คมหรี่ตามองภาพตรงหน้า ลำแสงไฟฉายจากปืนพกส่องกระทบใบหน้าของ "เสือ" ลูกน้องคนสนิทของ "บอสใหญ่" ใบหน้าของเสือซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว มือข้างหนึ่งยังคงจับปืนพกคู่ใจไว้แน่น แต่ก็สั่นเทาจนแทบจะหลุดมือ
"บอกมาเสือ...ว่าที่นี่มันเกิดอะไรขึ้น" เสียงของคมแหบพร่า ผสมกับความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ทำให้เสือแทบจะกลืนน้ำลายไม่ลง
"ท่าน...ท่านคม...ไม่ใช่...ไม่ใช่แบบนี้" เสือพยายามอธิบาย แต่เสียงของเขาสั่นเครือ ข้อมูลที่คมได้รับมานั้นผิดพลาดอย่างมหันต์
"ไม่ใช่แบบนี้? แล้วมันเป็นแบบไหนวะ?" คมก้าวเข้าไปใกล้เสืออีกก้าว ด้ามปืนพกของเขากระแทกเข้ากับหน้าอกของเสือเบาๆ เป็นสัญญาณเตือน
"ที่นี่...ที่นี่คือ...กับดักครับท่าน" เสือหลับตาปี๋ พลางพูดเสียงแผ่วเบา "บอสใหญ่...เขารู้ว่าท่านจะมา...เขาสร้าง...เขาสร้างกับดักไว้รอท่าน"
คมนิ่งอึ้ง คำพูดของเสือเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ ภาพของลูกน้องบอสใหญ่ที่นอนตายเกลื่อนกลาดเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัว ลูกน้องเหล่านั้น...ไม่ใช่เหยื่อของคม แต่เป็นเหยื่อของกับดักที่บอสใหญ่เตรียมไว้ต่างหาก!
"แล้ว...แล้วทำไม...ทำไมลูกน้องพวกนั้นถึงตาย?" คมถามเสียงลอดไรฟัน ความโกรธเริ่มก่อตัวขึ้นในอก
"มัน...มันไม่ใช่ฝีมือของท่านครับท่านคม" เสือเปิดตาขึ้น มองคมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน "พวกมัน...พวกมันโดนกับดักเดียวกันกับที่...ที่กำลังจะเล่นงานท่าน"
คมกวาดสายตาไปรอบๆ อีกครั้ง คฤหาสน์หรูหราที่ควรจะเป็นที่ซ่อนตัวของบอสใหญ่ กลับกลายเป็นเหมือนกรงสังหารอันตราย ทุกมุมดูผิดปกติไปหมด แสงไฟที่สว่างไสวเมื่อครู่ ตอนนี้กลับดูน่ากลัวราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง
"กับดักแบบไหน?" คมถามเสียงเข้ม
"ระเบิดครับท่าน" เสือตอบเสียงสั่น "บอสใหญ่...เขาติดตั้งระเบิดไว้ทั่วทั้งคฤหาสน์...ใครก็ตามที่เข้ามา...จะโดนระเบิดสังหาร...ไม่มีใครรอด...แม้แต่พวกมันเอง"
คมพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนัก การเสียเลือดเสียเนื้อของลูกน้องบอสใหญ่ก่อนหน้านี้ ไม่ใช่เพราะฝีมือของเขา แต่เป็นเพราะความประมาทของพวกมันเองที่เดินเข้าไปในกับดักของบอสใหญ่
"แล้ว...ทำไมแกถึงไม่โดน?" คมถามต่อ
"ผม...ผมบังเอิญ...บังเอิญไปอยู่ผิดที่ครับท่าน" เสืออธิบาย "ตอนที่ระเบิดลูกแรกทำงาน...ผมกำลังวิ่งหนี...ผมเลย...ผมเลยรอดมาได้"
คมพยักหน้าช้าๆ เขาเริ่มเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น บอสใหญ่ไม่ได้ต้องการกำจัดคมด้วยน้ำมือของลูกน้อง แต่ต้องการกำจัดคมด้วยกับดักที่เขาเตรียมไว้ และลูกน้องของเขาเองก็เป็นเพียงเหยื่อของเกมอำมหิตนี้
"แล้ว...แกจะช่วยฉันได้ยังไง?" คมถาม
"ผม...ผมพอจะรู้ทางหนีทีไล่ของที่นี่อยู่บ้างครับท่าน" เสือกล่าว "ผมจะพา...ผมจะพาท่านไป...ที่ปลอดภัย"
"ที่ปลอดภัย?" คมเลิกคิ้ว "แกแน่ใจเหรอว่าที่นี่มีที่ที่ปลอดภัยจริงๆ"
"ไม่แน่ใจครับท่าน" เสือส่ายหน้า "แต่...แต่เราต้องลอง"
ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งคฤหาสน์ แสงไฟกะพริบถี่รัวราวกับจะบอกว่าเวลาของคมกำลังจะหมดลง
"แย่แล้วครับท่าน!" เสือร้องเสียงหลง "ระเบิด...กำลังจะทำงานอีกครั้ง!"
คมไม่รอช้า เขากระชับปืนในมือแน่น และหันไปมองเสือ
"พาฉันไป!"
เสือพยักหน้า และออกวิ่งนำคมไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาพุ่งทะยานผ่านโถงทางเดินอันหรูหราที่ตอนนี้เต็มไปด้วยควันและฝุ่นจากการระเบิดครั้งก่อน เสียงกระจกแตก เสียงโลหะบิดเบี้ยว ดังประสานกันเป็นเสียงที่น่าสะพรึงกลัว
คมวิ่งตามเสือไปอย่างไม่ลดละ เขาต้องหาทางออกจากนรกแห่งนี้ให้ได้ก่อนที่ระเบิดลูกต่อไปจะทำงาน
“ตรงนี้ครับท่าน!” เสือชี้ไปยังประตูบานหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดขนาดใหญ่
คมไม่ลังเล เขาพังประตูเข้าไป และพบกับบันไดวนที่ทอดยาวลงไปสู่ความมืด
“ลงไปเลยครับท่าน!” เสือเร่ง
ทั้งสองคนรีบลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น เสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังตามมาติดๆ แรงสั่นสะเทือนทำให้บันไดสั่นคลอน เศษปูนเศษอิฐร่วงกราวลงมา
“เกือบไปแล้ว!” เสือตะโกน
พวกเขามาถึงชั้นใต้ดิน เป็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และสายไฟระโยงระยาง
“ที่นี่คือห้องควบคุมครับท่าน” เสือบอก “แต่...ผมไม่รู้ว่าเราจะปิดมันได้ยังไง”
“ไม่เป็นไร” คมพูด “แค่หาทางออกไปก่อน”
เขากวาดสายตาไปรอบๆ และสังเกตเห็นช่องทางลับช่องหนึ่งที่อยู่ด้านหลังของชั้นวางอุปกรณ์
“นั่นไง!” คมชี้
ทั้งสองรีบวิ่งไปยังช่องทางนั้น และพบว่ามันเป็นทางอุโมงค์แคบๆ ทอดยาวออกไป
“เราต้องรีบไปแล้วครับท่าน!” เสือตะโกน “ผมรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือน...ระเบิดลูกต่อไปกำลังจะทำงาน!”
คมไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าไปในอุโมงค์ก่อน ตามด้วยเสือ
ทั้งสองวิ่งไปตามอุโมงค์ที่มืดมิด ไร้ซึ่งแสงสว่าง มีเพียงเสียงหอบหายใจของพวกเขาที่ดังสะท้อนไปมา
“อีกไม่นานเราก็จะถึงทางออกแล้วครับท่าน!” เสือตะโกน “ผมจำได้ว่ามันจะไปออกสู่...ป่าด้านนอก!”
ทันใดนั้น เสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นอีกครั้ง! คราวนี้รุนแรงกว่าเดิมมาก!
“ตูมมมมม!”
แรงระเบิดทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษดินเศษหินร่วงหล่นลงมาจากเพดานอุโมงค์
“แย่แล้วครับท่าน! เพดานกำลังจะถล่ม!” เสือตะโกน
คมหันไปมองด้านหลัง เขามองเห็นแสงสว่างจางๆ อยู่ไม่ไกล
“อีกนิดเดียว!” คมเร่ง
ทั้งสองพยายามวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่ามกลางเสียงระเบิดที่ดังตามมาเป็นระยะๆ
“ตูมมมมม!”
“ตูมมมมม!”
เพดานอุโมงค์เริ่มพังทลายลงมาอย่างรวดเร็ว!
“ท่านคม! ระวัง!” เสือตะโกน
คมหันไปมอง เสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่เศษหินขนาดมหึมาจะหล่นลงมาทับเขา
ทว่า...
คมกลับเห็นบางอย่างแวบเข้ามาในสายตา...
วัตถุบางอย่างที่ลอยละลิ่วมาทางเขา...
มันคือ...
...กระเป๋าสีดำใบหนึ่ง?
คมไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร แต่สัญชาตญาณของนักสู้สั่งให้เขารับมันไว้
คมเอื้อมมือคว้ากระเป๋านั้นมาไว้ในมืออย่างรวดเร็ว!
และในวินาทีถัดมา...
“ตูมมมมมมม!”
ระเบิดลูกใหญ่ที่สุดดังสนั่นหวั่นไหว!
ทุกอย่างรอบตัวคมมืดมิดไปชั่วขณะ...
เมื่อคมลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของอุโมงค์...
และกระเป๋าสีดำที่เขาคว้ามา...
ก็ยังคงอยู่ในมือของเขา...
คมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางมองไปรอบๆ...
เสือ...หายไปไหน?
และในกระเป๋าสีดำใบนั้น...มีอะไรซ่อนอยู่กันแน่?
คมรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ...
บางที...แผนการของบอสใหญ่...อาจจะยังไม่จบแค่นี้...
ความตาย...ยังคงไล่ล่าเขาอยู่...
ในความมืดมิด...คมสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา...
เขาจะรอดออกไปได้หรือไม่?
และใครคือ "ผู้ส่งสาร" ลึกลับที่โยนกระเป๋าแห่งความตายใบนี้มาให้เขา?
ทุกคำถาม...ยังคงค้างคา...
รอคอยคำตอบ...ในตอนต่อไป...
หมากเลือด สะท้านแผ่นดิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก