร?"
"ฉันมีข้อมูล...ที่แกต้องการ..." เสียงนั้นเว้นวรรค "แต่แกต้องมาหาฉัน...ที่นี่..."
แล้วเสียงนั้นก็บอกที่อยู่มา เป็นสถานที่ที่คมไม่เคยรู้จักมาก่อน เป็นตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ในย่านที่ไม่คุ้นเคย
"ถ้าแกไม่มา...แกจะไม่มีวันได้เจอมันอีกเลย..." เสียงนั้นตัดสายไป
คมอึ้งไป เขาเงยหน้ามองมีด ใบหน้าเต็มไปด้วยความลังเล
"นายครับ...มันอาจจะเป็นกับดัก..." มีดกล่าวเตือน
"ฉันรู้..." คมตอบ "แต่ถ้าฉันไม่ไป...ฉันก็ไม่มีทางรู้ว่าบอสใหญ่อยู่ที่ไหน"
คมสูดลมหายใจลึก "เราไปกันเถอะมีด"
"ครับนาย" มีดตอบรับด้วยความเต็มใจ
คมและมีดรีบออกจากคฤหาสน์หรูหราแห่งนั้น โดยทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงร่องรอยของความตายและความขัดแย้ง ท่ามกลางความมืดมิดของราตรี รถยนต์คันเก่าเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนอันเงียบสงัดของเมืองใหญ่ มุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่ไม่แน่นอน
ขณะที่รถของคมกำลังแล่นไปตามตรอกซอยที่ดูเหมือนจะมืดมิดและอันตรายยิ่งกว่าเดิม จู่ๆ ก็มีเงาดำทะมึนปรากฏขึ้นมาจากมุมมืดของอาคารร้างแห่งหนึ่ง
คมเบรกกะทันหัน ล้อรถบดถนนเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
"ใครนั่น!" คมตะโกนถาม
เงาดำนั้นไม่ตอบ แต่กลับค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้รถของคมมากขึ้น
คมหยิบปืนพกขึ้นมา เตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน
"นาย...นั่นมัน..." มีดพูดเสียงสั่น
เงาดำนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนคมสามารถมองเห็นรูปร่างของมันได้ชัดเจน มันคือชายร่างใหญ่ สวมเสื้อผ้าสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยผ้าปิดปากและหมวกแก๊ป
"นี่มันอะไรกันแน่วะ!" คมสบถ
ชายร่างใหญ่ยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง ชูวัตถุบางอย่างขึ้นมา
คมเพ่งมอง วัตถุนั้นคือ...ซองจดหมายสีขาว
"นี่มัน...อะไร?" คมถาม
ชายร่างใหญ่ไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่โยนซองจดหมายนั้นเข้ามาในรถ ผ่านทางหน้าต่างที่คมเปิดแง้มไว้เล็กน้อย
ซองจดหมายตกกระทบพื้นรถอย่างแผ่วเบา
คมมองตามเงาดำนั้น มันหายวับเข้าไปในความมืดอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นมาก่อน
"นายครับ...เราจะทำยังไงดี?" มีดถาม
คมหยิบซองจดหมายขึ้นมา มือของเขาสั่นเล็กน้อย เขาเปิดมันออกอย่างระมัดระวัง
ภายในซองมีเพียงแผ่นกระดาษแผ่นเดียว บนกระดาษนั้นมีข้อความที่เขียนด้วยลายมือที่หวัด แต่คมจำมันได้ทันที
"นี่มัน..." คมพึมพำ
บนกระดาษเขียนไว้เพียงประโยคเดียว
"เจอกัน...ที่เดิม..."
คมเงยหน้ามองไปรอบๆ ตรอกซอยที่มืดมิด เขาเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง
"ที่เดิม...หมายถึงที่ไหน?" มีดถาม
คมนิ่งไป เขาพยายามนึก แต่ก็ไม่สามารถนึกออกได้
"นายครับ...เราจะไปตามนัดไหม?" มีดถามอีกครั้ง
คมกุมปืนพกแน่น "เราต้องไป...เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว"
คมสตาร์ทเครื่องยนต์อีกครั้ง รถคันเก่าเคลื่อนตัวไปบนถนนที่มืดมิด ทิ้งความสงสัยและความไม่แน่นอนไว้เบื้องหลัง
คมรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามา การต่อสู้ครั้งนี้อาจจะซับซ้อนกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก
เขาไม่รู้ว่าใครคือผู้ส่งสารปริศนาคนนั้น และ "ที่เดิม" ที่เขาถูกเรียกให้ไปหาคือที่ไหนกันแน่
แต่สิ่งที่คมรู้แน่ชัด คือการเดินทางครั้งนี้ จะนำพาเขาไปสู่จุดตัดสินที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
ณ มุมมืดของตรอกซอยอีกแห่งหนึ่ง ดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องไปที่รถของคมที่กำลังเคลื่อนตัวออกไป รอยยิ้มบางๆ คลี่ออกบนริมฝีปากภายใต้ผ้าปิดปาก
"ถึงเวลา...ที่หมากทุกตัว...จะถูกเดิน...อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิด.
หมากเลือด สะท้านแผ่นดิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก