เงาสะท้อนในดวงตาของเสือฉายภาพคมชัดราวกับกระจกเงา มันสะท้อนความหวาดผวาที่บีบคั้นหัวใจให้เต้นระรัว ปืนพกคู่ใจของคมที่เล็งตรงมาที่หน้าผากของเขา คือจุดศูนย์รวมของทุกสิ่ง สั่นเทาอย่างไร้การควบคุม ความเงียบในคฤหาสน์หรูหราหลังนี้กลับหนักอึ้งยิ่งกว่าเสียงปืนที่เคยดังกระหึ่มไปเมื่อครู่ เลือดสีแดงสดที่ซึมออกมาจากร่างของลูกน้องบอสใหญ่รายอื่นๆ ที่นอนตายเกลื่อนพื้นหินอ่อน กลายเป็นฉากหลังอันน่าสะพรึงกลัวให้กับภาพตรงหน้า
"แก... แกจะทำอะไร?" เสียงของเสือแหบพร่า เกือบจะหลุดออกจากลำคอที่แห้งผาก คมไม่ตอบ เขายังคงรักษาระยะห่างอันอันตรายไว้ ใบหน้าของเขาที่ปรากฏในแสงไฟฉายจากปืนพกนั้น เย็นชา ไร้อารมณ์ ราวกับรูปปั้นที่แกะสลักจากน้ำแข็ง
"แกทำอะไร? แกมันบ้าไปแล้ว! ฆ่าทุกคนที่ขวางหน้าแบบนี้ แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร!" เสือตะโกน พยายามจะปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างในตัวคม ที่เขาเคยรู้จักว่าเป็นนักสู้ผู้มีเกียรติ ไม่ใช่เพชฌฆาตไร้ความปรานี
คมกระตุกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงถึงความสนุกสนาน แต่เป็นความเด็ดเดี่ยวที่แฝงไว้ด้วยความขมขื่น "ฉัน? ฉันคือนักล่า... และพวกแกคือเหยื่อ"
"ไม่! แกไม่ใช่! แกเคยเป็นเพื่อนฉัน! แกเคยพูดถึงความถูกต้อง!" เสือแทบจะร้องขอชีวิต ดวงตาของเขาเหลือบมองไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง เขาเห็นกับดักที่คมวางไว้ ทุกย่างก้าวที่เขาเคยเดินเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ ถูกคำนวณไว้แล้ว
"ความถูกต้อง? ความถูกต้องมันอยู่ตรงไหนในโลกที่เต็มไปด้วยคนอย่างบอสใหญ่? คนที่เหยียบย่ำชีวิตผู้อื่นเพื่อสนองตัณหาของตัวเอง? คนที่ใช้กำลังและความโหดร้ายเป็นเครื่องมือในการปกครอง?" คมถามกลับ น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ แต่แฝงด้วยพลังที่พร้อมจะระเบิดออกมา
"แก... แกจะมาสอนฉันเรื่องความถูกต้องเหรอ? แกนั่นแหละที่ฆ่าคน! แกนั่นแหละที่เลือดเย็น!" เสือตะโกนโต้ พยายามจะหาข้ออ้างเพื่อเอาตัวรอด
"ฉันฆ่าคนที่สมควรตาย... คนที่สร้างความเดือดร้อนให้แผ่นดินนี้" คมตอบ น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น "และแก... เสือ... แกก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน"
"ไม่ใช่! ฉันไม่ได้ทำอะไร! ฉันแค่ทำตามคำสั่ง! ฉัน... ฉันมีครอบครัว!" เสือพยายามดิ้นรน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เขากล้าที่จะต่อรอง
คมหัวเราะในลำคอ "ครอบครัว? ครอบครัวของคนบริสุทธิ์ที่บอสใหญ่ทำลายไปล่ะ? ครอบครัวของคนที่ถูกแกกับพรรคพวกข่มเหงรังแกอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน... พวกเขาไม่มีสิทธิ์มีครอบครัวหรือไง?"
"แก... แกมันก็เหมือนพวกมัน! แกก็เห็นแก่ตัว! แกแค่ต้องการแก้แค้น! แกไม่เคยคิดถึงผลที่ตามมา!" เสือพยายามจะพูดให้คมไขว้เขว
"ฉันคิดแล้ว" คมตอบสั้นๆ "และฉันก็พร้อมรับผลที่ตามมา"
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากทางโถงทางเดินด้านนอก เสียงรองเท้าบู๊ตกระทบพื้นหินอ่อนอย่างหนักแน่น กลิ่นอายของอำนาจและความอันตรายแผ่ซ่านเข้ามาในห้อง ทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียด
"ใครอยู่ตรงนั้น!" เสียงทุ้มดังมา แต่ยังไม่เห็นตัว
คมยังคงเล็งปืนไปที่เสือ แต่หูของเขาก็ตั้งใจฟังเสียงที่ดังเข้ามา "เสือ... แกบอกฉันมา... บอสใหญ่... มันอยู่ที่ไหน?"
เสือมองคมด้วยความประหลาดใจปนหวาดกลัว เขาเห็นความมุ่งมั่นที่เด็ดเดี่ยวในแววตาของคม "ฉัน... ฉันไม่รู้! ฉันไม่รู้จริงๆ!"
"โกหก!" คมคำราม
"ไม่! ฉันสาบาน! ฉันไม่รู้... เขา... เขาไม่เคยบอกฉัน... เขาจะไปไหน... จะทำอะไร... ฉันเป็นแค่หมาที่คอยรับคำสั่ง!" เสือตอบอย่างร้อนรน
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ คมรู้ดีว่าเขาไม่มีเวลามากนัก การเผชิญหน้ากับลูกน้องคนสนิทของบอสใหญ่คือสิ่งสำคัญ แต่การกำจัดบอสใหญ่ให้สิ้นซากคือเป้าหมายสูงสุด
"ถ้าแกไม่บอก... แกก็จะตายไปพร้อมกับพวกมัน" คมขู่
"ฉัน... ฉันไม่รู้จริงๆ!" เสือยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ "แต่... แต่มีบางอย่าง... ฉันได้ยินเขาพูดกับใครบางคนทางโทรศัพท์... เกี่ยวกับ... เกี่ยวกับ 'สมบัติ' ที่ซ่อนอยู่... และ... และ 'ความลับ' ที่จะทำให้ทุกอย่างจบลง"
คมเบิกตากว้าง "สมบัติ? ความลับ? มันคืออะไร?"
"ฉันไม่รู้! เขาพูดเร็วมาก... เขา... เขาพูดถึง 'ตำนาน' บางอย่าง... ที่เกี่ยวกับ... เกี่ยวกับ 'หมากเลือด'..." เสือพูดตะกุกตะกัก
"หมากเลือด..." คมทวนคำ เขาเคยได้ยินคำนี้มาก่อน มันเป็นชื่อที่ถูกเล่าขานกันในวงการใต้ดินว่าเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจที่แท้จริง หมากเลือดไม่ได้หมายถึงแค่ทรัพย์สินเงินทอง แต่มันคืออำนาจที่สามารถสะท้านแผ่นดินได้
"ใช่! เขาพูดว่า... ถ้าใครได้ครอบครอง 'หมากเลือด'... คนนั้นก็จะมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง... และ... และเขาบอกว่า... เขาจะไปพบใครบางคน... ที่... ที่ 'ท่าเรือร้าง' ในคืนนี้" เสือรีบพูด เมื่อเห็นว่าคมให้ความสนใจ
ท่าเรือร้าง! เป็นไปได้ว่าบอสใหญ่กำลังจะเคลื่อนย้าย "หมากเลือด" หรือกำลังจะปิดบัญชีสำคัญที่นั่น!
ทันใดนั้น ประตูห้องโถงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของชายชุดดำหลายคน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความดุดัน แววตาแข็งกร้าว พวกเขาคือหน่วยคุ้มกันของบอสใหญ่
"หยุดนะ! แกไม่สามารถทำอะไรได้ที่นี่!" ชายชุดดำคนหนึ่งตะโกน ก่อนจะยกปืนพกเล็งมาที่คม
แต่คมเร็วกว่า!
ด้วยสัญชาตญาณนักสู้ที่ฝึกฝนมาอย่างโชกโชน เขาปล่อยหมัดขวาตรงเข้าที่คางของเสืออย่างแรง ทำให้เสือหน้าหงาย ล้มลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสติ ก่อนที่คมจะใช้ร่างของเสือเป็นโล่กำบัง
"ปัง! ปัง! ปัง!" เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวในห้องโถงที่เคยเงียบสงบ กระสุนเฉี่ยวคมไปหลายนัด แต่คมหลบหลีกได้อย่างว่องไวราวกับสายลม
เขาพลิกตัว ม้วนตัวหลบกระสุน ก่อนจะยิงสวนกลับไปอย่างแม่นยำ กระสุนของเขาเจาะเข้าที่อกของชายชุดดำคนแรก สิ้นเสียงปืน ร่างของชายชุดดำก็ทรุดลงไปกองกับพื้น
"ไอ้สารเลว!" ชายชุดดำอีกคนตะโกน และพุ่งเข้าใส่คม
คมไม่รอช้า เขาใช้ดาบสั้นที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมา พร้อมปะทะ ร่างของเขากระโจนเข้าใส่คู่ต่อสู้อย่างรวดเร็ว ดาบสั้นวาดผ่านอากาศ เกิดเสียงหวีดหวิว ชายชุดดำพยายามปัดป้อง แต่คมมีความคล่องแคล่วว่องไวกว่ามาก
"ฉัวะ!" เสียงคมดาบเฉือนเข้าที่แขนของชายชุดดำ ทำให้เขาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่คมจะใช้ปลายดาบแทงสวนเข้าที่ท้องของเขาอย่างแม่นยำ
การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดภายในห้องโถงหรูหราแห่งนั้น ร่างของชายชุดดำล้มลงไปทีละคน ทีละคน ฝีมือของคมนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด เขาสู้ด้วยสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น
แต่คมก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน กระสุนเฉียดผ่านสีข้างของเขา ทำให้มีเลือดไหลซึมออกมา เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่กำลังถาโถมเข้ามา แต่เขายังคงสู้ต่อไป
เมื่อเหลือชายชุดดำเพียงคนเดียวที่ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ เขาเป็นร่างที่ใหญ่โตกว่าคนอื่น และดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าหน่วย เขาจ้องคมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น
"แก... แกจะไม่ได้ออกไปจากที่นี่! ฉันจะฆ่าแก!" หัวหน้าหน่วยคำราม ก่อนจะยกปืนไรเฟิลขึ้นเล็งมาที่คม
คมรู้ว่าเขาต้องรีบตัดสินใจ เขาเหลือเวลาอีกไม่มากที่จะไปถึงท่าเรือร้างก่อนที่บอสใหญ่จะหลบหนีไปพร้อมกับ "หมากเลือด"
"แกคิดผิดแล้ว" คมตอบอย่างเย็นชา "แกต่างหากที่จะไม่ได้ออกไปจากที่นี่"
คมตัดสินใจเสี่ยง เขาปล่อยหมัดไปที่พื้น เผื่อให้ฝุ่นฟุ้งกระจาย บดบังสายตาของหัวหน้าหน่วย ก่อนที่เขาจะใช้จังหวะนี้พุ่งตัวหลบออกไปทางด้านข้าง
"ปัง! ปัง!" เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนพุ่งตรงไปยังทิศทางที่คมเคยยืนอยู่ แต่เขาก็พ้นจากวิถีกระสุนไปแล้ว
คมใช้จังหวะที่หัวหน้าหน่วยกำลังหันปืนตาม เขาพุ่งเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ร่างที่ใหญ่โตของหัวหน้าหน่วยเป็นอุปสรรค แต่คมก็อาศัยความคล่องแคล่วของตัวเอง
"ฉึก!" คมแทงดาบเข้าไปที่ขาของหัวหน้าหน่วย ทำให้เขาเสียหลัก
"อาาา!" หัวหน้าหน่วยร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
คมไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาใช้ดาบสั้นคู่ใจที่คมกริบ ฟาดฟันเข้าที่ลำคอของหัวหน้าหน่วยอย่างแม่นยำ
"ฉัวะ!"
เสียงสุดท้ายของหัวหน้าหน่วยขาดหายไปพร้อมกับลมหายใจ ร่างของเขาทรุดลงไปกองกับพื้น คมยืนหอบ ใบหน้าเปื้อนเลือดและเหงื่อ
เขากวาดตามองไปรอบๆ ห้องโถงที่เต็มไปด้วยซากศพของลูกน้องบอสใหญ่ เลือดสีแดงสดเป็นทางยาวตั้งแต่โถงทางเดินไปจนถึงห้องโถงแห่งนี้
เขาเหลือเวลาอีกไม่มาก เขาต้องไปท่าเรือร้างให้ได้
คมมองไปยังร่างของเสือที่นอนสลบอยู่ เขาตัดสินใจบางอย่าง
"ขอโทษนะเสือ... แต่แกอาจจะต้องไปกับฉัน..."
คมอุ้มร่างของเสือขึ้นบ่าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบวิ่งออกจากคฤหาสน์หรูหราหลังนั้น มุ่งหน้าสู่ท่าเรือร้าง ที่ซึ่งชะตากรรมของ "หมากเลือด" และของเขาเอง กำลังจะถูกตัดสินในไม่ช้านี้
ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด ความเจ็บปวดที่สีข้างเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น แต่เขาก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไป
ชะตากรรมของแผ่นดินนี้... กำลังจะถูกเดิมพันด้วย "หมากเลือด" ที่ซ่อนเร้นอยู่... และคมคือผู้ที่ต้องเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง… หรือไม่?
เขาจะไปถึงท่าเรือร้างทันเวลาหรือไม่? บอสใหญ่จะรอเขาอยู่หรือไม่? และ "หมากเลือด" ที่แท้จริงนั้นคืออะไรกันแน่? ความลับอันดำมืดกำลังรอการเปิดเผย...
หมากเลือด สะท้านแผ่นดิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก