กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ปะปนกับกลิ่นดินชื้นและละอองฝุ่นที่ลอยมาจากตรอกซอกซอยมืดทึบยังคงโชยเข้าจมูกของเสือ เขาพยายามสูดหายใจลึกๆ แต่กลับมีเพียงอากาศเย็นเยียบที่แทรกซึมเข้าปอด บรรยากาศยามรัตติกาลที่เคยอบอุ่นหัวใจกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูก เสียงปืนนัดสุดท้ายที่ดังขึ้นในตอนที่แล้วยังคงดังก้องอยู่ในหู ราวกับว่ามันเพิ่งจะสงบลงเมื่อครู่ ภาพของคมที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ท่ามกลางเสียงกระสุนที่สาดซัด ราวกับภูตผีปีศาจที่โผล่มาจากขุมนรก ก็ยังคงตามหลอกหลอนสายตาของเขา
"เสือ... แกทำอะไรอยู่" เสียงแหบพร่าของมานพดังขึ้นมาขัดจังหวะความคิดอันสับสน เสือสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองมานพที่ยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าของมานพซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าและความเครียดที่สะสมมานาน
"ผม... ผมก็อยู่ตรงนี้แหละ พี่มานพ" เสือตอบเสียงอ่อย พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง "เมื่อกี้... มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ผมเห็น... ผมเห็นคม"
มานพพยักหน้าช้าๆ "ใช่... คม มันมาจริงๆ เสือ ทุกอย่างมันเร็วมาก จนฉันเองก็แทบจะตั้งตัวไม่ทัน เสียงปืนที่ดังขึ้น... มันไม่ใช่แค่การปะทะกันระหว่างแก๊งค์ของบอสใหญ่กับพวกเราอีกต่อไปแล้ว"
"หมายความว่ายังไงครับ" เสือถามอย่างไม่เข้าใจ
"หมายความว่า... คม มันเข้ามาแทรกแซง" มานพถอนหายใจหนักๆ "มันเข้ามาเพื่อเป้าหมายของมันเอง และเป้าหมายนั้น... ก็คือการกวาดล้างทุกคนที่ขวางหน้า ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายไหน"
ความจริงข้อนี้ยิ่งตอกย้ำความหวาดผวาที่เกาะกุมหัวใจของเสือ เขาเคยได้ยินชื่อของคมมาบ้าง เป็นตำนานในวงการนักฆ่าที่ไม่มีใครเคยเห็นหน้าค่าตาอย่างแท้จริง แต่ทุกครั้งที่มีข่าวคราวเกี่ยวกับเขา ความรุนแรงและความเด็ดขาดก็มักจะมาพร้อมกันเสมอ ไม่เคยมีใครรอดพ้นเงื้อมมือของยมทูตตนนี้ไปได้
"แล้ว... แล้วพวกเราล่ะครับ" เสือถามเสียงสั่น
"พวกเรา... ก็คือหมากตัวหนึ่งในกระดานของคม" มานพพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด "แกเห็นภาพที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ไหม เสือ ฝีมือระดับนั้น... ไม่ใช่คนธรรมดาที่เราจะต่อกรด้วยได้"
เสือหลับตาลง ภาพการต่อสู้ที่วูบไหวผ่านเข้ามาในหัวอีกครั้ง รวดเร็ว แม่นยำ และโหดเหี้ยม ร่างของคมที่เคลื่อนไหวราวกับสายลม กวัดแกว่งอาวุธในมือสังหารทุกคนที่ขวางหน้า มันไม่ใช่การต่อสู้ที่เต็มไปด้วยความแค้น หรือการแย่งชิงอำนาจ แต่มันคือการกำจัดอย่างมีระบบ ราวกับคมกำลังปัดกวาดแมลงวันที่น่ารำคาญ
"ผม... ผมควรจะทำยังไงดีครับ พี่มานพ" เสือเอ่ยถามด้วยความสับสน
มานพมองไปยังตรอกมืดทึบที่เต็มไปด้วยซากศพและความโกลาหล "ตอนนี้... เราต้องถอยก่อนเสือ สถานการณ์มันบานปลายเกินกว่าที่เราจะรับมือได้ เราต้องไปรวมพลกับพวกที่เหลือ แล้วค่อยมาวางแผนกันอีกที"
"แต่... บอสใหญ่ล่ะครับ" เสือถาม
"บอสใหญ่..." มานพหรี่ตาลง "เขาคงต้องรับมือกับคมด้วยตัวเองแล้วล่ะ ตอนนี้... ชีวิตของแกกับฉันสำคัญกว่า"
ทั้งสองคนค่อยๆ ถอยออกมาจากตรอกแคบๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด การเคลื่อนไหวของพวกเขาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเหมือนเหยียบอยู่บนเปลวไฟ ทุกเสียงที่ได้ยินเหมือนเสียงกึกก้องของฟ้าผ่า การปรากฏตัวของคมได้เปลี่ยนสมการทุกอย่างไปโดยสิ้นเชิง
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะลับหายไปในเงามืด เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากอีกด้านหนึ่งของตรอกก็ทำให้ทั้งคู่ชะงักงัน ร่างของคมปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้อยู่ในโหมดของการสังหารอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาของคมที่ฉายแววเย็นชา มองสำรวจซากศพที่เกลื่อนกลาดไปทั่วบริเวณ
"น่าเสียดาย... หมากบางตัวยังไม่ทันได้กระโดดลงสนาม ก็ถูกกำจัดไปเสียก่อน" เสียงของคมดังขึ้นอย่างราบเรียบ แต่เต็มไปด้วยพลังอำนาจที่น่าเกรงขาม
มานพกระชับมือที่กุมมีดไว้แน่น "แก... คือใครกันแน่"
คมหันมามองมานพ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ราวกับดวงดาวในราตรีกาล "ฉันคือคนที่มาเก็บกวาด... ความสกปรก"
"ความสกปรกของแก... หรือความสกปรกของพวกเรา" เสืออดถามไม่ได้
คมหัวเราะในลำคอเบาๆ "มันก็ไม่ต่างกันหรอก... สำหรับฉัน"
คมเดินช้าๆ เข้ามาใกล้มานพและเสือ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด "ฉันเห็นว่าพวกแกสองคน... รอดมาได้"
"พวกเรา... ไม่อยากตาย" มานพตอบเสียงแข็ง
"ความอยากมีชีวิต... เป็นสัญชาตญาณพื้นฐานของสิ่งมีชีวิต" คมกล่าว "แต่บางครั้ง... สัญชาตญาณนั้นก็ต้องถูกบิดเบือน เพื่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ต้องการ"
คมหยุดยืนตรงหน้ามานพ ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว "ฉันได้ยินมาว่า... พวกแกสองคนมีความภักดีต่อบอสใหญ่มาก"
"เรา... ทำงานให้เขา" มานพตอบเลี่ยงๆ
"ทำงาน... หรือรับใช้" คมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ในโลกของฉัน... ไม่มีคำว่าทำงาน มีแต่คำว่ารับใช้... หรือถูกรับใช้"
"แล้วแก... รับใช้ใคร" เสือถาม
คมยิ้มมุมปาก "ฉันรับใช้... ความยุติธรรม"
"ความยุติธรรมของแก... คือการฆ่าทุกคนที่แกเจออย่างนั้นหรือ" มานพถาม
"ความยุติธรรมของฉัน... คือการทำลายระบอบที่เน่าเฟะ" คมตอบ "และบอสใหญ่... คือศูนย์กลางของความเน่าเฟะนั้น"
จู่ๆ คมก็ชักปืนพกคู่ใจออกมาอย่างรวดเร็ว กระสุนนัดแรกพุ่งเข้าใส่ไหล่ของมานพ มานพร้องเสียงหลงทรุดตัวลงไปกับพื้น เสือตกใจ พยายามจะเข้าไปช่วย แต่คมก็หันปากกระบอกปืนมาทางเสือทันที
"อย่าขยับ... ไม่งั้นแกจะกลายเป็นศพต่อไป" คมขู่เสียงเย็น "ฉันมีข้อเสนอให้แก... เสือ"
"ข้อเสนออะไร" เสือถามเสียงสั่น
"เข้าร่วมกับฉัน... หรือตายไปพร้อมกับความภักดีอันไร้ค่าของแก" คมกล่าว
เสือมองไปยังมานพที่กำลังกุมไหล่ของตัวเองด้วยสีหน้าเจ็บปวด เขาเห็นความสิ้นหวังในแววตาของมานพ แต่ก็เห็นประกายแห่งการต่อสู้ที่ยังไม่ยอมแพ้
"ผม... ผมไม่สามารถทรยศคนที่เคยให้โอกาสผมมาได้" เสือตอบเสียงหนักแน่น
คมพยักหน้าช้าๆ "เข้าใจ... งั้นก็ถึงเวลาที่แกต้องจ่าย... สำหรับความภักดีของแก"
คมยกปืนขึ้นเล็งไปที่หัวของมานพ เสือรู้ว่านี่คือช่วงเวลาตัดสิน เสือเหลือบตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ก้อนอิฐที่หลุดร่วงอยู่ข้างๆ
"ไม่!!" เสือตะโกนสุดเสียง พุ่งตัวเข้าหาคมอย่างไม่คิดชีวิต
คมตกใจกับพฤติกรรมของเสือ เพียงเสี้ยววินาทีที่เขาลังเล เสือก็ใช้จังหวะนี้คว้าก้อนอิฐฟาดเข้าใส่ข้อมือของคมอย่างเต็มแรง เสียงดัง "เพล้ง!" ปืนในมือของคมหลุดลอยไปตามแรงกระแทก
คมสะบัดข้อมือด้วยความเจ็บปวด หันมามองเสือด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเย็นชาเป็นความโกรธเกรี้ยว "แก... กล้ามาก"
"พี่มานพ... รีบไป!" เสือตะโกนบอกมานพ
มานพไม่รอช้า พยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แล้วรีบวิ่งออกไปจากตรอกมืดแห่งนั้น ทิ้งให้เสือเผชิญหน้ากับคมเพียงลำพัง
คมก้าวเข้ามาใกล้เสือช้าๆ "แกคิดว่า... การกระทำโง่ๆ ครั้งนี้... จะช่วยอะไรได้"
"ผม... ไม่ได้ทำโง่" เสือตอบ "ผมแค่... ทำให้พี่มานพหนีไปได้"
คมหัวเราะเยาะ "แล้วแกคิดว่า... แกจะหนีไปได้เหมือนกันอย่างนั้นหรือ"
คมชักมีดสั้นที่ซ่อนไว้ที่ข้อเท้าออกมาอย่างรวดเร็ว ใบมีดสะท้อนแสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟที่ใกล้จะดับ "ฉันจะแสดงให้แกเห็น... ว่าความภักดีที่ไม่มีทางชนะ... มันมีค่าแค่ไหน"
คมพุ่งเข้าใส่เสือด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เสือตั้งรับอย่างเต็มที่ เขารู้ดีว่านี่คือการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต
ในขณะเดียวกัน มานพที่หนีออกมาได้จากตรอกแคบๆ ก็รีบตรงไปยังคฤหาสน์หรูของบอสใหญ่ เขาต้องรีบไปแจ้งข่าวให้บอสใหญ่ทราบถึงการปรากฏตัวของคม และสถานการณ์ที่เลวร้ายที่กำลังเกิดขึ้น
มานพมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ มองเห็นทหารองครักษ์กำลังเดินตรวจตราอยู่รอบๆ เขาตัดสินใจเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับพวกเขา
"หยุด! ใครน่ะ!" ทหารองครักษ์คนหนึ่งร้องทัก
"ฉันเอง... มานพ" มานพตอบเสียงแหบพร่า "ฉันมีเรื่องสำคัญจะรายงานบอสใหญ่"
ทหารองครักษ์มองมานพด้วยสายตาแปลกใจ "คุณมานพ... คุณไปไหนมา ทำไมสภาพเป็นอย่างนี้"
"ไม่ต้องถามมาก... แค่พาฉันเข้าไป" มานพเร่ง
ทหารองครักษ์เห็นสีหน้าจริงจังของมานพ จึงยอมพาเขาเข้าไปในคฤหาสน์
เมื่อมานพเข้ามาถึงห้องทำงานของบอสใหญ่ เขาก็พบว่าบอสใหญ่กำลังนั่งจิบชาอย่างสบายใจ
"มีอะไรรีบร้อนนักมานพ" บอสใหญ่ถามอย่างไม่ใส่ใจ
"บอสครับ... คม... คมมาแล้ว" มานพพูดเสียงขาดห้วง
บอสใหญ่ชะงักกึก ถ้วยชาที่กำลังจะยกขึ้นจรดริมฝีปากหยุดค้าง "คม... แกแน่ใจหรือ"
"แน่ใจครับบอส... เขาฆ่าคนไปเยอะมากในตรอกซอยของเรา" มานพเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
สีหน้าของบอสใหญ่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "ไอ้คม... มันไม่เคยพลาดจริงๆ"
"แล้วเราจะทำยังไงครับบอส" มานพถาม
บอสใหญ่ลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังความมืดมิดด้านนอก "ถ้าคมมันมา... หมายความว่า... มันไม่ต้องการแค่กำจัดฉัน"
"หมายความว่ายังไงครับ"
"หมายความว่า... มันกำลังจะกวาดล้างทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับฉัน" บอสใหญ่พูดเสียงเรียบ "รวมถึง... แก๊งค์ของฉันทั้งหมด"
"งั้น... เราต้องสู้!" มานพประกาศ
บอสใหญ่หันกลับมามองมานพ ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความแค้น "สู้... แน่นอน... แต่ไม่ใช่ตอนนี้"
"แล้วตอนนี้... เราจะทำอะไรครับ"
"ตอนนี้... เราจะรอ" บอสใหญ่กล่าว "รอให้คม... เปิดเผยแผนการทั้งหมดของมัน... แล้วเราค่อย... เล่นเกมของมัน"
ขณะเดียวกัน ในตรอกมืดแห่งนั้น การต่อสู้ระหว่างคมกับเสือก็ยังคงดำเนินต่อไป ร่างกายของทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือด เสียงอาวุธกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว เสือรู้ดีว่าเขาต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ เพื่อที่จะหาทางช่วยเหลือมานพ และเพื่อที่จะไขปริศนาของคม
แต่คมนั้นแกร่งเกินกว่าที่เสือจะรับมือได้ การโจมตีของคมรวดเร็วและเฉียบคม เสือเริ่มเสียเปรียบ การต่อสู้เริ่มยืดเยื้อ และเขาก็เริ่มเหนื่อยล้า
ทันใดนั้นเอง คมก็ใช้จังหวะที่เสือพลาดท่า พุ่งเข้าใส่พร้อมกับมีดในมือ เสือพยายามหลบ แต่ก็ไม่พ้นคมกรีดเข้าที่แขนของเขา เสือร้องด้วยความเจ็บปวด เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผล
"แก... แพ้แล้วเสือ" คมกล่าว "ถึงเวลาที่แกต้อง... จ่ายค่าความภักดีของแก"
คมยกมีดขึ้นสูง เตรียมจะปลิดชีพเสือ ท่ามกลางความมืดมิดของตรอกซอกซอยที่เต็มไปด้วยซากศพ และกลิ่นคาวเลือด ร่างของเสือกำลังจะกลายเป็นเพียงหมากอีกตัวหนึ่งบนบัลลังก์อำมหิตของคม
แต่แล้ว... เสียงดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นมาจากอีกทิศทางหนึ่ง ไม่ใช่เสียงปืน... แต่มันคือเสียงระเบิดที่รุนแรงจนพื้นดินสะเทือน
คมชะงัก เขาหันไปมองทางต้นเสียงด้วยความสงสัย เสือเองก็ใช้โอกาสนี้พลิกตัวหนีจากการโจมตี
เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ใครเป็นคนจุดชนวนระเบิด? และการปรากฏตัวของคม จะนำไปสู่หายนะ หรือการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของโลกใต้ดินนี้?
การต่อสู้ที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...
หมากเลือด สะท้านแผ่นดิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก