กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ปะปนกับกลิ่นดินชื้นและละอองฝุ่นลอยมาตามลมเย็นยามรัตติกาล เสือยังคงจมอยู่ในห้วงแห่งความหวาดผวา เสียงปืนนัดสุดท้ายที่ดังขึ้นยังคงดังก้องอยู่ในหูราวกับก้อนหินที่ทับถมอยู่ในโสตประสาท ดวงตาของเขาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังร่างของคมที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ไม่ใช่เพียงนักฆ่าอีกต่อไป แต่เป็นยมทูตในชุดสีดำสนิทที่พร้อมจะปลิดชีพ
ลมหายใจของเสือติดขัด เข่าอ่อนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ท่ามกลางซากศพของลูกน้องที่ล้มตายเกลื่อนกลาด เขาพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปกับแรงสั่นสะท้านของระเบิดและความตายที่เพิ่งสัมผัส สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวสุดขีด
คมก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า แต่ทุกย่างก้าวของเขาสะกดอารมณ์ทุกอย่างของเสือไว้ได้หมด มือขวาของคมกำปืนพกกระบอกงามไว้แน่น เลือดสีแดงฉานไหลซึมจากปลายนิ้วลงหยดเล็กๆ บนพื้นดิน ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดขาดและอันตราย ดวงตาคมกริบนั้นส่องประกายวาววับในความมืด ราวกับจะสะกดวิญญาณให้หยุดนิ่ง
"หมดเวลาของแกแล้ว เสือ" เสียงทุ้มต่ำของคมดังขึ้นอย่างเยือกเย็น แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่กดดันจนเสือแทบหายใจไม่ออก
เสือกัดฟันกรอด พยายามบังคับร่างกายที่สั่นเทาให้ลุกขึ้นยืน เขาเป็นมาเฟียใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลในเมืองนี้ ไม่เคยมีใครกล้ามาท้าทายอำนาจของเขาขนาดนี้ แต่ชายตรงหน้า… ชายคนนี้มันไม่ใช่คนธรรมดา
"แก... แกมันเป็นใครกันแน่?" เสือถามเสียงแหบพร่า
คมยิ้มมุมปากบางๆ รอยยิ้มที่ไม่บ่งบอกถึงความสนุกสนาน แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ชนะที่กำลังจะประกาศชัยชนะ
"ฉันคือคม… ผู้ที่จะมาปิดบัญชีแค้นให้ทุกคนที่แกเคยทำร้าย"
คำตอบนั้นยิ่งทำให้เสือรู้สึกหนาวสะท้าน เขาหวนนึกถึงใบหน้าของผู้คนที่เขาเคยเหยียบย่ำ เหยียบย่ำจนไม่มีวันลุกขึ้นยืนได้อีกต่อไป บัดนี้เงาแห่งความแค้นนั้นกำลังกลับมาทวงคืน
"แกคิดว่าจะทำอะไรได้? นี่มันถิ่นของฉัน! แกจะไม่มีวันได้ออกไปจากที่นี่!" เสือพยายามตะโกนกลบความกลัวในใจ
คมไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกปืนขึ้นเล็งไปที่เสืออย่างใจเย็น
"แกพูดมากเกินไป"
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ดังสะท้อนเหมือนก่อนหน้านี้ ร่างของเสือทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากบาดแผลกลางอก ดวงตาของเขายังคงเบิกกว้าง แต่ความหวาดกลัวเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่า
คมมองร่างไร้วิญญาณของเสืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บปืนลง เขาหันกลับไปมองรอบๆ ซากศพของลูกน้องเสือที่นอนกระจัดกระจายอยู่เต็มตรอก เขาถอนหายใจเบาๆ
"ความแค้น… ก็จบลงเพียงเท่านี้"
เขาไม่รอช้า เดินฝ่ากองเลือดและซากศพออกไปจากตรอกมืดนั้น ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่น่าสะพรึงกลัวและเรื่องราวที่คนทั้งเมืองจะต้องจดจำ
ขณะที่คมกำลังจะก้าวพ้นปากตรอก ความเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ด้านบนอาคารฝั่งตรงข้ามก็ดึงดูดสายตาของเขาไปได้ทันที แม้จะอยู่ในเงามืด แต่คมก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ
คมหยุดฝีเท้า ดวงตาคมกริบกวาดมองขึ้นไปยังชั้นบนสุดของตึกเก่าแห่งนั้น เงาบางๆ กำลังเคลื่อนไหวอย่างว่องไว ราวกับจะซ่อนตัวจากสายตาของเขา
"นึกว่าจะหนีรอดไปได้ง่ายๆ ซะแล้ว" คมพึมพำกับตัวเอง
เขารู้ดีว่าเสือไม่ได้ทำงานเพียงลำพัง การกำจัดเสือได้เป็นเพียงการตัดหางปล่อยกบ แต่บอสใหญ่ที่แท้จริงยังคงซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง
คมไม่ลังเล เขากระโจนขึ้นไปบนกำแพงเตี้ยๆ ของอาคารข้างเคียงอย่างรวดเร็ว และปีนขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้าอย่างคล่องแคล่ว แรงส่งจากการกระโดดและการเคลื่อนไหวที่แม่นยำแสดงให้เห็นถึงทักษะที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป
เมื่อถึงชั้นดาดฟ้า คมก็กวาดสายตามองไปรอบๆ อากาศยามค่ำคืนเย็นยะเยือก แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะดับความร้อนแรงที่คุกรุ่นอยู่ในตัวเขา
เงาที่เขาเห็นเมื่อครู่นี้หายไปแล้ว แต่คมไม่เชื่อว่ามันจะหายไปได้จริงๆ เขาเดินสำรวจไปตามขอบดาดฟ้า สัมผัสได้ถึงลมที่พัดพาเอาความรู้สึกถึงการจ้องมองมา
แล้วเขาก็เห็นมัน… รอยเท้าที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยบนพื้นผิวคอนกรีตที่แตกร้าว เป็นร่องรอยที่บ่งบอกว่ามีคนเพิ่งจะเคลื่อนไหวอยู่ที่นี่
คมก้าวเข้าไปใกล้รอยเท้าเหล่านั้น ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังทิศทางที่รอยเท้าเหล่านั้นชี้ไป ปลายทางคือมุมหนึ่งของดาดฟ้าที่มืดมิดที่สุด
เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังจะมาเยือน คราวนี้ไม่ใช่แค่การตามล่า แต่เป็นการซุ่มโจมตี
คมไม่รีรอ เขากระชากปืนพกออกมาเตรียมพร้อม ท่ามกลางความมืดสลัว เสียงก้าวเท้าที่เบาหวิวของเขาก็เริ่มดังขึ้น
ในขณะที่คมกำลังจะก้าวเข้าไปยังมุมมืดนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงวัตถุบางอย่างพุ่งเข้ามาจากด้านข้างอย่างรวดเร็ว!
คมเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นวัตถุสีดำกำลังพุ่งตรงมาที่เขา!
"วูบ!"
คมเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด วัตถุนั้นเฉียดผ่านใบหน้าของเขาไปเพียงนิดเดียว และกระแทกเข้ากับกำแพงด้านหลังอย่างแรง!
เสียงดัง "ปัง!" คมหันไปมอง เห็นมีดสั้นเล่มหนึ่งปักคาอยู่กับกำแพง
"ฝีมือไม่เบา" คมพึมพำ
ทันใดนั้นเอง ร่างของเงาที่เขาเห็นเมื่อครู่ก็พุ่งออกมาจากมุมมืด! ร่างนั้นสวมชุดสีดำคลุมทั้งตัว มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ฉายแววอำมหิต
คมตั้งท่าเตรียมพร้อม เขาเห็นว่าเงาที่ปรากฏตัวขึ้นนั้นมีความคล่องแคล่วว่องไวผิดปกติ และท่าทางการเคลื่อนไหวก็บ่งบอกว่าผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก
"แกคือใคร?" คมถาม
เงาตัวนั้นไม่ตอบ มันเพียงแต่พุ่งเข้าใส่คมทันที!
การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือดบนดาดฟ้าที่มืดมิด เสียงปืน เสียงมีดกระทบกัน และเสียงลมหายใจที่หอบหนักดังสะท้อนไปทั่ว
คมใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่เขาฝึกฝนมาอย่างดีรับมือกับการโจมตีของเงา ท่าทางการหลบหลีกและการสวนกลับของเขาคมกริบและรวดเร็ว
แต่เงาตัวนั้นก็ไม่ธรรมดา มันสามารถคาดเดาการเคลื่อนไหวของคมได้เกือบทุกครั้ง และสวนกลับได้อย่างแม่นยำ
"แกไม่ใช่คนธรรมดา" คมกล่าวขณะที่กำลังปัดป้องการโจมตีของเงา
เงาตัวนั้นเพียงแต่หัวเราะในลำคอเบาๆ
"แกก็เหมือนกัน… คม"
คำพูดนั้นทำให้คมชะงักเล็กน้อย เขาไม่เคยเปิดเผยชื่อของเขาให้กับใครเลย นอกจากคนสนิท
"แก รู้จักฉัน?" คมถาม
เงาตัวนั้นใช้โอกาสที่คมชะงัก พุ่งเข้าใส่คมอีกครั้ง คมรีบตั้งหลักและรับมือ
การต่อสู้ดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด แต่คมเริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ร่างของเงาที่เขาต่อสู้อยู่นั้น… มีความคุ้นเคยอย่างประหลาด
คมพยายามจดจำท่าทางการเคลื่อนไหว รูปร่าง และแม้กระทั่งเสียงหัวเราะในลำคอของเงาตัวนั้น
ทันใดนั้นเอง ขณะที่คมกำลังปัดป้องคมมีดของเงาอยู่ เขาก็สังเกตเห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นที่ข้อมือของเงา… รอยแผลเป็นที่คมคุ้นเคยเป็นอย่างดี
"เป็นไปไม่ได้!" คมอุทานออกมา
เงาตัวนั้นหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงอุทานของคม
"ทำไม? แกจำฉันไม่ได้แล้วเหรอ คม?" เสียงแหบพร่าที่คุ้นเคยดังออกมาจากภายใต้หน้ากากของเงา
คมเบิกตากว้าง เมื่อเขาค่อยๆ ดึงหน้ากากของเงาออกอย่างช้าๆ
ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า ทำให้คมถึงกับตัวแข็งทื่อ…
ใบหน้าของชายคนนั้น… เขาคือ…
"อัสนี!" คมอุทานด้วยความตกตะลึง
ใบหน้าที่คมเคยเห็นเมื่อนานมาแล้ว แต่บัดนี้มีร่องรอยของความเจ็บปวดและความแค้นฉายชัดอยู่เต็มดวงตา
อัสนี… ศิษย์เก่าที่คมเคยฝึกสอน… ศิษย์ที่คมคิดว่าตายไปแล้ว!
"แก… ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่?" คมถามด้วยเสียงสั่นเครือ
อัสนีหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
"ทำไมเหรอ? ก็เพราะแกไงคม! เพราะแก! แกทิ้งฉันไว้เบื้องหลัง! แกปล่อยให้ฉันต้องทนทุกข์ทรมานอยู่คนเดียว!"
คมมองอัสนีด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขารู้สึกผิด… แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมอัสนีถึงกลายมาเป็นเช่นนี้
"ฉันไม่ได้ทิ้งแก… ฉันคิดว่าแกตายไปแล้ว" คมกล่าว
"ตาย? แกคิดว่าฉันจะตายง่ายๆ แบบนั้นเหรอ? แกผิดแล้วคม! ฉันรอดมาได้… และฉันจะกลับมาแก้แค้น! แก้แค้นแก… และแก้แค้นทุกคนที่เคยทำร้ายฉัน!"
อัสนีชักมีดสั้นเล่มเดิมออกมาอีกครั้ง ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความแค้น
"วันนี้… ฉันจะฆ่าแก! เพื่อประกาศให้โลกรู้ว่า… ใครคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด!"
คมมองอัสนีด้วยความผิดหวังระคนเสียใจ เขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้… จะไม่ใช่การต่อสู้กับศัตรูทั่วไปอีกต่อไป
นี่คือการต่อสู้กับเงาของอดีต… ที่กลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง
คมยกปืนขึ้นเล็งไปที่อัสนี… แต่เขาก็ลังเล…
"อัสนี… หยุดเถอะ…"
"ไม่มีอะไรจะหยุดฉันได้แล้วคม!" อัสนีตะโกนก่อนจะพุ่งเข้าใส่คมอีกครั้ง
คมรู้ดีว่าเขาไม่มีทางเลือก… เขาต้องทำในสิ่งที่เขาต้องทำ
การต่อสู้ระหว่างศิษย์กับอาจารย์… กำลังจะเริ่มต้นขึ้น… การต่อสู้ที่จะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผ่นดิน…
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
หมากเลือด สะท้านแผ่นดิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก