กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ปะปนกับกลิ่นดินชื้นและละอองฝุ่นที่ลอยมาจากตรอกซอกซอยมืดทึบยังคงโชยเข้าจมูกของคม เขาไม่ได้สูดหายใจลึกๆ อย่างเสือ แต่กลับเลือกที่จะสะกดกลั้นเอาไว้ ลมหายใจที่หนักหน่วงของเขายังคงสะท้อนถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดคืน แต่ดวงตาคมกริบของเขากลับลุกโชนด้วยเพลิงแห่งความมุ่งมั่นที่ไม่มีวันดับมอด
“เสือ… แกอยู่ที่ไหน” เสียงแหบพร่าของคมเอ่ยเรียกหาเพื่อนรัก ราวกับว่าเสียงของเขาสามารถทะลวงผ่านความมืดมิดและอุปสรรคทั้งปวงไปได้
หลังจากที่กลุ่มของคมต้องเผชิญหน้ากับคมเขี้ยวของ “พยัคฆ์ดำ” บอสใหญ่แห่งอาณาจักรใต้ดิน และกองกำลังติดอาวุธที่คอยคุ้มกันคฤหาสน์หรูของมัน การต่อสู้ที่ดุเดือดก็ได้จบลงด้วยความสูญเสีย การพลัดพราก และบาดแผลที่ฝังลึก
คมจำได้ดีว่าในช่วงเวลาที่คับขันที่สุด เสือ คู่หูที่เปรียบเสมือนเงาของเขา ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะกับหน่วยองครักษ์ของพยัคฆ์ดำ เสียงปืนที่ดังขึ้นนัดสุดท้าย เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าการต่อสู้ได้สิ้นสุดลง แต่สำหรับคม มันคือเสียงที่ปลุกให้เขารู้สึกถึงความว่างเปล่าที่ตามมา
“ข้าอยู่ตรงนี้… คม” เสียงตอบรับที่อ่อนแรงดังมาจากมุมมืดของตรอกที่เต็มไปด้วยกองขยะ กลิ่นอับชื้น และความสกปรก
คมรีบพุ่งไปยังทิศทางของเสียงนั้น หัวใจของเขาเต้นระส่ำด้วยความกังวล เมื่อเห็นร่างของเสือนอนกองอยู่บนพื้น มือข้างหนึ่งกุมบาดแผลฉกรรจ์บริเวณสีข้างที่กำลังมีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด ดวงตาของเสือเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นคมที่วิ่งเข้ามา
“เสือ! แก… แกเป็นยังไงบ้าง” คมคุกเข่าลงข้างๆ เสือ พยายามประคองร่างเพื่อนรักให้ลุกขึ้น
“ไม่ต้องห่วง… ข้ายังไม่ตาย” เสือพยายามฝืนยิ้ม แต่ใบหน้าซีดเผือดของเขาบ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่เกินจะบรรยาย “แต่มัน… มันคงจะยากหน่อย”
คมสำรวจบาดแผลของเสืออย่างรวดเร็ว เขาเคยผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน เห็นเลือดเห็นเนื้อมาจนชิน แต่เมื่อเห็นบาดแผลของเสือ หัวใจของเขาก็ยังคงบีบรัดด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย
“เราต้องรีบพาแกไปรักษา” คมกล่าวเสียงหนักแน่น “แต่ก่อนอื่น…”
คมเงยหน้าขึ้น มองไปยังทางเข้าตรอกที่ยังคงมีเงาของเหล่านักฆ่าของพยัคฆ์ดำที่ยังคงลาดตระเวนอยู่ ห่างออกไปไม่ไกลนัก คือคฤหาสน์หรูของพยัคฆ์ดำ ที่บัดนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นสุสานแห่งความตายสำหรับใครก็ตามที่คิดจะท้าทายมัน
“พวกมันยังไม่ไปไหน” เสือพูดขึ้น พยายามรวบรวมแรงที่เหลืออยู่ “พยัคฆ์ดำ… มันไม่ยอมให้ใครหนีไปง่ายๆ แน่”
“ข้ารู้” คมตอบรับ “แต่มันก็ไม่รู้ว่าเรายังมีของขวัญชิ้นสุดท้ายที่จะมอบให้มัน”
คมก้มลงไปที่กระเป๋าคาดเอวของเขา หยิบเอากระบอกเหล็กที่เขาเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีออกมา มันคือระเบิดที่เขาประดิษฐ์ขึ้นมาด้วยฝีมืออันปราดเปรื่อง เป็นอาวุธชิ้นสุดท้ายที่เขาเตรียมไว้สำหรับแผนการที่ยิ่งใหญ่
“นี่… นี่มันอะไร?” เสือถามด้วยความสงสัย
“นี่คือสิ่งที่จะทำให้รากของพยัคฆ์ดำสั่นคลอน” คมกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ข้าจะใช้มันจัดการกับสมุนของมันที่กระจายกำลังกันอยู่รอบๆ คฤหาสน์ เพื่อเปิดทางให้เรา… และเพื่อส่งสารไปถึงพยัคฆ์ดำว่า ‘หมากเลือด’ ยังไม่ตาย”
“แต่… แกจะทำคนเดียว?” เสือถามด้วยความเป็นห่วง
“ข้าต้องทำ” คมตอบ “แกบาดเจ็บอยู่ เราจะหนีไปพร้อมกันไม่ได้ ถ้าข้าสามารถสร้างความปั่นป่วนได้มากพอ เราก็จะมีโอกาสหนีไปได้ทั้งคู่”
คมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือข้างหนึ่งจับกระบอกเหล็กไว้แน่น อีกข้างหนึ่งกำหมัดแน่น ดวงตาของเขาสอดส่องไปยังจุดต่างๆ ในความมืด
“ข้าจะกลับมาหาแก เสือ” คมกล่าว “จำไว้”
ก่อนที่เสือจะได้เอ่ยตอบอะไรออกมา คมก็พุ่งตัวออกไปแล้ว หายลับเข้าไปในความมืดของตรอกซอกซอย เขาเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับเงาของตัวเอง ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลและรอยฟกช้ำก็ยังคงปรากฏศักยภาพในการต่อสู้ได้อย่างน่าทึ่ง
คมเดินลัดเลาะไปตามซอกหลืบต่างๆ ที่มืดมิด เขาใช้ความรู้เกี่ยวกับเส้นทางในเมืองใหญ่ที่เขาเชี่ยวชาญเป็นอย่างดี หลีกเลี่ยงสายตาของเหล่านักฆ่าที่ยังคงป้วนเปี้ยนอยู่ตามจุดต่างๆ
เสียงฝีเท้าของเหล่านักฆ่าดังแว่วมาเป็นระยะๆ พวกมันมีจำนวนมากเกินไปที่จะเผชิญหน้าตรงๆ การต่อสู้แบบกองโจรเล็กๆ ที่คมวางแผนไว้ คือทางเลือกที่ดีที่สุดในเวลานี้
คมมองเห็นกลุ่มนักฆ่าสี่ห้าคนกำลังยืนคุยกันอยู่บริเวณปากอุโมงค์ที่ทอดไปยังอีกฝั่งของถนน เขาหยุดชะงัก หลบซ่อนตัวอยู่หลังกองถังขยะเน่าเหม็น กลิ่นที่เหม็นสาบยิ่งเพิ่มความกดดันให้กับบรรยากาศ
“แกได้ยินอะไรไหม?” หนึ่งในนักฆ่าเอ่ยถาม
“เปล่า… อาจจะเป็นแค่ลมพัด” อีกคนตอบ
คมรอจังหวะที่พวกมันเริ่มผ่อนคลายความระแวดระวัง เขาคำนวณระยะอย่างแม่นยำ ก่อนจะเปิดฉาก
“เปรี้ยง!” เสียงปืนนัดแรกดังขึ้น ทำให้นักฆ่าเหล่านั้นตกใจสุดขีด คมไม่รอช้า เขากระโดดออกมาจากที่ซ่อน ยิงสกัดกั้นการตอบโต้ของพวกมัน
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วตรอกแคบๆ คมเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หลบหลีกการโจมตีของพวกมันได้อย่างหวุดหวิด เขาใช้ทุกสิ่งรอบตัวเป็นเครื่องมือในการต่อสู้ ไม่ว่าจะเป็นเศษอิฐ เศษไม้ หรือแม้แต่ถังขยะที่เต็มไปด้วยสิ่งปฏิกูล
“แกมันตัวอะไรกันแน่!” นักฆ่าคนหนึ่งตะโกนถาม ขณะที่พยายามยิงสวนกลับมา
“หมากเลือด…” คมตอบกลับด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความอาฆาต “ที่มาทวงคืนทุกอย่างที่แกเอาไป”
การต่อสู้กินเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ ท้ายที่สุดแล้ว นักฆ่าเหล่านั้นก็ล้มลงไปนอนจมกองเลือด ท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นคาวเลือดที่ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
คมไม่รอช้า เขารีบวิ่งต่อไปตามเส้นทางที่วางแผนไว้ เขาเห็นกลุ่มนักฆ่าอีกกลุ่มกำลังเดินตรวจตราอยู่ใกล้กับกำแพงคฤหาสน์ คราวนี้คมเลือกใช้วิธีการที่แยบยลกว่าเดิม
เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เงียบๆ จนอยู่ในระยะที่เหมาะสม ก่อนจะโยนระเบิดที่เขาเตรียมไว้เข้าไปยังกลุ่มนักฆ่าเหล่านั้น
“ตูม!” เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว สร้างความโกลาหลไปทั่วบริเวณ แรงระเบิดทำให้นักฆ่าเหล่านั้นกระเด็นไปคนละทิศละทาง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงม
คมใช้โอกาสนี้รีบวิ่งไปยังทางเข้าหลักของคฤหาสน์ แต่ก่อนที่จะถึงเป้าหมาย เขาก็พบกับอุปสรรคชิ้นใหญ่
“แกคิดว่าจะหนีไปไหนไอ้คม!” เสียงทุ้มห้าวที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นดังมาจากด้านหน้า
คมเงยหน้าขึ้นมอง พบกับ “พยัคฆ์ดำ” ที่ยืนสง่าอยู่กลางทางเดิน ดวงตาของมันเป็นประกายราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ภายใน เบื้องหลังของมัน คือเหล่านักฆ่ามือดีอีกจำนวนหนึ่ง ที่พร้อมจะสังหารคมได้ทุกเมื่อ
“ข้าไม่ได้จะหนี” คมกล่าวเสียงเรียบ “ข้าจะเข้ามาทวงคืน”
“ทวงคืนอะไรของแก!” พยัคฆ์ดำหัวเราะเยาะ “สิ่งที่แกมีคือความตายเท่านั้น”
“ข้าจะทวงคืนความยุติธรรม” คมตอบ “และข้าจะทำลายอาณาจักรเน่าเฟะของแกให้สิ้นซาก”
คมก้มลงไปที่เอวอีกครั้ง คราวนี้เขาหยิบดาบเล่มโปรดของเขาออกมา มันคือดาบที่สลักเสลาด้วยอักษรโบราณ ที่เป็นสัญลักษณ์แห่งการต่อสู้เพื่อความถูกต้อง
“แกคิดว่าดาบเล่มนั้นจะสู้กับปืนนับร้อยของข้าได้รึไง?” พยัคฆ์ดำถาม
“ข้าไม่ได้จะสู้กับปืนของแก” คมกล่าว “ข้าจะสู้กับแก… ตัวต่อตัว”
พยัคฆ์ดำมองคมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันเห็นบางสิ่งในดวงตาของคม ที่ทำให้มันรู้สึกถึงอันตรายที่แท้จริง
“แกมันบ้าไปแล้ว!” พยัคฆ์ดำตะโกน “พวกแก! จัดการมัน!”
เหล่านักฆ่าที่อยู่เบื้องหลังพยัคฆ์ดำ ไม่รอช้า พวกมันพุ่งเข้าใส่คมพร้อมกัน ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังระงม
คมยืนหยัดอย่างมั่นคง ดาบในมือของเขาโบกสะบัดอย่างรวดเร็ว สร้างวงล้อมแห่งคมดาบที่ยากจะฝ่าฟัน ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วราวกับนักเต้นที่กำลังร่ายรำกับความตาย
การต่อสู้ที่ดุเดือดที่สุดในชีวิตของคมได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เขาต้องเอาชนะเหล่านักฆ่าเหล่านี้ให้ได้ เพื่อที่จะเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ดำ และปลดปล่อยเมืองใหญ่แห่งนี้ให้เป็นอิสระอีกครั้ง
คมรู้ดีว่านี่คือโอกาสสุดท้ายของเขา ถ้าเขาพลาด… ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาต่อสู้มา จะสูญสลายไปโดยเปล่าประโยชน์
ท่ามกลางเสียงปืนและเสียงคมดาบที่กระทบกัน ร่างของคมยังคงยืนหยัดต่อสู้ แม้จะบาดเจ็บและเหนื่อยล้า แต่จิตใจของเขายังคงมุ่งมั่นที่จะทำลายรากเหง้าของอาณาจักรแห่งความชั่วร้ายนี้ให้สิ้นซาก
เขาจะต้องกลับไปหาเสือให้ได้… และจะต้องกลับไปอย่างผู้ชนะ.
หมากเลือด สะท้านแผ่นดิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก