ตอนที่ 10 — ความลับที่ซ่อนอยู่ในกล่องไม้

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านม่านโปร่งบางๆ ของอพาร์ตเมนต์ที่เปรียบเสมือนคลังสมบัติของฟ้าใส วันนี้มันดูเหมือนจะมีความเมตตาต่อชลธีมากกว่าวันก่อนๆ อาจเป็นเพราะเขาเริ่มปรับสภาพจิตใจให้เข้ากับความยุ่งเหยิงอันเป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ได้บ้างแล้ว หรือไม่ก็เป็นเพราะคืนที่ผ่านมาเขาได้นอนหลับยาวนานกว่าที่เคย หลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่ไร้สาระ และการสำรวจสิ่งของเก่าแก่ที่ชวนให้ปวดหัว

แต่ถึงแม้จะรู้สึกผ่อนคลายขึ้น ‌ชลธีก็ยังคงมีอาการกระสับกระส่ายอยู่ภายใน เขาหมุนตัวไปมาบนเก้าอี้ไม้เก่าคร่ำคร่าที่ตั้งอยู่ในมุมห้อง ราวกับกำลังพยายามหาท่าที่สบายที่สุด แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีท่าไหนที่ลงตัวสำหรับร่างที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างประณีตของเขาเลย ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง ภาพข้าวของที่กองสุมกันอย่างอิสระเสรีตั้งแต่พื้นจรดเพดานยังคงเป็นภาพที่ชวนให้เขาขนลุกเล็กน้อย ถึงแม้จะเห็นเป็นประจำแล้วก็ตาม

“นี่... ​ฟ้าใส” ชลธีเอ่ยเรียก เมื่อเห็นร่างของหญิงสาวผมหยิกฟูที่กำลังก้มหน้าก้มตาจมอยู่กับกองหนังสือที่สูงท่วมหัว

ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาใต้กรอบแว่นตาหนาเตอะเป็นประกายระยิบระยับ “ว่าไงคะ คุณชลธี มีอะไรให้รับใช้คะ?”

“คือ... ฉันอยากจะขออนุญาตเข้าไปดูในโรงเก็บของเก่าสักหน่อย” ‍ชลธีกล่าวอย่างเกรงใจ “ฉันรู้สึกว่า... มันมีบางอย่างที่ฉันต้องไปจัดการ”

ฟ้าใสยิ้มกว้าง “โอ้โห! คุณชลธีสนใจโรงเก็บของของฉันด้วยเหรอคะเนี่ย ปกติมีแต่คนเห็นแล้วขาก็จะอ่อนไปเลย” เธอหัวเราะคิกคัก “แต่เอาเลยค่ะ ‌เชิญเลยเต็มที่เลยนะคะ ถ้าหาอะไรไม่เจอ หรืออยากได้อะไรเพิ่มเติม บอกได้เลยนะคะ”

ชลธีพยักหน้า “ขอบคุณมาก” เขาบอกอย่างจริงใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินตรงไปยังประตูบานไม้เก่าๆ ที่นำไปสู่โรงเก็บของ

บรรยากาศภายในโรงเก็บของยังคงเหมือนเดิม ‍อากาศอับชื้นปนกลิ่นฝุ่นละอองและความเก่าแก่ ชลธีเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง เท้าของเขาค่อยๆ ก้าวเหยียบย่ำไปบนพื้นไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นระยะๆ แสงสว่างจากหลอดไฟดวงเดียวที่หรี่ๆ ส่องลงมาจากเพดาน สร้างเงาตะคุ่มไปทั่วบริเวณ ทำให้ดูเหมือนมีสิ่งมีชีวิตลึกลับซ่อนตัวอยู่ตามซอกหลืบ

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ​อีกครั้ง ลิ้นชักที่เต็มไปด้วยของจุกจิก กล่องไม้เก่าแก่ที่วางเรียงซ้อนกันอย่างไม่เป็นระเบียบ เฟอร์นิเจอร์ที่ถูกทิ้งร้างนานจนฝุ่นจับหนาเตอะ ชลธียังคงไม่เห็นสิ่งผิดปกติใดๆ ที่จะบอกได้ว่ามีอะไรที่เขาต้องมาจัดการจริงๆ

“นี่มันอะไรกันแน่?” เขาพึมพำกับตัวเองพลางเดินสำรวจไปเรื่อยๆ

ทันใดนั้น สายตาของชลธีก็เหลือบไปเห็นกล่องไม้ใบหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ใต้กองหนังสือเก่าๆ ​กล่องใบนั้นดูแตกต่างจากกล่องใบอื่นที่วางระเกลื่อนอยู่ทั่วไป มันมีขนาดไม่ใหญ่มากนัก ทำจากไม้เนื้อดีมีลวดลายแกะสลักที่สวยงาม แต่ดูเหมือนจะถูกเก็บซ่อนไว้เป็นพิเศษ

ด้วยความสงสัย ชลธีค่อยๆ เขยิบตัวเข้าไปใกล้ และพยายามดึงกล่องใบนั้นออกมาจากใต้กองหนังสือ

“อึ้บ!”

กล่องไม้หนักพอสมควร ชลธีต้องใช้แรงเล็กน้อยในการดึงมันออกมา ​เมื่อกล่องใบนั้นปรากฏแก่สายตาอย่างเต็มตา เขาก็สังเกตเห็นว่ามันมีลักษณะปิดล็อกอย่างแน่นหนา ไม่มีกุญแจหรือร่องรอยของที่เปิดได้ง่ายๆ

“อะไรกันนะ?” เขาพึมพำอีกครั้ง เขาลองใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ที่ฝากล่อง เสียงที่ได้ยินนั้นทึบแน่น บ่งบอกว่าภายในน่าจะมีบางสิ่งที่มีน้ำหนัก หรืออาจจะถูกบุด้วยอะไรบางอย่าง

เขาหมุนกล่องไปมา พยายามมองหาช่องว่าง หรือกลไกบางอย่างที่จะทำให้มันเปิดออกได้ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีเลย

“ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่นา” ชลธีบอกกับตัวเอง แต่ในใจก็ยังคงรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เขาไม่อาจละสายตาไปจากกล่องใบนี้ได้

เขาตัดสินใจลองใช้พลังของตัวเอง แต่ก็หยุดชะงักเมื่อคิดได้ว่าเขาไม่ควรจะทำลายข้าวของของฟ้าใส

“ถ้าฟ้าใสเห็นเข้า คงจะโกรธแย่” เขาคิดในใจ

ชลธีเดินกลับออกมาจากโรงเก็บของ พร้อมกับกล่องไม้ใบนั้นในมือ เขาวางมันลงบนโต๊ะตัวเล็กๆ ที่อยู่ใกล้ๆ กับโซฟา

“นี่... ฟ้าใส” เขาเรียกอีกครั้ง

ฟ้าใสที่ยังคงหมกมุ่นอยู่กับกองหนังสือ หันมามอง “คะ?”

“ฉันเจอเจ้านี่ในโรงเก็บของน่ะ” ชลธีชี้ไปที่กล่องไม้ “เธอเคยเห็นมันมาก่อนไหม?”

ฟ้าใสหรี่ตาลง มองกล่องไม้ด้วยความสงสัย “อืม... ไม่แน่ใจเลยค่ะ” เธอเดินเข้ามาดูใกล้ๆ “มันดูคุ้นๆ นะคะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง แต่ก็นึกไม่ออกจริงๆ ค่ะ”

เธอเอื้อมมือไปจับกล่องไม้ ใบหน้าของเธอฉายแววครุ่นคิด “มันเป็นกล่องไม้ที่ดูเก่าแก่มากเลยนะคะ ฝีมือแกะสลักก็สวยงาม”

“มันปิดล็อกอยู่” ชลธีบอก “ฉันลองดูแล้ว ไม่มีวิธีเปิด”

ฟ้าใสพยายามหมุนกล่องไปมา “แปลกจัง... ปกติข้าวของในนี้ ฉันจะจำได้เกือบหมดนะ” เธอขมวดคิ้ว “ยกเว้นของบางอย่างที่... เอ่อ... นานมากๆ แล้ว”

“นี่มันอาจจะเป็นของสำคัญก็ได้นะ” ชลธีเอ่ย

“หรืออาจจะเป็นของที่ย่าของฉันเก็บไว้ตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่” ฟ้าใสพูดพลางมองกล่องด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้ “ย่าของฉันเป็นคนชอบสะสมของเก่า แล้วก็ชอบเก็บความลับไว้เยอะเลยค่ะ”

“ความลับ?” ชลธีเลิกคิ้ว “หมายความว่าไง?”

“ก็... ย่าของฉันบางทีก็ซื้อของเก่ามาแล้วก็เก็บไว้เป็นความลับ ไม่บอกใครเลยน่ะค่ะ” ฟ้าใสหัวเราะเบาๆ “ชอบแกล้งหลานๆ ไงคะ”

ชลธีมองกล่องไม้ใบนั้นอีกครั้ง คราวนี้เขารู้สึกถึงความน่าสงสัยที่เพิ่มขึ้นไปอีก “ถ้าอย่างนั้น เราควรจะหาทางเปิดมันดูนะ”

“แต่จะเปิดยังไงล่ะคะ?” ฟ้าใสถามอย่างจนปัญญา

ชลธีเอียงคอมองฟ้าใส “บางที... เราอาจจะต้องใช้เครื่องมือพิเศษ”

“เครื่องมือพิเศษ?” ฟ้าใสทวนคำ

“ใช่” ชลธีตอบ “บางอย่างที่... นอกเหนือจากความสามารถของมนุษย์ทั่วไป”

ฟ้าใสทำหน้างง “คุณชลธีหมายถึงอะไรคะ?”

ชลธีอมยิ้มเล็กน้อย “หมายความว่า... บางทีของที่อยู่ในนี้ อาจจะไม่ใช่แค่ของเก่าทั่วไปก็ได้”

เขาเดินกลับไปที่มุมห้องที่เขาเคยนอน และค่อยๆ ตรวจสอบรอบๆ บริเวณนั้นอีกครั้ง เขาได้ยินเสียงลึกลับที่มาจากบริเวณนี้อยู่บ่อยๆ แม้ว่าเขาจะไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรก็ตาม

“ฉันรู้สึกได้ว่า... พลังงานบางอย่างมันถูกกักเก็บไว้ในกล่องใบนี้” ชลธีบอก “และฉันคิดว่า... แหล่งพลังงานนั้น... อาจจะเชื่อมโยงกับสิ่งต่างๆ รอบตัวเราที่นี่”

ฟ้าใสตาโต “คุณชลธีพูดจริงเหรอคะ? คุณรู้สึกได้จริงๆ เหรอ?”

“ใช่” ชลธีตอบ “และฉันคิดว่า... เรากำลังจะค้นพบอะไรบางอย่างที่น่าสนใจมากๆ”

เขากวาดสายตาไปทั่วห้องอีกครั้ง ภาพข้าวของที่กองสุมกันอยู่เริ่มมีความหมายมากขึ้น มันไม่ใช่แค่ความรกเรื้อ แต่กลับเป็นเหมือนปริศนาที่รอคอยการไข

“บางที... สิ่งที่ฟ้าใสเรียกว่า 'วิญญาณพเนจร' ที่คุณบอกว่าคุณได้ยินเสียงเมื่อคืน... อาจจะไม่ใช่แค่เสียงธรรมดาก็ได้” ชลธีพูดพลางขยับมือไปที่กล่องไม้

“แล้วเราจะทำยังไงต่อคะ?” ฟ้าใสถามอย่างตื่นเต้น

“เราต้องไปค้นหาเบาะแสเพิ่มเติม” ชลธีกล่าว “บางที... ในกองสมบัติของเธอ อาจจะมีกุญแจบางอย่างที่ไขกล่องใบนี้ได้”

คำพูดของชลธีทำให้ฟ้าใสยิ่งตื่นเต้น เธอหันกลับไปมองกองหนังสือและข้าวของอื่นๆ ที่รายล้อมอยู่รอบตัว ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง และความรู้สึกว่ากำลังจะเข้าใกล้ความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่

ชลธีมองกล่องไม้ใบนั้นอีกครั้ง เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาจะค้นพบภายในกล่องใบนี้จะเป็นอะไร แต่เขารู้สึกได้ว่ามันจะนำพาไปสู่เรื่องราวที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม และเขาเองก็รู้สึกถึงความท้าทายที่กำลังจะมาถึง

เขาจะสามารถไขความลับที่ซ่อนอยู่ในกล่องไม้ใบนี้ได้หรือไม่? และความลับนั้นจะเกี่ยวข้องกับ "วิญญาณพเนจร" ที่เขาได้ยินเสียงได้อย่างไร? เรื่องราวของพวกเขากำลังจะเข้มข้นขึ้นอีกขั้นหนึ่งแล้ว...