ตอนที่ 29 — ลมหายใจสุดท้ายแห่งคมดาบ

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ปะปนกับกลิ่นดินชื้นและละอองฝุ่นที่ลอยมาจากตรอกซอกซอยมืดทึบยังคงโชยเข้าจมูกของคม เขาไม่ได้สูดหายใจลึกๆ อย่างเสือ แต่กลับเลือกที่จะสะกดกลั้นเอาไว้ ลมหายใจที่หนักหน่วงของเขายังคงสะท้อนถึงความตึงเครียดที่คุกรุ่นอยู่ในอก การต่อสู้ครั้งสุดท้ายกำลังจะมาถึง และทุกวินาทีที่ผ่านไปนั้นมีค่าราวกับทองคำ

คมยืนประจันหน้ากับ ‌"มังกร" บอสใหญ่แห่งอาณาจักรใต้ดิน ร่างกายของมังกรผอมสูงผิดปกติ ใบหน้าซูบตอบราวกับกระดูก แต่ดวงตาของเขากลับลุกโชนด้วยประกายอำมหิตที่ยากจะหาผู้ใดเทียบเคียง ชุดสูทสีดำสนิทไร้ที่ติ สะอาดสะอ้านราวกับเพิ่งออกจากร้าน ราวกับว่าเลือดที่นองพื้นอยู่รอบตัวเขาเป็นเพียงภาพลวงตา

"ยังไงล่ะคม? ​คิดว่าแค่นี้จะหยุดข้าได้งั้นรึ?" เสียงของมังกรแหบพร่า แต่กลับเต็มไปด้วยพลังอันตราย เขาเอ่ยพลางยกมือข้างหนึ่งขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ ไล้ไปตามสันดาบที่แนบอยู่ข้างเอว ดาบเล่มนั้นยาวกว่าปกติ ปลายแหลมคม ‍เปล่งประกายเย็นเยียบภายใต้แสงไฟสลัวของตรอก

คมไม่ตอบ ดวงตาคมกริบจ้องมองไปที่มังกร สังเกตทุกการเคลื่อนไหว ทุกอณูของพลังที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น เขารู้ดีว่านี่คือศัตรูที่อันตรายที่สุดที่เขาเคยเผชิญมาตลอดชีวิต ไม่ใช่แค่อำนาจและบารมี แต่มันคือทักษะการต่อสู้ที่ยากจะประมาท

"เจ้าฆ่าลูกน้องข้าไปมากเกินไปแล้ว" มังกรกล่าวต่อ ‌น้ำเสียงเย็นยะเยือก "และข้าก็ไม่ชอบให้ใครมาเหยียบย่ำอาณาจักรของข้า"

"พวกเขาต่างหากที่เข้ามาขวางทาง" คมตอบ เสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า "และข้าจะไม่ยอมให้ใครก็ตามที่ข่มเหงผู้อื่นลอยนวล"

การปะทะทางสายตาจบลงด้วยความเงียบที่หนักอึ้ง ทันใดนั้นเอง มังกรก็พุ่งเข้าใส่คมราวกับพายุ ‍เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วผิดมนุษย์ดาบในมือฟาดฟันลงมาด้วยความแม่นยำและรุนแรงราวกับสายฟ้าฟาด

คมตั้งรับได้ทันควัน ดาบสั้นในมือปะทะเข้ากับดาบยาวของมังกร เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานไปทั่วตรอก ประกายไฟแลบแปลบปลาบราวกับดอกไม้ไฟที่สว่างวาบขึ้นในความมืด

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายผลัดกันรุกผลัดกันรับ คมอาศัยความคล่องแคล่วว่องไว เข้าประชิดตัวมังกร พยายามหาช่องว่างเพื่อโจมตี ​ในขณะที่มังกรใช้พละกำลังและความยาวของดาบในการคุมเชิง

คมรู้สึกได้ถึงแรงปะทะที่หนักหน่วงทุกครั้งที่ดาบของมังกรฟาดลงมา เขาต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่มีเพื่อปัดป้องและหลบหลีก หากพลาดเพียงครั้งเดียว ผลลัพธ์อาจจะไม่ง่ายเช่นนี้

"เจ้าเก่งกว่าที่ข้าคิด" มังกรกล่าวขณะที่ปัดดาบของคมออกไปอย่างแรง "แต่ความเก่งกาจก็ไม่อาจเทียบกับพลังอันแท้จริงได้"

เขากระโจนถอยหลังไปเล็กน้อย จากนั้นก็หมุนดาบเป็นวงกว้าง สร้างพายุใบมีดที่พุ่งเข้าใส่คมราวกับจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้เป็นชิ้นๆ

คมรู้ว่านี่คือท่าไม้ตายของมังกร ​เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อรับมือ

"สายลมมารดา" คมพึมพำชื่อท่า เขาประสานดาบทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน กลายเป็นโล่ป้องกันที่ส่องประกายสีเงินยวง

ลมหายใจของคมหนักหน่วงขึ้นทุกขณะ พลังที่เขาใช้ต้านทานแรงปะทะนั้นมหาศาล เขาเห็นภาพซ้อนตรงหน้า ใบหน้าของพ่อแม่ที่จากไป ภาพของคนที่เขารัก ​ภาพของอนาคตที่เขาฝันไว้ทั้งหมดผุดขึ้นมาในห้วงความคิด

"เพื่อพวกเขา" เขาตะโกนก้อง "ข้าต้องชนะ!"

ด้วยแรงฮึดสุดท้ายคมผลักดาบออกไปอย่างสุดกำลัง ส่งแรงสั่นสะเทือนกลับไปยังมังกรที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

การปะทะครั้งนั้นรุนแรงเกินคาด มังกรเสียการทรงตัว เซถอยหลังไปเล็กน้อย ท่ามกลางเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

คมไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาพุ่งเข้าใส่ทันที ดาบสั้นของเขาเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว เล็งเข้าที่จุดอ่อนของมังกร

แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

ขณะที่คมกำลังจะปักดาบลงไป มังกรกลับยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ร่างกายที่ดูผอมบางของเขากลับระเบิดพลังออกมาอย่างมหาศาล

"คิดว่าจะง่ายนักรึไง!" เสียงของมังกรดังกังวาน ราวกับเสียงคำรามของอสูร

คมรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลจากร่างของมังกร พลังงานบางอย่างกำลังไหลทะลักออกมาจากตัวเขา ราวกับว่าเขากำลังสูบเอาพลังชีวิตจากทุกสรรพสิ่งรอบตัว

"พลังสายเลือด" คมอุทานด้วยความตกใจ เขาเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับพลังนี้ พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงสสารได้ด้วยจิตใจ

มังกรก้าวเข้ามาใกล้คมอีกครั้ง แต่คราวนี้ดูเหมือนว่าร่างกายของเขาจะเปล่งประกายสีแดงเรืองรองราวกับเลือดที่กำลังเดือดพล่าน

"เจ้ายังเด็กเกินไป คม" มังกรกล่าว "เจ้ายังไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของอำนาจ"

คมพยายามถอยหนี แต่ร่างกายของเขากลับแข็งทื่อ ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยพลังที่มองไม่เห็น

"ปล่อยข้า!" เขาตะโกน แต่เสียงของเขาแผ่วเบาลงทุกขณะ

มังกรยกมือข้างที่ว่างเปล่าขึ้น ปลายนิ้วเรียวค่อยๆ ชี้มาที่คม

"ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องจ่ายค่าตอบแทนแล้ว"

ทันใดนั้นเอง คมก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างกายราวกับเข็มที่ถูกจิ้มนับพันเล่ม

เขาทรุดตัวลงคุกเข่า เลือดสีดำค่อยๆ ไหลออกมาจากปากของเขา

"ไม่..." เขาพึมพำ "ยัง... ไม่ได้..."

ภาพของเสือปรากฏขึ้นในห้วงความคิด รอยยิ้มที่อ่อนโยนของเขา ภาพของภารกิจที่ยังไม่เสร็จสิ้น

"ข้า... จะไม่ยอมแพ้..."

คมรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

"สายลม... มารดา... คลื่น... มรณะ!"

เขาใช้พลังทั้งหมดที่มี ผสมผสานกับความแค้นและความสิ้นหวัง ดาบในมือสั่นระริก

ในขณะเดียวกัน มังกรก็ดูเหมือนจะยิ่งได้พลังมากขึ้น ร่างกายของเขาสว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์สีเลือด

"เป็นไปไม่ได้!" มังกรตะโกนด้วยความไม่เชื่อ

คมเหวี่ยงดาบออกไปสุดแรงเกิด คลื่นพลังสีดำทะมึนพุ่งเข้าใส่ร่างของมังกร

การปะทะครั้งสุดท้ายดำเนินไปอย่างดุเดือด แสงสีแดงและสีดำปะทะกันอย่างรุนแรง

ตรอกซอกซอยทั้งสายสั่นสะเทือน ราวกับจะถล่มลงมา

คมรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ขาดห้วง ร่างกายของเขาหนักอึ้งราวกับจะจมลงสู่พื้นดิน

เขาเหลือบมองไปยังมังกร เห็นร่างของบอสใหญ่ที่กำลังถูกกลืนกินด้วยพลังงานสีดำ

"สำเร็จแล้ว..." เขาพึมพำ

ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป

คมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับเป็นความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด

เขารู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย

"ข้า... ตายแล้วรึ?"

พลันเสียงกระซิบก็ดังขึ้นในความมืด

"ยัง... ไม่ใช่..."

คมพยายามที่จะขยับ แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนอง

"เจ้า... ยังมี... ภารกิจ... ที่ต้อง... ทำให้... สำเร็จ..."

เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ค่อยๆ หล่อเลี้ยงร่างของเขา

"ใคร... เป็น... ท่าน..."

"ข้า... คือ... จิตวิญญาณ... แห่ง... ความ... ยุติธรรม..."

คมมองไปรอบตัว พยายามที่จะมองเห็นผู้พูด แต่ก็มีเพียงความมืด

"ท่าน... ต้องการ... ให้ข้า... ทำสิ่งใด..."

"เจ้า... ต้อง... ล้างแค้น... ให้... กับ... ทุกคน... ที่... ถูก... รังแก..."

"ข้า... จะ... ทำ..."

คมพึมพำ ดวงตาของเขาเริ่มมีประกายแห่งความหวังอีกครั้ง

แต่ในขณะเดียวกัน มังกรที่คิดว่าตนเองชนะกลับรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ

พลังสายเลือดของเขาเริ่มอ่อนแรงลงอย่างน่าประหลาด

"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น..."

เขามองไปรอบตัว เห็นเพียงความว่างเปล่า

"ไม่... ไม่จริง..."

ในที่สุด ความมืดก็เข้าปกคลุมมังกรอย่างสมบูรณ์

คมรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดที่พาเขากลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง

เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หัวใจของเขาสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

เขาเห็นร่างของมังกรที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เลือดสีดำแห้งกรังไปแล้ว

"ข้า... ชนะแล้ว..."

แต่เขาก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น

ภารกิจของเขายังอีกยาวไกล

เขากลั้นใจลุกขึ้นยืน สภาพร่างกายยังคงอ่อนเพลีย แต่จิตใจกลับแข็งแกร่งกว่าที่เคย

เขาก้าวเดินออกจากตรอกมืดมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หรูของบอสใหญ่

เพื่อที่จะจัดการกับอาณาจักรใต้ดินที่เหลืออยู่

และเพื่อที่จะล้างแค้นให้กับทุกคนที่ถูกรังแก

เขาจะทำให้แผ่นดินนี้สะท้านไปทั้งแผ่นดิน

ด้วยคมดาบแห่งความยุติธรรม

แต่ขณะที่คมก้าวเดินออกไป เขาก็ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาจากทิศทางที่เขาเพิ่งจากมา

"ยัง... ไม่จบ... แค่นี้..."

เสียงนั้นดังแว่วมาแต่ไกล ชวนให้รู้สึกขนลุก

คมชะงักเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

เขาไม่รู้เลยว่า เบื้องหลังความตายของมังกร ยังมีแผนการอันดำมืดที่ซ่อนเร้นอยู่

แผนการที่จะนำพาความหายนะครั้งใหญ่มาสู่อาณาจักรนี้

และคม... คือกุญแจสำคัญของแผนการนั้น...