เสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวยังคงสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเสือ ภาพเงาของคมที่ทาบทับอยู่เบื้องหน้า ไม่ใช่เพียงเงาของนักฆ่า แต่เป็นเงาแห่งยมทูตที่พร้อมจะพรากชีวิตไปทุกเมื่อ ดวงตาของเสือเบิกกว้าง จ้องมองคมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ลมหายใจของเขาติดขัด คล้ายกับก้อนเนื้อที่อุดตันลำคอ
"ไม่...ไม่นะ!" เสียงของเสือแหบพร่า สั่นเครือราวกับใบไม้ที่ปลิวไหวตามแรงลม มือข้างที่จับปืนพกสั่นเทาจนแทบจะหลุดจากข้อมือ เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วใบหน้าซีดเผือด
คมก้าวเท้าเข้าใกล้เสือช้าๆ แววตาที่เคยฉายประกายเย็นชา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น เขาไม่เคยลังเลที่จะทำงานให้สำเร็จ แม้ว่าเป้าหมายตรงหน้าจะแสดงความหวาดกลัวออกมาอย่างโจ่งแจ้งก็ตาม
"แกมันก็แค่หมากตัวหนึ่ง เสือ" คมเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจอันน่าเกรงขาม "บอสใหญ่ส่งแกมาเพื่อปิดปากฉัน แต่แกมันอ่อนแอเกินไป"
"แก...แกจะทำอะไร!" เสือตะโกนถาม พยายามรวบรวมสติที่กำลังแตกกระเจิง
"เก็บแก" คมตอบสั้นๆ พร้อมยกปืนพกขึ้นเล็งตรงไปที่ขมับของเสือ
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของคม เป็นเสียงที่คมคุ้นเคยดี และนั่นหมายความว่า...
"หยุดนะ คม!" เสียงตะโกนก้องกังวานดังขึ้นมาจากด้านหลัง
คมชะงักกึก หันขวับไปมองตามเสียง ท่ามกลางความมืดสลัวของตรอกซอกซอย ก็ปรากฏร่างสูงโปร่งของ "มังกร" ชายร่างใหญ่ หน้าตาบูดบึ้ง ใบหน้ามีรอยแผลเป็นพาดผ่านจากหางคิ้วซ้ายลงมาถึงแก้มขวา เป็นหนึ่งในมือขวาคนสนิทของบอสใหญ่ มังกรมาพร้อมกับลูกน้องอีกสองสามคน ที่มีสีหน้าเคร่งขรึมราวกับพร้อมจะขย้ำทุกสิ่ง
"แกมาทำอะไรที่นี่ มังกร?" คมถาม พลางลดปืนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงประทับปืนไว้ในมือ
"มาเก็บกวาดขยะไงล่ะ คม" มังกรตอบพร้อมรอยยิ้มมุมปากอันเย้ยหยัน "แกมันก็แค่หมาบ้าที่หลุดคอกำลังจะสร้างปัญหาให้เจ้านาย"
"ฉันไม่ใช่หมาบ้า" คมสวนกลับ แววตาแข็งกร้าว "ฉันคือคนที่กำลังจะทำความสะอาดบ้านจากพวกปรสิต"
"คำพูดสวยหรู" มังกรหัวเราะเยาะ "แต่สุดท้ายแกก็ต้องตายอยู่ดี"
พลัน! แสงไฟฉายสว่างวาบจากด้านข้างของตรอก ส่องกระทบเข้าตาของคม ทำให้เขาต้องยกแขนขึ้นบังตาชั่วครู่ ในช่วงเวลาสั้นๆ นั้นเอง เสือที่ยืนแข็งทื่ออยู่ข้างหน้าคมก็อาศัยจังหวะฉวยโอกาสที่คมเสียสมาธิ รีบพุ่งตัวหลบเข้าไปซ่อนหลังกำแพงอิฐที่ผุพัง
"ไอ้สารเลว!" มังกรตวาด พร้อมกับออกคำสั่งให้ลูกน้อง "จัดการมัน!"
ลูกน้องของมังกรสองคนชักปืนพกคู่ใจออกมา ยิงกราดเข้าใส่คมทันที เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องในตรอกแคบๆ คมที่หลบหลังเสาไฟสังกะสีที่ไม่แข็งแรงนัก ต้องคอยหลบหลีกกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่ยั้ง
คมพลิกตัวหลบกระสุนอย่างรวดเร็ว เขาไม่เคยยอมแพ้ง่ายๆ แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบก็ตาม เขารู้ดีว่าต้องรีบจัดการกับมังกรและลูกน้องของมัน ก่อนที่พวกมันจะล้อมกรอบเขาได้
"แกมันคิดผิดแล้ว มังกร" คมตะโกนสวนกลับ พร้อมกับใช้ปืนพกคู่ใจยิงตอบโต้ไปหนึ่งนัด กระสุนเฉียดผ่านไปโดนแขนของลูกน้องมังกรคนหนึ่ง ทำให้เขาร้องโอยด้วยความเจ็บปวด
มังกรเห็นลูกน้องบาดเจ็บ ก็ยิ่งโกรธจัด "อย่าให้มันรอดไปได้! ล้อมมันไว้!"
ลูกน้องที่เหลือพยายามล้อมคมจากทุกทิศทาง ท่ามกลางความมืดสลัวและเสียงปืนที่ดังไม่หยุด คมเหมือนตกอยู่ในวงล้อมของนักล่าที่หิวกระหาย
คมตัดสินใจใช้แผนการที่เสี่ยงอันตราย เขาโยนระเบิดควันลูกเล็กๆ ที่เตรียมไว้ลงบนพื้นทันที กลุ่มควันสีขาวขุ่นก็พวยพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ปกคลุมทั่วทั้งตรอก ทำให้ทัศนวิสัยแย่ลงอย่างมาก
"โง่สิ้นดี! คิดว่าจะหนีไปได้รึไง!" มังกรตะโกนเสียงดัง แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นคมได้เช่นกัน
คมอาศัยจังหวะที่เกิดความโกลาหล รีบวิ่งฝ่ากลุ่มควันออกไป เขาไม่สนใจทิศทางที่แน่นอน ขอเพียงแค่ออกไปจากวงล้อมนี้ให้ได้ก่อน
แต่แล้ว...
"คิดว่าจะหนีพ้นรึไง!" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหน้าของคม ที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่คาดฝัน
คมชะงักอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองกำลังจะวิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของ "งูเห่า" ชายร่างผอมบาง ใบหน้าคมคาย ดวงตาฉายแววร้ายกาจ เป็นอีกหนึ่งมือขวาของบอสใหญ่ งูเห่าถือปืนกลมือขนาดเล็ก กำลังเล็งมาที่คมอย่างแม่นยำ
"แก! แกมาได้ไง!" คมถามด้วยความประหลาดใจ
"ฉันมันก็เหมือนงูที่เลื้อยไปทุกที่นั่นแหละ คม" งูเห่าหัวเราะในลำคอ "และฉันก็รู้ว่าแกจะต้องมาทางนี้"
ในขณะที่คมกำลังเผชิญหน้ากับงูเห่า เสียงปืนจากด้านหลังก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเสียงที่คมคุ้นเคยดี... นั่นคือเสียงปืนของเสือ!
เสือที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงอิฐ ได้คว้าปืนพกของคมที่ตกอยู่ใกล้ๆ อย่างรวดเร็ว เขาตัดสินใจกลับลำหักศอก ยิงเข้าใส่ลูกน้องของมังกรที่กำลังพยายามเข้ามาจับกุมคม
"แก! คิดจะหักหลังฉันรึไง!" มังกรตะโกนด้วยความโกรธจัด
"ฉัน...ฉันไม่อยากตาย!" เสือตอบเสียงสั่น พร้อมกับยิงปืนใส่ลูกน้องของมังกรอีกสองสามนัด ทำให้พวกเขาสะดุ้งถอยหลังไป
สถานการณ์พลิกผันอย่างรวดเร็ว จากที่คมตกอยู่ในวงล้อม บัดนี้กลับกลายเป็นการต่อสู้ที่อลหม่าน คมใช้จังหวะที่งูเห่ากำลังชะงักงันเพราะความประหลาดใจที่เสือหันมาช่วยคม รีบพุ่งตัวเข้าใส่ งูเห่าพยายามจะยิง แต่คมก็เร็วพอที่จะคว้าปืนกลมือของงูเห่าไว้ได้
คมกระชากปืนกลมือออกจากมือของงูเห่า ก่อนจะหันปากกระบอกปืนไปทางมังกรและลูกน้องที่กำลังสับสน
"จบแล้ว มังกร" คมเอ่ยเสียงเย็นชา
มังกรหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นว่าคมมีปืนกลมืออยู่ในมือ เขารู้ดีว่านี่คือจุดจบของเขา
"แก...แกจะทำอะไร!" มังกรพยายามถอยหนี
"จัดการแก" คมตอบสั้นๆ ก่อนจะลั่นไกปืนกลมือ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว กลบเสียงอื่นๆ ที่ดังอยู่
ลูกน้องของมังกรล้มลงไปทีละคนอย่างรวดเร็ว ด้วยอานุภาพของปืนกลมือ มังกรเองก็พยายามจะยิงต่อสู้ แต่ก็ไม่ทันคม
ในที่สุด มังกรก็ล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลนอง เขาจ้องมองคมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต ก่อนที่ชีวิตจะดับสูญไป
ส่วนงูเห่าที่ถูกคมแย่งปืนไป ก็พยายามจะหนี แต่เสือที่เห็นโอกาส ก็รีบคว้าปืนพกของตัวเองที่วางอยู่บนพื้น ยิงเข้าใส่ขาของงูเห่า ทำให้มันล้มลงไปร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
คมหันไปมองเสือที่ยืนหอบหายใจอย่างหนัก "แก...ทำไมแกถึงช่วยฉัน?"
เสือทรุดตัวลงนั่งพิงกำแพงอิฐ "ฉัน...ฉันไม่อยากเป็นหมากให้ใครอีกต่อไป"
คมมองเสือด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาไม่เคยคิดว่าหมากตัวหนึ่งจะกล้าตัดสินใจหักหลังนายได้
"ดี" คมเอ่ย "อย่างน้อยแกก็มีหัวใจ"
แต่แล้ว... เสียงไซเรนตำรวจก็ดังขึ้นจากที่ไกลๆ เป็นสัญญาณว่าการต่อสู้ครั้งนี้ อาจจะนำมาซึ่งปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิม
คมหันไปมองเสือ "เราต้องไปจากที่นี่"
เสือพยักหน้า เขาเข้าใจดีว่าการที่เขาช่วยคมในครั้งนี้ จะทำให้เขาตกเป็นเป้าหมายของบอสใหญ่แน่ๆ
คมกับเสือรีบวิ่งฝ่าตรอกซอกซอยที่มืดมิดออกไป ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงซากศพของมังกรและลูกน้องของเขา กับควันจางๆ ที่ลอยกรุ่นอยู่ในอากาศ
แต่สำหรับคมแล้ว นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่ใหญ่กว่าเดิม เขาต้องเผชิญหน้ากับบอสใหญ่ และแก๊งค์ของมัน ซึ่งมี "งูเห่า" เป็นอีกหนึ่งอันตรายที่ยังคงมีชีวิตอยู่
คมรู้ดีว่าภารกิจของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น เขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเผชิญหน้าครั้งต่อไป ที่จะสะท้านแผ่นดินนี้อย่างแน่นอน...
(จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป? คมจะสามารถเอาชนะบอสใหญ่ได้หรือไม่? และอนาคตของเสือจะเป็นอย่างไร?)
หมากเลือด สะท้านแผ่นดิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก