ตอนที่ 12 — ความลับในโรงเก็บของที่เริ่มเปิดเผย

แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยค่อยๆ สาดแสงลอดผ่านช่องว่างระหว่างกองหนังสือเก่า กองเสื้อผ้าที่พับเท่าที่พอจะพับได้ และกล่องกระดาษที่วางซ้อนกันสูงเสียดเพดานของอพาร์ตเมนต์ฟ้าใส ชลธีนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรดที่เคยเป็นของปู่ของเขา ตอนนี้มันถูกวางทับด้วยผ้าห่มลายดอกไม้ที่ดูซีดจางไปตามกาลเวลา เขากำลังใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสำรวจสิ่งของต่างๆ ที่ฟ้าใสทิ้งไว้ให้เขา ‌ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นของที่ระลึกจากการผจญภัยอันน่าตื่นเต้นของเธอในอดีต

“ทำไมเธอถึงเก็บของพวกนี้ไว้เยอะขนาดนี้นะ” ชลธีพึมพำกับตัวเอง พลางปัดฝุ่นออกจากกล่องไม้แกะสลักใบหนึ่งที่เต็มไปด้วยจดหมายเก่าๆ ที่เขียนด้วยลายมือบรรจง “นี่ถ้าเป็นฉันนะ คงจะทิ้งไปหมดแล้ว”

เขาเคยคิดว่าชีวิตในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้จะเต็มไปด้วยความวุ่นวายจากการต่อสู้กับเหล่าวิญญาณที่ฟ้าใสกล่าวอ้าง แต่หลังจากผ่านไปหลายวัน เขากลับพบว่าความวุ่นวายที่แท้จริงนั้นมาจากข้าวของเครื่องใช้ที่กองระเกะระกะจนแทบจะไม่มีที่ให้หายใจนี่แหละ

“แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแย่นะ” ​เขาพูดต่อ “อย่างน้อยก็ไม่ต้องมานั่งคิดเรื่องจะกินอะไร พรุ่งนี้จะไปไหนดี เพราะทุกอย่างมันเหมือนถูกจัดสรรไว้ให้แล้ว”

ทันใดนั้น ดวงตาของชลธีก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ใต้กองผ้าปูที่นอนเก่าๆ มันเป็นกล่องเหล็กขนาดไม่ใหญ่มากนัก แต่มีน้ำหนักผิดปกติ เขาหยิบมันออกมาอย่างระมัดระวัง ‍ผิวโลหะเย็นเฉียบเมื่อสัมผัส

“อะไรเนี่ย?” เขาถามตัวเองพลางหมุนกล่องไปมา พยายามหาช่องเปิด “ดูเหมือนจะไม่มีกุญแจนะ”

หลังจากใช้เวลาครู่หนึ่งในการงัดแงะด้วยอุปกรณ์ที่หาได้จากรอบๆ ตัว ไม่ว่าจะเป็นไม้บรรทัดเหล็กเก่าๆ หรือแม้แต่ตะเกียบที่เหลือจากมื้อเย็น ชลธีก็สามารถเปิดกล่องได้สำเร็จ ‌ทันทีที่ฝากล่องเผยอออก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นอายของน้ำหอมที่เขาคุ้นเคยก็ลอยออกมา

ข้างในกล่องนั้นเต็มไปด้วยเอกสารต่างๆ ที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ มีรูปถ่ายเก่าๆ จำนวนหนึ่งวางอยู่ด้านบนสุด ภาพเหล่านั้นเป็นภาพของฟ้าใสในวัยสาว ใบหน้ายังคงสดใสและเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ‍แต่ดูอ่อนเยาว์กว่าที่เขาเคยเห็นในความทรงจำ

“นี่มันอะไรกันนะ… นี่คือประวัติชีวิตของฟ้าใสเหรอ?” ชลธีหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู เขาจำได้ว่าฟ้าใสเคยพูดถึงสมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่ไม่เคยเห็นรูปถ่ายจริงๆ จังๆ มาก่อน

เขาค่อยๆ รื้อค้นเอกสารข้างในต่อ ​ภาพถ่ายบางใบเป็นรูปที่ถ่ายกับกลุ่มเพื่อนที่ดูสนุกสนาน บางใบก็เป็นรูปเธอในชุดนักศึกษา บางใบก็เป็นรูปที่เธอถ่ายตามสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ที่เขาไม่เคยได้ยินชื่อ

“ดูเหมือนว่า… ชีวิตของเธอตอนนั้นจะธรรมดาเหมือนคนทั่วไปนะ” ชลธีพึมพำ เขาเริ่มรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เพราะภาพลักษณ์ของฟ้าใสในตอนนี้ช่างแตกต่างจากภาพของนักผจญภัยที่เต็มไปด้วยเรื่องราวพิศวง

ท่ามกลางเอกสารเหล่านั้น ​มีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่ปกเป็นหนังสีน้ำตาลเข้มดูเก่าแก่ ซ่อนตัวอยู่ ชลธีหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน หน้าแรกมีข้อความเขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่ยังคงอ่านออกง่าย

“บันทึกการเดินทาง… ความลับของโรงเก็บของ”

ชลธีชะงัก เขาเงยหน้ามองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยข้าวของของฟ้าใส ​แล้วก็นึกถึงโรงเก็บของเก่าที่เขายังไม่ได้สำรวจอย่างจริงจัง

“โรงเก็บของ… นี่มันเกี่ยวข้องกับที่นั่นเหรอ?”

เขาก้มลงอ่านบันทึกต่อ ข้อความในนั้นเต็มไปด้วยเรื่องราวที่น่าสนใจ ตั้งแต่การค้นพบสิ่งของแปลกประหลาด ไปจนถึงการเผชิญหน้ากับสิ่งที่เหนือธรรมชาติ แต่สิ่งที่ทำให้ชลธีขนลุกคือ รายละเอียดบางอย่างที่บันทึกไว้เกี่ยวกับ "วิญญาณพิทักษ์" ที่คอยเฝ้าสมบัติบางอย่างในโรงเก็บของนั้น

“วิญญาณพิทักษ์… แล้วพวกวิญญาณที่ฉันเจอเมื่อคืนล่ะ… เกี่ยวข้องกันหรือเปล่า?”

บันทึกนั้นเล่าถึงการผจญภัยของฟ้าใสในวัยสาว ที่เธอค้นพบว่าโรงเก็บของเก่าหลังบ้านของเธอไม่ได้เป็นเพียงแค่ที่เก็บของที่ถูกทิ้งร้าง แต่เป็นเหมือนประตูสู่โลกอีกมิติหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตลึกลับและของวิเศษโบราณ

ชลธีเริ่มรู้สึกถึงความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น สมุดบันทึกเล่มนี้ไม่ใช่แค่สมุดบันทึกธรรมดา แต่มันคือแผนที่ที่จะนำพาเขาไปสู่ความจริงเกี่ยวกับอดีตของฟ้าใส และอาจรวมถึงสาเหตุที่ทำให้เขาต้องมาติดอยู่ในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้

เขาเริ่มอ่านบันทึกอย่างตั้งใจ จดรายละเอียดต่างๆ ไว้ในใจ เขาพบว่าในบันทึกมีการกล่าวถึง "กุญแจดอกไม้" ที่เป็นกุญแจสำคัญในการปลดล็อคบางสิ่งบางอย่างในโรงเก็บของ รวมถึงคำใบ้เกี่ยวกับตำแหน่งที่ซ่อนของมัน

“กุญแจดอกไม้… ฉันจะไปหาได้ที่ไหน?”

ขณะที่ชลธีกำลังจดจ่ออยู่กับบันทึก เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนกองหนังสือก็ดังขึ้น เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู เป็นสายที่ไม่รู้จัก

“ฮัลโหลครับ?”

“นี่ชลธีใช่ไหม?” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงคุ้นเคยแต่ก็ดูจริงจัง

“ใช่ครับ ผมชลธี คุณ… ใครครับ?”

“ฉันฟ้าใสเอง”

ชลธีตาโต หัวใจเต้นแรง “ฟ้าใส! เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงโทรมาตอนนี้?”

“ฉัน… ฉันกำลังจะกลับไปที่อพาร์ตเมนต์นะ” ฟ้าใสพูดเสียงสั่นเล็กน้อย “มีบางอย่างที่ฉันต้องจัดการก่อนที่… ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป”

“หมายความว่าไง? สายเกินไปเรื่องอะไร?” ชลธีถามด้วยความกังวล

“เดี๋ยวค่อยอธิบายตอนเจอหน้ากันนะ… แต่ช่วย… ช่วยระวังตัวด้วย” ฟ้าใสพูดจบก็ตัดสายไป ทิ้งให้ชลธีนั่งนิ่งอยู่กับกล่องเหล็กในมือ สมุดบันทึกเล่มเก่า และความรู้สึกที่เต็มไปด้วยคำถาม

เขาเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง ลมเย็นพัดเข้ามา พาเอาความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อาจอธิบายได้เข้ามาด้วย

“ฟ้าใส… เธอเป็นอะไรไป?”

เขารีบเก็บสมุดบันทึกและรูปถ่ายต่างๆ กลับเข้ากล่องเหล็กอย่างรวดเร็ว พร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ ความรู้สึกที่ว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้กำลังจะพาเขาไปสู่จุดที่คาดไม่ถึง

คืนนั้น ชลธีตัดสินใจที่จะไม่รอช้า เขาจะไปสำรวจโรงเก็บของเก่าแห่งนั้นในคืนนี้เลย ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม

เขามองไปที่ประตูโรงเก็บของที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า มันดูมืดมิดและน่าขนลุก ยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา มีความรู้สึกบางอย่างที่บอกเขาว่า ภายในนั้นอาจมีคำตอบของปริศนาทั้งหมดที่เขาเผชิญอยู่

แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความรู้สึกหวาดกลัวที่แอบซ่อนอยู่ภายในใจ ชลธีรู้ดีว่าการเข้าไปในโรงเก็บของครั้งนี้ อาจเป็นการตัดสินใจที่จะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล

เขาหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วก้าวเดินเข้าไปยังประตูบานนั้น ทิ้งให้แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนร่างของเขา เพียงลำพัง...