เสียงปืนยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเสือ ดวงตาของเขายังคงเบิกกว้าง จ้องมองไปยังเงาของคมที่ทาบทับอยู่เบื้องหน้า มันไม่ใช่เพียงเงาของนักฆ่าอีกต่อไป แต่เป็นเงาของยมทูตที่พร้อมจะพรากชีวิตไปทุกเมื่อ ลมหายใจของเสือติดขัด เขาพยายามสูดอากาศเข้าปอด แต่กลับรู้สึกว่าอากาศรอบกายถูกดูดกลืนไปหมดสิ้น ปืนพกในมือของคมสั่นเทาเล็กน้อย แต่นั่นไม่ใช่เพราะความกลัว หากแต่เป็นแรงสั่นสะท้านจากความตั้งใจอันแน่วแน่ที่หล่อหลอมรวมกับชะตากรรม
“ทำไม… เจ้าถึงทำแบบนี้… คม?” เสียงของเสือสั่นเครือ แผ่วเบาจนแทบจะถูกเสียงลมหวีดหวิวในตรอกซอกซอยกลืนกินไป
คมมองเข้าไปในดวงตาของเสือ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน ความอำมหิต บัดนี้กลับฉายแววของความสับสนและความหวาดหวั่น เขาเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในนั้น เงาที่มืดมิดเกินกว่าจะขจัด สิ่งที่เขาทำมาตลอดหลายปี ไม่ใช่แค่การรับคำสั่ง แต่มันคือการปลูกฝังความเชื่อ ความถูกต้องที่เขาหล่อหลอมขึ้นเอง
“เพราะนี่คือสิ่งที่ต้องเป็น, เสือ” คมตอบเสียงเรียบ กราดเกรี้ยว แต่แฝงไว้ด้วยความเศร้าที่ยากจะอธิบาย “เจ้าทำให้มันเกิดขึ้นเอง”
มือที่ถือปืนของคมยังคงนิ่ง ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยพลังงานบางอย่าง แววตาของเขาฉายประกายเย็นเยียบ ทว่าลึกๆ แล้ว มันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายออกมาได้ เขาเคยเป็นลูกน้องที่ภักดี เคยเชื่อมั่นในตัวเสือ แต่เมื่อความจริงอันโหดร้ายเปิดเผยออกมา ความภักดีนั้นก็แหลกสลายกลายเป็นผุยผง
“ข้า… ข้าไม่เข้าใจ” เสือพยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง “เจ้าจะฆ่าข้า… เพื่อใคร? เพื่ออะไร?”
“เพื่อความถูกต้อง, เสือ” คมย้ำเสียงหนักแน่น “เพื่อความยุติธรรมที่เจ้าเหยียบย่ำมาตลอด”
คมนึกถึงภาพใบหน้าที่ไร้เดียงสา ใบหน้าของเหยื่อที่เสือสั่งเก็บ ใบหน้าของคนที่ต้องตกเป็นเบี้ยล่างในเกมอำนาจของเสือ ทุกภาพวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ราวกับจะตอกย้ำว่าการตัดสินใจครั้งนี้คือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว
“เจ้า… เจ้าถูกหลอกมา!” เสือตะโกน พยายามปลุกเร้าสัญชาตญาณการเอาตัวรอด “มีคนอื่นอยู่เบื้องหลัง! คนที่ต้องการกำจัดข้า! เจ้าอย่าให้มันใช้เจ้าเป็นเครื่องมือ!”
คมส่ายหน้าช้าๆ “ข้าไม่ถูกหลอก, เสือ ข้าเห็นทุกอย่างด้วยตาตัวเอง ข้าเห็นความโหดร้ายของเจ้า ข้าเห็นความเน่าเฟะที่เจ้าสร้างขึ้น”
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหลังของเสือก็ดังขึ้น
“เสือ! ระวัง!”
เสียงนั้นแหลมสูง เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก มันไม่ใช่เสียงของคม
เสือหันขวับไปมองทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ขณะที่คมเองก็หันตามไปอย่างรวดเร็ว
ในความมืดสลัวของตรอกซอกซอย ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้น เขาคือ “เอ้” ลูกน้องคนสนิทของเสือ เอ้ถือมีดสั้นในมือ ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“เอ้! เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” เสือตะคอกอย่างไม่พอใจ
“ข้า… ข้าได้ยินเสียงปืน…” เอ้พูดตะกุกตะกัก “ข้าเป็นห่วงท่าน…”
คมนิ่งไป เขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ แววตาของเอ้ที่มองมาที่เขา ไม่ใช่แววตาของลูกน้องที่ห่วงใยเจ้านาย แต่เป็นแววตาที่แฝงไปด้วยความมุ่งร้ายบางอย่าง
“เจ้ามาถึงถูกเวลาพอดี” เสือพูดพลางหันกลับมามองคม “คม เจ้าจะฆ่าข้าก็ฆ่าไป แต่เจ้าคงไม่คิดจะปล่อยให้ไอ้โง่นี่ไปบอกใครได้หรอกนะ”
คมไม่ตอบ เขายังคงเล็งปืนไปที่เสือ แต่สายตาของเขากลับเหลือบมองไปที่เอ้เป็นระยะๆ
เอ้ก้าวเข้ามาใกล้เสือมากขึ้นเรื่อยๆ ฝีเท้าของเขาเดินอย่างรวดเร็ว ทว่าแฝงไว้ด้วยความรวดเร็วอันน่าขนลุก
“ท่านครับ! ปล่อยให้มันฆ่าท่านไปเถอะครับ! เราจะได้… ได้มีโอกาส!” เอ้พูดเสียงแผ่วเบา แต่คมได้ยินชัดเจน
คมชะงักไปเล็กน้อย คำพูดของเอ้ทำให้เขาฉุกคิดบางอย่าง
“มีโอกาส?” คมถามเสียงลอดไรฟัน
“ใช่! โอกาสที่จะ… ชิงทุกอย่างมา!” เอ้หันมามองคมด้วยแววตาที่สุกใสเกินกว่าจะเป็นความหวัง “เจ้าเห็นไหม? เสือมันจะตายอยู่แล้ว! ถ้าเจ้าฆ่ามัน ข้าจะช่วยเจ้า! เราจะแบ่งทุกอย่างกัน!”
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คมมองเสือ เสือเองก็มองคม ใบหน้าของเสือเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ส่วนเอ้กลับยิ้มกริ่มอย่างชั่วร้าย
“เจ้ากำลังจะบอกว่า… เจ้าอยากจะปล้นข้า, ไอ้หนู?” เสือหัวเราะเยาะ
“ไม่ครับท่าน! ข้าแค่… อยากได้ในสิ่งที่ควรจะเป็นของข้า!” เอ้พูดเสียงดังขึ้น “ท่านเก็บสมบัติไว้มากเกินไปแล้ว! ถึงเวลาที่คนอย่างข้าจะต้องลุกขึ้นสู้!”
คมรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะท้านที่รุนแรงขึ้นในมือของเขา การต่อสู้ครั้งนี้กำลังจะเปลี่ยนทิศทางไปอย่างสิ้นเชิง
“เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? ห๊ะ!” เสือตะโกนใส่เอ้
“ผมก็คือคนที่ท่านเหยียบย่ำมาตลอดไงครับ!” เอ้พูดพลางยกมีดขึ้นอย่างรวดเร็ว
พลัน! ท่ามกลางความสับสนนั้น เอ้ก็พุ่งเข้าใส่เสือทันที!
คมไม่มีเวลาแม้แต่จะคิด เขาเห็นเอ้พุ่งเข้ามาเหมือนพายุ สายตาของเขาจับจ้องไปที่เสือที่กำลังตั้งรับ
“ฉึบ!”
คมเหนี่ยวไกปืน!
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวอีกครั้ง!
แต่กระสุนนัดนั้นไม่ได้พุ่งตรงไปที่เสือ…
มันพุ่งตรงไปยัง…
ร่างของเอ้!
เอ้ที่กำลังจะแทงเสือ ชะงักงันไป เขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เขาไม่คาดคิดว่าคมจะยิงเขา!
“อ๊าก!”
เสียงร้องของเอ้ดังขึ้น ร่างของเขาล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาจากบาดแผล
คมลดปืนลงช้าๆ เขาไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย การกระทำของเอ้บ่งบอกได้ชัดเจนว่าเขาคือคนที่อันตรายที่สุด คนที่พร้อมจะหักหลังได้ทุกเมื่อ
เสือยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือด เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยตาตัวเอง ความแค้นที่เคยมีต่อคม บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง
“เจ้า… เจ้า… ทำไม…” เสือพูดตะกุกตะกัก
“ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าตายก่อนที่ข้าจะได้ตัดสินเจ้า” คมพูดเสียงเย็นเยียบ “และข้าไม่ปล่อยให้คนอย่างมันมาอาศัยจังหวะที่เจ้าอ่อนแอ”
คมก้าวเข้าไปหาเสือช้าๆ ปืนในมือยังคงเล็งอยู่ที่เขา
“แต่… เอ้… มัน…” เสือยังคงสับสน
“มันคือบทพิสูจน์ว่าเจ้าคู่ควรกับชะตากรรมของเจ้ามากแค่ไหน” คมพูด “เจ้าสร้างปีศาจขึ้นมาเอง”
คมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดมิด เขาถอนหายใจยาว เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายมาถึงจุดนี้
“ไปกันเถอะ, เสือ” คมพูด “เรายังมีเรื่องที่ต้องสะสางกันอีกมาก”
คมหันหลังให้กับร่างของเอ้ที่นอนจมกองเลือด เขาไม่สนใจอีกต่อไป สิ่งที่เขาต้องการคือการปลดปล่อยความแค้นที่สะสมมานาน
“เราจะไปไหน?” เสือถามเสียงแหบแห้ง
“ไปที่ที่เจ้าสมควรจะอยู่” คมตอบ “ที่ที่เจ้าได้สร้างความเดือดร้อนไว้”
คมเริ่มเดินนำไปก่อน เสือเดินตามหลังอย่างสั่นเทา เขาไม่รู้ว่าชะตากรรมของเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป
คมเดินออกจากตรอกซอกซอยมืดๆ นั้น เขาได้ยินเสียงเสือเดินตามมาข้างหลัง เขาไม่คิดหันกลับไปมองอีก
บทสรุปของเรื่องราวนี้กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
แต่แล้ว…
เมื่อคมก้าวเท้าออกจากตรอกซอกซอย บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไป!
เงาที่เคยทาบทับบนพื้น บัดนี้กลับหนาแน่นขึ้นอย่างน่าประหลาด
คมชะงักกึก!
เขาหันซ้ายหันขวาอย่างรวดเร็ว
“เกิดอะไรขึ้น?” เสือร้องถาม
คมไม่ตอบ เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา!
ในความมืดนั้น… ร่างเงาหลายร่างกำลังปรากฏตัวขึ้น!
พวกมันไม่ใช่คนธรรมดา…
พวกมันคือ… นักฆ่า!
คมกัดฟันกรอด เขาหยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมาเตรียมพร้อม
“ใครกันแน่ที่กำลังตามล่าพวกเรา?” เขาพึมพำ
ก่อนที่คมจะทันตั้งตัว…
เสียงปืนกลก็ดังสนั่นหวั่นไหว!
ลูกกระสุนพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่คมและเสือ!
คมรีบผลักเสือให้หลบ!
“หลบ!”
คมหลบกระสุนไปอย่างฉิวเฉียด แต่เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ธรรมดา
นี่คือ… กับดัก!
กับดักที่ถูกวางไว้อย่างแยบยล!
คมมองไปยังทิศทางของเสียงปืนกล
เขาเห็นเงาตะคุ่มๆ ที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืด…
“บอสใหญ่… แกมาทำอะไรที่นี่?” คมคิดในใจ
เขาจำได้ว่าบอสใหญ่มีคฤหาสน์หรูอยู่ในเมือง… แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
หรือว่า… ทั้งหมดที่เกิดขึ้น… เป็นแผนของบอสใหญ่?
คมรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นหัวใจ
เขาไม่รู้ว่าใครคือศัตรูที่แท้จริงอีกต่อไป!
แต่สิ่งที่เขารู้แน่ๆ คือ…
เลือด… กำลังจะหลั่งอีกครั้ง!
และครั้งนี้… อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายของเขา…
หรือของใครบางคน…
คมเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด…
สงครามเลือด… กำลังจะสั่นสะท้านไปทั่วแผ่นดิน…
โปรดติดตามตอนต่อไป
หมากเลือด สะท้านแผ่นดิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก