เสียงปืนในมือของคมที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเสือ ราวกับเสียงกัมปนาทแห่งจุดจบ เงาของคมที่ทาบทับอยู่เบื้องหน้า บัดนี้ไม่ใช่เพียงเงาของนักฆ่า แต่เป็นเงาแห่งยมทูตที่พร้อมจะพรากชีวิตไปทุกเมื่อ ดวงตาที่เบิกกว้างของเสือฉายภาพของคมชัดเจนจนน่าขนลุก ลำแสงสีขาวจ้าจากไฟฉายที่ติดอยู่กับปืนพกคู่ใจของคม เล็งตรงไปยังหน้าผากของเขา แสงนั้นราวกับสายตาของพระเจ้าที่กำลังพิพากษาบาปหนาของเขา
"ไม่! อย่า! อย่าทำอะไรฉันเลย!" เสียงของเสือแหบพร่า ขาดน้ำหนัก เหมือนใบไม้แห้งที่ถูกลมพัดปลิวไปตามแรง เขาพยายามเอ่ยถ้อยคำขอชีวิต ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันไร้ความหมายในสถานการณ์เช่นนี้ ความเย็นเยียบจากเหล็กปืนที่คมกดแนบกับผิวหน้าผาก บีบให้หัวใจของเขาสั่นสะท้านราวกับจะแตกสลาย
คมไม่ตอบ เขาเพียงแต่รักษาระดับปืนไว้ให้นิ่ง ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของเสือ ราวกับกำลังอ่านแผนการร้ายที่ซ่อนอยู่ในแววตา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างของชายตรงหน้า ซึ่งเป็นความรู้สึกเดียวกับที่เขาเคยประสบมาหลายครั้ง
"แก... แกอยากได้อะไร บอกมาสิ" เสือพยายามต่อรองอีกครั้ง น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ "เงิน? ชื่อเสียง? ฉันมีทุกอย่างที่แกต้องการ! แค่ปล่อยฉันไป ฉันจะให้ทุกอย่าง!"
คมยังคงเงียบ แต่ในใจของเขามีภาพของ "บอสใหญ่" ลอยขึ้นมา ใบหน้าอันเย็นชา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน และแผนการอันชั่วร้ายที่เขาได้ยินผ่านการดักฟังที่แสนจะเสี่ยงภัย ภาพเหล่านั้นทำให้เลือดในกายของคมพลุ่งพล่าน ความโกรธแค้นที่ถูกบีบคั้นมานานเริ่มปะทุขึ้น
"แกคิดว่าฉันเห็นแก่เงินหรือไง?" คมถามเสียงเย็นเยียบ ทุ้มต่ำ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่น่าเกรงขาม "แกกับไอ้บอสใหญ่แกนั่นน่ะ สองคนมันก็ไม่ต่างอะไรกัน เน่าเฟะเหมือนกันหมด"
เสือหน้าซีดเผือดกว่าเดิม เขาไม่เคยคิดว่าคมจะพูดจาเช่นนี้ เขาคาดหวังเพียงแค่การปล้น หรือการข่มขู่รีดไถ แต่คำพูดของคมกลับบ่งบอกถึงเจตนาที่ลึกซึ้งกว่านั้น
"แก... แกจะทำอะไร?" เสือถามอย่างหวาดระแวง "แกจะฆ่าฉันงั้นเหรอ? แกไม่มีสิทธิ์! ฉันเป็นลูกน้องของบอสใหญ่! ถ้าแกทำอะไรฉัน บอสใหญ่จะตามล่าแกจนไม่เหลือซาก!"
คมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงขู่คำรามของสัตว์ป่า "ตามล่าเหรอ? แกคิดว่าฉันกลัวไอ้บอสใหญ่แกงั้นเหรอ? ฉันไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น!"
คมกระชับปืนในมือให้แน่นขึ้น "ฉันมาที่นี่ ไม่ใช่เพื่อจะปล้นเงิน หรือเพื่อจะฆ่าแกเล่นๆ แต่ฉันมาเพื่อจะหยุดแผนการของไอ้บอสใหญ่แกต่างหาก"
"แผนการอะไร? ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น!" เสือตะโกนตอบอย่างลนลาน
"อย่ามาโกหกฉัน" คมเสียงดังขึ้น "ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว ฉันรู้ว่าแกกับไอ้บอสใหญ่ กำลังจะปล่อย 'สิ่งนั้น' ออกมา"
คำว่า "สิ่งนั้น" ทำให้เสือหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีเลือดฝาด เขาพยายามกลั้นเสียงคราง แต่ก็ทำไม่ได้ มือข้างที่ยังถือปืนอยู่เริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
"แก... แกรู้ได้ยังไง?" เสือถามเสียงสั่น
"มันไม่สำคัญว่าฉันรู้ได้ยังไง" คมตอบ "สิ่งสำคัญคือ ฉันจะไม่ยอมให้แกทำสำเร็จเด็ดขาด"
คมค่อยๆ ลดระดับปืนลงเล็กน้อย แต่ยังคงเล็งไปที่เสือ "บอกฉันมา เสือ แกคือคนเดียวที่จะบอกฉันได้ ว่าแผนการของแกมันไปถึงไหนแล้ว"
เสือกลืนน้ำลายเหนียวๆ เขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่บีบคั้น เขาไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใจคม หรือควรจะปกป้องความลับของบอสใหญ่ดี แต่ความตายที่อยู่ตรงหน้ามันช่างเป็นแรงจูงใจที่ทรงพลังเสียจนทำให้เขาสั่นคลอน
"ฉัน... ฉันบอกอะไรแกไม่ได้" เสือพยายามรวบรวมสติ "ฉันโดนบอสใหญ่สั่งห้ามไว้"
"ห้ามเหรอ?" คมยิ้มมุมปาก "ถ้าแกไม่บอก ฉันจะยิงแกตรงนี้เดี๋ยวนี้ แล้วฉันจะบุกเข้าไปในคฤหาสน์ของไอ้บอสใหญ่ของแก แล้วฉันจะจัดการมันด้วยตัวเอง"
คำขู่ของคมทำให้เสือตัวสั่น เขาเห็นแววตาของคมที่แน่วแน่ ไม่ได้มีทีท่าว่าจะล้อเล่น
"แต่... ถ้าฉันบอกแก แล้วบอสใหญ่รู้... เขาจะฆ่าฉันแน่" เสือพร่ำเพ้อ
"แกก็มีทางเลือกของแก" คมพูดเรียบๆ "จะตายด้วยน้ำมือฉันตอนนี้ หรือจะตายด้วยน้ำมือไอ้บอสใหญ่แกทีหลัง"
ความเงียบเข้าครอบงำตรอกแคบๆ แห่งนั้น มีเพียงเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยของเสือ และเสียงสะท้อนของเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกของเขา คมรอคอยอย่างอดทน เขารู้ว่าเสือจะตัดสินใจในที่สุด
ในที่สุด เสือก็ตัดสินใจ "ก็ได้... ฉันจะบอก" เสียงของเขาแผ่วเบา เหมือนกระซิบ "แต่แกต้องสัญญา... ต้องปล่อยฉันไป"
คมพยักหน้าช้าๆ "ฉันสัญญา"
"แผนของเรา... มันใกล้จะสำเร็จแล้ว" เสือเริ่มเล่า "เราเตรียมพร้อมที่จะเปิดประตูมิติ... ที่จะนำ 'สิ่งนั้น' มาสู่โลกของเรา"
"ประตูมิติ?" คมถาม "อยู่ที่ไหน?"
"อยู่ที่... อยู่ในห้องทดลองลับใต้คฤหาสน์" เสือตอบ "มันเป็นเครื่องจักรโบราณ... ที่บอสใหญ่ค้นพบมานานแล้ว"
"แล้ว 'สิ่งนั้น' มันคืออะไรกันแน่?" คมถามต่อ "แกไม่เคยบอกฉันเลย"
เสือลังเลไปชั่วครู่ "มัน... มันคือสิ่งมีชีวิต... ที่น่ากลัว... ที่ถูกกักขังมานานนับพันปี... บอสใหญ่เชื่อว่ามันจะมอบพลังมหาศาลให้กับเขา... และทำให้เขากลายเป็นอมตะ"
คมกำปืนแน่นขึ้น ความคิดที่ว่าจะมีสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวหลุดออกมาสู่โลกมนุษย์ ทำให้เขารู้สึกสะอิดสะเอียน "บอสใหญ่แกมันบ้าไปแล้ว!"
"ใช่... เขาบ้าไปแล้วจริงๆ" เสือพยักหน้าเห็นด้วย "แต่เขาไม่ฟังใครเลย... เขาหมกมุ่นอยู่กับมันมากเกินไป"
"แล้วตอนนี้... 'สิ่งนั้น' มันใกล้จะออกมาแค่ไหนแล้ว?" คมถามอย่างเร่งรีบ
"อีกไม่นาน... แค่รอให้ได้จังหวะที่เหมาะสม... แล้วเราก็จะเปิดประตูมิติ" เสือตอบ
คมหลับตาลงชั่วครู่ เขาต้องรีบตัดสินใจ เขาไม่สามารถปล่อยให้แผนการนี้ดำเนินต่อไปได้ เขาต้องหยุดมันให้ได้
"แกจะพาฉันไปที่นั่น" คมพูดขึ้น
เสือเบิกตากว้าง "อะไรนะ? ไม่ได้! ถ้าบอสใหญ่รู้... ฉันตายแน่!"
"แกมีทางเลือกอื่นไหม?" คมถามเสียงเย็น "แกสัญญาแล้วว่าจะปล่อยฉันไป แต่ถ้าแกไม่ร่วมมือ ฉันก็จะจับแกไปให้ตำรวจ หรือไม่ก็ฉันก็จะจัดการแกเอง"
เสือคิดทบทวน เขามองไปที่คม เห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเขา และเขาก็รู้ว่าคมไม่ได้พูดเล่น
"ก็ได้... ฉันจะพาแกไป" เสือถอนหายใจอย่างยอมแพ้ "แต่แกต้องรับปากว่าจะไม่ทำอะไรฉันจริงๆ"
"ฉันสัญญา" คมกล่าวซ้ำ
คมลดปืนลงเล็กน้อย แต่ยังคงประคองมันไว้ในมือ เขาได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว และตอนนี้เขาก็มีพันธมิตรที่ไม่เต็มใจ แต่ก็เป็นประโยชน์อย่างมาก
"ไปกันเถอะ" คมพูด "เราต้องรีบ"
ทั้งสองคนเดินออกจากตรอกแคบๆ ที่เต็มไปด้วยความมืดและความลับ คมเดินนำหน้า โดยมีเสือเดินตามมาอย่างเงียบๆ ความรู้สึกของอันตรายยังคงคุกรุ่นอยู่รอบตัวพวกเขา คมรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหญ่ และชัยชนะที่เขาจะได้รับนั้น อาจจะต้องแลกมาด้วยราคาที่แพงยิ่งกว่าที่เขาเคยคิด
ขณะที่พวกเขาเดินลึกเข้าไปในเมืองใหญ่ ท่ามกลางแสงไฟนีออนที่สาดส่อง คมก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมา สายตาเหล่านั้นมาจากที่มืด ลึกลับ และเต็มไปด้วยเจตนาร้าย เขาไม่แน่ใจว่ามันเป็นของใคร แต่เขารู้ว่าศัตรูของเขามีมากกว่าที่เขาคิด
การเดินทางของคมได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และมันจะนำพาเขาไปสู่การเผชิญหน้าครั้งยิ่งใหญ่ ที่จะสั่นสะท้านไปทั่วทั้งแผ่นดิน
หมากเลือด สะท้านแผ่นดิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก