ตอนที่ 13 — ปริศนาจากกล่องเก่า… และใครบางคนที่เหมือนเคย

แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยค่อยๆ สาดแสงลอดผ่านช่องว่างระหว่างกองหนังสือเก่า กองเสื้อผ้าที่พับเท่าที่พอจะพับได้ และกล่องกระดาษที่วางซ้อนกันสูงเสียดเพดานของอพาร์ตเมนต์ฟ้าใส ชลธีนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรดที่เคยเป็นที่นั่งประจำของเขาเมื่อครั้งยังเป็น “คุณชายชลธี” ผู้ทรงเกียรติ แต่วันนี้ ‌เก้าอี้ตัวนั้นกลับถูกยึดครองด้วยกองของเล่นที่ดูเหมือนจะเพิ่มจำนวนขึ้นทุกวันราวกับมีชีวิต

“เอาล่ะ… วันนี้เราจะมาลุยกล่องนี้กัน!” ฟ้าใสประกาศกร้าว มือไม้รัวเร็วในการแกะเทปกาวออกจากกล่องกระดาษสีน้ำตาลเข้มใบใหญ่ที่วางเด่นเป็นสง่าอยู่กลางห้อง เธอหมุนตัวไปมาอย่างกระฉับกระเฉง ชวนให้นึกถึงนักผจญภัยที่กำลังจะค้นพบขุมทรัพย์

ชลธียกคิ้ว มองดูความกระตือรือร้นของฟ้าใสด้วยสายตาที่ประเมิน แต่ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งในพลังงานอันเหลือเฟือของเธอ ​‘ทำไมเขาถึงมาอยู่ตรงนี้ได้นะ?’ คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวเขาตลอดเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพที่เรียกว่า ‘ย้ายบ้าน’ มาอยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่เต็มไปด้วยสิ่งของสารพัดชนิดจนแทบจะหาทางเดินไปเข้าห้องน้ำยังไม่เจอ

“กล่องนี้ดูเก่าแก่ดีนะ… สงสัยมีของดีซ่อนอยู่เพียบเลย” ฟ้าใสพึมพำขณะที่กล่องเริ่มปริออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน

ชลธีเลื่อนสายตาตาม ‍ชายผ้าลูกไม้สีซีด กองรูปถ่ายขาวดำที่ซ้อนทับกัน และสมุดบันทึกเล่มเล็กปกหนังสีเข้มที่ดูเหมือนจะผ่านกาลเวลามานาน

“ว้าว… นี่มันอะไรเนี่ย?” ฟ้าใสหยิบแผ่นรูปถ่ายขึ้นมาดู ดวงตาเบิกกว้าง “นี่มัน… ครอบครัวของยายทวดนี่นา! ‌ดูสิ ชลธี… นี่คือคุณตาตอนเด็กๆ เลยนะ!”

เธอชี้ไปที่เด็กชายคนหนึ่งในรูป กำลังยืนยิ้มแป้นข้างผู้หญิงที่น่าจะเป็นคุณยาย

ชลธีพยักหน้าเบาๆ พยายามเพ่งมองรูปนั้น แต่ภาพขาวดำมันเลือนรางเหลือเกิน เขาไม่คุ้นเคยกับใบหน้าเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย ‍“คุณตาคุณยาย… ของคุณยายหรือครับ?”

“ใช่แล้ว! ไม่เคยเห็นเลยนะเนี่ย… ภาพเก่ามากเลย” ฟ้าใสพูดอย่างตื่นเต้น เธอก้มลงไปค้นหาต่อ “อ้อ… นี่ไง! ​สมุดบันทึก! น่าจะเป็นไดอารี่ของท่านแน่ๆ เลย”

เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม เปิดออกอย่างระมัดระวัง หน้ากระดาษเหลืองกรอบ ส่งกลิ่นอายของความเก่าแก่มาเตะจมูก

“อะไรนะ… ‘บันทึกของ… วิมล’ ​” ฟ้าใสอ่านชื่อผู้เขียนบนปกหน้า “วิมล… ชื่อคุณทวดของฉันนี่นา!”

เธอเริ่มไล่อ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือบรรจง แต่ก็ค่อนข้างหวัดของวิมล

“‘วันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. ​2488’… โห… เก่าจริงๆ ด้วย” ฟ้าใสพึมพำ “‘วันนี้เป็นวันที่อากาศแจ่มใส… ฉันแอบหลบมานั่งอ่านหนังสือใต้ต้นมะม่วงหลังบ้าน… มีเสียงนกร้องเจื้อยแจ้ว… ความสุขเล็กๆ ที่หาได้ท่ามกลางความวุ่นวาย…’”

เธออ่านไปเรื่อยๆ น้ำเสียงของเธอค่อยๆ แผ่วลง ราวกับกำลังหลุดเข้าไปในโลกของวิมล

ชลธียังคงนั่งมอง แต่อาการปวดศีรษะที่เคยเป็นเมื่อตอนเช้าเริ่มกลับมาอีกครั้ง เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่คุ้นเคย… ภาพ… เสียง… ความรู้สึก… แต่ก็จับต้องไม่ได้

“นี่… ชลธี… อ่านด้วยสิ” ฟ้าใสยื่นสมุดบันทึกให้เขา “ข้อความต่อไปน่าสนใจ ‘…แล้วจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแปลกๆ มาจากโรงเก็บของเก่า… เสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลัง… เคลื่อนไหว… ฉันเลยแอบเข้าไปดู… แต่มันมืดมาก… ได้แต่เห็นเงาตะคุ่มๆ… แล้วก็เสียง… วี้ดดดด… ดังแว่วมา…’”

คำว่า “โรงเก็บของเก่า” ทำให้ชลธีชะงัก เขาก้มมองสมุดในมือฟ้าใสอย่างพิจารณา

“โรงเก็บของเก่า… ที่ไหนนะ?” เขาถาม

“อ๋อ… บ้านคุณทวดไง… บ้านหลังใหญ่ที่เคยเล่าให้ฟังไง… ที่มีโรงเก็บของเก่าอยู่ท้ายสวนน่ะ” ฟ้าใสตอบพลางกวาดสายตาอ่านต่อ “‘…ฉันกลัวมาก… รีบวิ่งออกมา… คิดว่าคงเป็นแค่ลมพัด… หรือไม่ก็สัตว์อะไรสักอย่าง… แต่ใจก็ยังสงสัย… พรุ่งนี้จะลองเข้าไปดูอีกครั้ง…’”

เธอเงยหน้าขึ้นมามองชลธี “ฟังดูน่ากลัวเนอะ… เหมือนมีผีสางในโรงเก็บของเลย”

ชลธีขมวดคิ้ว เขากำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวในหัวตัวเอง ภาพโรงเก็บของเก่า… ความมืด… เสียง… ความรู้สึกหวาดกลัว… มันเหมือนกับ…

“คุณวิมล… พยายามเข้าไปดูอีกครั้งหรือเปล่าครับ?” เขาถาม

“อืม… เดี๋ยวต้องอ่านต่อ… ‘วันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2488… ฉันตัดสินใจรวบรวมความกล้า… เดินเข้าไปในโรงเก็บของอีกครั้ง… คราวนี้เตรียมตะเกียงไปด้วย… แต่พอเปิดเข้าไป… ทุกอย่างก็… ว่างเปล่า… มีเพียงฝุ่นหนาจับ… และข้าวของที่วางระเกะระกะ… จนกระทั่งสายตาของฉันไปสะดุดเข้ากับ… กล่องใบหนึ่ง… กล่องไม้เก่าๆ… ที่ดูเหมือนจะถูกวางซ่อนไว้อย่างจงใจ…’”

ฟ้าใสอ่านมาถึงตรงนี้ ก็ชะงักไปเล็กน้อย “กล่องไม้… สีเข้ม… มีสัญลักษณ์อะไรบางอย่างสลักอยู่… ฉันจำได้… สัญลักษณ์แบบนี้… ฉันเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง…”

เธอรีบก้มลงไปค้นในกล่องที่กำลังรื้ออยู่ ท่าทางร้อนรน

“สัญลักษณ์อะไรครับ?” ชลธีถาม น้ำเสียงเริ่มมีความกระตือรือร้น

“เดี๋ยวนะ… ฉันแน่ใจว่าเคยเห็น…” ฟ้าใสพึมพำ พลางพลิกดูของในกล่องไปเรื่อยๆ “มันเหมือนกับ… เหมือนกับ… อ๊ะ! เจอแล้ว!”

เธอชูแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา ซึ่งเป็นรูปวาดลายเส้นง่ายๆ ที่ดูเหมือนจะถูกวาดด้วยปากกาหมึกดำ

“นี่ไง! สัญลักษณ์เดียวกันเลย!” เธอชี้ให้ชลธีดู “นี่มัน… กุญแจ… กับ… ดาว… หรือเปล่า?”

ชลธียื่นมือไปรับรูปวาดมาดู เขากำลังจะตอบ แต่แล้ว…

“อ๊ะ!” เสียงอุทานดังขึ้นจากฟ้าใส เธอหยิบกล่องไม้ใบเล็กๆ ที่ถูกวางซ่อนอยู่ใต้กองผ้าลูกไม้ขึ้นมาได้พอดี

กล่องนั้นมีขนาดประมาณฝ่ามือ เผยให้เห็นเนื้อไม้สีเข้มเหมือนที่วิมลบรรยายไว้ และที่สำคัญ… บนฝากล่อง… มีสัญลักษณ์เดียวกันกับที่อยู่ในรูปวาด สลักอยู่อย่างชัดเจน

“นี่แหละ! กล่องที่ฉันเคยเห็น! จำได้แล้ว! ตอนเด็กๆ ฉันเคยเห็นมันซ่อนอยู่ในห้องใต้หลังคาบ้านคุณทวด! ตอนนั้นฉันยังเด็ก เลยไม่กล้าเปิด…” ฟ้าใสพูดอย่างตื่นเต้น

เธอพยายามจะเปิดกล่อง แต่ไม่มีลูกบิดหรือรอยต่อที่พอจะงัดแงะได้

“มันเปิดไม่ได้น่ะสิ…” เธอถอนหายใจ

ชลธีมองกล่องในมือฟ้าใส สายตาของเขากวาดไปมาอย่างพิจารณา แล้วก็หยุดนิ่งอยู่ที่สัญลักษณ์บนฝากล่อง

“กุญแจ… กับ… ดาว…” เขาทวนคำ

“ใช่! แต่… มันไม่มีกุญแจนะ… แล้วเราจะเปิดมันได้ยังไง?” ฟ้าใสเริ่มหน้าเสีย

ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของฟ้าใสก็ดังขึ้น กวนบรรยากาศที่กำลังตึงเครียด

“ใครโทรมาเนี่ย… ช่วงนี้มีแต่เรื่องวุ่นวาย…” เธอพึมพำ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

“อ้าว… เป็นเบอร์แปลกนี่นา… รับดีไหมนะ?”

ชลธีเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ของฟ้าใส สัญลักษณ์รูปกุญแจและรูปดาวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอขณะที่สายกำลังเรียกเข้า

“รับเลยครับ!” ชลธีอุทานเบาๆ “ผมว่า… เขาคนนั้น… อาจจะรู้เรื่องกล่องนี้ก็ได้”

ฟ้าใสมองชลธีด้วยความสงสัย แต่ก็กดรับสาย

“ฮัลโหล… ใครคะ?”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำดังออกมา

“สวัสดี… ผม… เอ่อ… ผมมีเรื่องที่ต้องบอกคุณ… เกี่ยวกับ… ของบางอย่าง… ที่คุณกำลังตามหาอยู่…”

น้ำเสียงของปลายสายฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด… คุ้นจนชลธีรู้สึกขนลุก… เหมือนกับว่าเขาเคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน… ในความฝัน… ในความทรงจำที่เลือนราง…

“คุณ… พูดถึงอะไรคะ? แล้ว… คุณเป็นใคร?” ฟ้าใสถาม น้ำเสียงเริ่มสั่น

“ผม… ผมคือคนที่… อยู่ในโรงเก็บของเก่า… วันนั้น…”

คำพูดนั้นทำเอาฟ้าใสถึงกับตัวแข็งทื่อ ส่วนชลธี… หัวใจของเขาก็เต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง… ราวกับกำลังจะระเบิดออกมา…

เขาคนนั้น… คือใครกันแน่? และเขาจะบอกอะไรเกี่ยวกับกล่องไม้ใบนี้… หรือบางที… อาจจะเป็นเรื่องราวทั้งหมดที่เชื่อมโยงมาถึงเขา… ชลธี… ที่เป็นมากกว่าแค่ “หุ่นกระป๋อง” ที่ฟ้าใสเข้าใจ…