ตอนที่ 3 — สัญญาเลือด ณ นครนิวยอร์ก

เสียงกระดาษถูกขยำดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้มาจากน้ำมือของวายุ ทว่ามาจากเงาร่างที่ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันราวกับมายา ณ ปลายสุดของลานประลองในวัดร้างแห่งนั้น แสงอาทิตย์ยามบ่ายแก่ที่สาดส่องลงมาเป็นลำ ได้ฉายชัดให้เห็นใบหน้าคมคายของชายหนุ่มผู้นั้นอย่างชัดเจน ดวงตาของเขาไม่ได้จับจ้องไปที่กระดาษที่ถูกขย้ำอีกต่อไป ‌หากแต่พุ่งตรงมายังวายุ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ แต่แฝงไว้ด้วยความอันตรายที่ยากจะคาดเดา

"เจ้าคือพยัคฆ์สินะ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น แฝงด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงการประเมินค่า "ข้าได้ยินกิตติศัพท์ของเจ้ามามากพอสมควร"

วายุยังคงยืนนิ่งเช่นเคย แต่ปลายนิ้วของเขากลับเริ่มขยับเล็กน้อย ​ปลายนิ้วที่ครั้งหนึ่งเคยกรีดผ่านกระดาษ กำลังจะเปลี่ยนหน้าที่ไปสู่การปลิดชีวิต

"แล้วท่านเล่าคือใคร?" วายุเอ่ยถาม น้ำเสียงเรียบง่าย แต่หนักแน่น ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเล็กน้อย ‍แม้จะถูกอำพรางไว้เป็นอย่างดี

"ข้าคือผู้ส่งสาร" ชายผู้นั้นตอบ พร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ยังคงมีรอยยับอยู่เล็กน้อยให้กับวายุ "จากนายท่านของข้า"

วายุรับกระดาษมาอย่างระมัดระวัง เขากางออกดูอย่างช้าๆ ตัวอักษรสีดำสนิทปรากฏขึ้นบนกระดาษสีซีด บรรทัดแรกคือคำว่า "นิวยอร์ก" ‌ตามด้วยพิกัดที่แม่นยำของสถานที่บางแห่ง และท้ายสุดคือข้อความสั้นๆ ที่มีน้ำหนักราวกับสายฟ้าฟาด "พิสูจน์ตัวเอง...หากเจ้ายังกล้า"

"นี่คือสิ่งที่ข้าต้องทำ?" วายุถาม ดวงตาของเขากลับมาจับจ้องที่ชายผู้นั้นอีกครั้ง "เพื่ออะไร?"

"เพื่อพิสูจน์ว่าเจ้าคู่ควร" ผู้ส่งสารตอบ ‍เสียงของเขายังคงราบเรียบ แต่แววตาฉายประกายบางอย่างที่วายุไม่อาจเข้าใจได้ "นายท่านของข้า กำลังมองหาผู้ที่มีความสามารถพิเศษ เพื่อเข้าร่วมองค์กรของเรา องค์กรที่ดูแลสมดุลของโลกใบนี้"

วายุขมวดคิ้ว "สมดุลของโลก?"

"โลกใบนี้หมุนไปบนเส้นด้ายบางๆ ความขัดแย้ง ​การแก่งแย่งชิงดี มันสามารถฉีกกระชากเส้นด้ายนั้นให้ขาดได้ทุกเมื่อ" ผู้ส่งสารอธิบาย "เราคือผู้ที่คอยเย็บปะรอยร้าวเหล่านั้นไว้ ไม่ให้มันลามไปจนถึงหายนะ"

"แล้วข้าจะเชื่อท่านได้อย่างไร?" วายุถาม ไม่ได้ปฏิเสธหรือยอมรับ เพียงแต่ต้องการข้อมูลเพิ่มเติม

"เจ้าไม่ต้องเชื่อ" ​ผู้ส่งสารยิ้มมุมปากบางๆ "แต่เจ้าต้องพิสูจน์ โอกาสนี้จะมาอีกครั้งไม่ได้"

วินาทีนั้น วายุรู้สึกถึงลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านร่าง มันไม่ใช่ลมธรรมดา แต่มันคือลมแห่งโชคชะตาที่กำลังพัดพาเขาไปสู่สมรภูมิแห่งใหม่ สมรภูมิที่ใหญ่กว่า ลึกลับกว่า ​และอันตรายกว่าที่เขาเคยเผชิญมา

"ข้าจะไป" วายุตอบ เสียงของเขาแน่วแน่ ราวกับตัดสินใจไปแล้วตั้งแต่แรกเห็นกระดาษแผ่นนั้น "ท่านมีกำหนดการให้ข้าหรือไม่?"

"ตั๋วเครื่องบินจะถูกส่งถึงเจ้าภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง" ผู้ส่งสารกล่าว "และข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่นั้น จะถูกส่งไปพร้อมกัน"

พูดจบ ร่างของผู้ส่งสารก็เริ่มเลือนราง ราวกับจะกลืนหายไปกับแสงอาทิตย์ยามเย็น ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของอันตรายและคำเชิญชวนสู่โลกใบใหม่

วายุยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เขากำกระดาษในมือแน่น มองไปยังเส้นขอบฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสี เสียงนกหวีดแผ่วเบาจากที่ไกลๆ ดังแว่วมา เป็นสัญญาณว่าโลกภายนอกกำลังจะเริ่มต้นชีวิตกลางคืนของมัน แต่สำหรับวายุ ชีวิตของเขาเพิ่งจะถูกดึงเข้าสู่วงจรแห่งความมืดมิดที่แท้จริง

---

แสงไฟนีออนระยิบระยับสาดส่องไปทั่วเมืองใหญ่อันไม่เคยหลับใหล "นครนิวยอร์ก" เมืองที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าเสียดฟ้า ท้องถนนที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนและยานพาหนะ เสียงอึกทึกครึกโครมดังไม่หยุดหย่อน เป็น symphony แห่งความเจริญและความสับสน

วายุยืนอยู่บนดาดฟ้าของตึกระฟ้าแห่งหนึ่ง ดวงตาของเขากวาดมองไปยังทิวทัศน์เบื้องล่างราวกับกำลังจดจำทุกรายละเอียด เขาสวมเสื้อผ้าสีดำสนิทกลมกลืนไปกับความมืด ร่างกายของเขาพร้อมที่จะเคลื่อนไหวได้ทุกเมื่อ

"นิวยอร์ก..." วายุพึมพำกับตัวเอง "ดูเหมือนที่นี่จะเต็มไปด้วย 'สมดุล' ที่ว่านั่นเสียจริง"

ข้อความที่ได้รับมานั้นมีความละเอียดอ่อนซับซ้อนยิ่งกว่าที่คิด พิกัดที่ให้มาไม่ได้เจาะจงไปที่สถานที่เดียว แต่เป็นกลุ่มของสถานที่ที่กระจายตัวกันอยู่ทั่วเมือง และคำอธิบายเกี่ยวกับ "ภารกิจ" นั้นก็คลุมเครือยิ่งกว่าเดิม

"ภารกิจที่หนึ่ง: ยับยั้งการล่มสลายของตลาดหุ้น" "ภารกิจที่สอง: ค้นหาและส่งมอบวัตถุโบราณที่ถูกขโมย" "ภารกิจที่สาม: ป้องกันการลอบสังหารนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพล"

ทั้งหมดนี้คือ "สมดุล" ที่องค์กรปริศนานี้กล่าวอ้างงั้นหรือ? ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น

วายุสูดหายใจลึก กลิ่นอายของเมืองที่ผสมผสานระหว่างไอเสีย ควันบุหรี่ และกลิ่นหอมของอาหารข้างทาง แตกต่างจากกลิ่นอายของวัดร้างที่เขาจากมาอย่างสิ้นเชิง

"เอาล่ะ...มาดูกันว่า 'พยัคฆ์' จะเข้ากับ 'นิวยอร์ก' ได้ดีแค่ไหน"

เขากระโดดลงจากดาดฟ้า โดยไม่ลังเล แม้จะไม่มีอะไรยึดเกาะ ร่างของเขากลับพุ่งลงสู่เบื้องล่างด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง ท่ามกลางความมืดมิด เขาเคลื่อนที่ผ่านช่องว่างระหว่างตึกราวกับเงาที่ลอยได้

การเคลื่อนไหวของเขาทำให้เกิดเสียงลมหวีดหวิวแผ่วเบา ช่างแตกต่างกับเสียงหวีดหวิวของเครื่องยนต์และเสียงตะโกนของผู้คนเบื้องล่างอย่างสิ้นเชิง

เป้าหมายแรกของวายุคือ "ตลาดหุ้น" ไม่ใช่เพราะเขาอยากจะช่วยเศรษฐกิจของอเมริกา หากแต่เป็นเพราะเขาต้องการพิสูจน์ตัวเอง และนี่คือด่านแรกที่เขาต้องผ่าน

เขาลงสู่พื้นอย่างเงียบเชียบในตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่ง สภาพแวดล้อมรอบตัวเต็มไปด้วยถังขยะและคราบสกปรก แต่สำหรับวายุ มันคือพื้นที่ที่เขาสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ

"เอาล่ะ...จัดการภารกิจแรกให้เสร็จ"

เขาเดินออกจากตรอก มุ่งหน้าไปยังอาคารตลาดหุ้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล เสียงไซเรนดังขึ้นเป็นระยะๆ ราวกับบ่งบอกถึงความวุ่นวายที่กำลังจะอุบัติขึ้น

เมื่อมาถึงหน้าอาคารตลาดหุ้น วายุเห็นกลุ่มคนจำนวนมากกำลังประท้วงและแสดงความไม่พอใจ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและคาดเดาไม่ได้

"ดูเหมือนว่า 'สมดุล' กำลังจะเสียไปจริงๆ" วายุพึมพำ

เขาสังเกตเห็นกลุ่มคนในชุดสูทสีดำจำนวนหนึ่ง กำลังพยายามจะเข้าไปในอาคารอย่างเร่งรีบ แต่กลับถูกกลุ่มผู้ประท้วงขวางทางไว้

"พวกเราจะเข้าไปไม่ได้!" ชายร่างท้วมคนหนึ่งตะโกน "จนกว่าพวกแกจะยอมรับความผิด!"

วายุรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การประท้วงธรรมดา เบื้องหลังของเหตุการณ์นี้ย่อมมีความซับซ้อนกว่าที่ตาเห็น

เขาตัดสินใจที่จะแทรกตัวเข้าไปในฝูงชนอย่างเงียบๆ ขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าไป ก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง

"จะไปไหน?"

วายุหันกลับไปมอง เห็นชายร่างกำยำสองคนในชุดนักธุรกิจ ยืนขวางทางอยู่ ใบหน้าของพวกเขาดูแข็งกร้าว ดวงตาฉายแววของอันตราย

"ผมแค่เดินผ่านมา" วายุตอบ น้ำเสียงเรียบเฉย

"ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนธรรมดาจะเดินผ่านมาได้" ชายคนหนึ่งกล่าว พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้

วายุไม่ตอบ เขาถอยหลังไปเล็กน้อย เพื่อให้มีพื้นที่ในการเคลื่อนไหว

"ผมไม่อยากมีปัญหา" วายุกล่าว

"ปัญหามันกำลังจะเกิดขึ้นต่างหาก" ชายอีกคนพูด พร้อมกับชักมีดสั้นออกมาจากเอว

วินาทีนั้น วายุรู้ว่าการต่อสู้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เขาไม่รอช้า ปลายนิ้วของเขากลับมาขยับอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เพื่อขยำกระดาษอีกต่อไป

เขารับการโจมตีจากมีดสั้นอย่างฉับพลัน ร่างกายบิดเบี้ยวไปมา หลบหลีกคมมีดอย่างหวุดหวิด

"เร็ว...แต่ยังไม่พอ"

ชายร่างกำยำทั้งสองคนพยายามรุกคืบเข้ามาอย่างต่อเนื่อง การประสานงานของพวกเขาบ่งบอกว่าได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

วายุใช้จังหวะที่ชายคนแรกเสียหลักจากการโจมตีที่พลาดเป้า เขากระโดดขึ้นเตะเข้าที่ใบหน้าอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นเซถอยหลังไปชนกับเพื่อนของเขา

"บังอาจ!"

ชายคนที่สองไม่รอช้า พุ่งเข้ามาประชิดตัวพร้อมกับฟันมีดเข้าใส่

วายุใช้แขนปัดป้องอย่างรวดเร็ว เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเบาๆ

"พลังของเจ้า...น่าสนใจ" ชายคนที่สองกล่าว ขณะที่พยายามจะฟันซ้ำ

วายุไม่เสียเวลาพูด เขาใช้จังหวะที่อีกฝ่ายกำลังมุ่งเน้นไปที่การโจมตีระยะประชิด เขาพลิกตัวหมุนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้ศอกกระแทกเข้าที่ช่องท้องของชายคนนั้นอย่างจัง

"อั๊ก!"

ชายคนนั้นทรุดตัวลงไปกองกับพื้นอย่างรวดเร็ว

วายุหันไปมองชายคนแรกที่กำลังจะลุกขึ้นยืน เขาไม่เปิดโอกาสให้คู่ต่อสู้ตั้งหลัก

ร่างของวายุพุ่งเข้าใส่ ชกเข้าที่ขมับของชายคนนั้นอย่างแม่นยำ

"จบแล้ว"

เขากล่าวเบาๆ มองดูร่างของชายทั้งสองที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น

วายุเดินผ่านร่างของพวกเขา มุ่งหน้าไปยังอาคารตลาดหุ้น

"นี่เป็นเพียงการเริ่มต้น"

เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาที่เขาจากเงาต่างๆ ที่ซ่อนตัวอยู่

"นิวยอร์ก...เมืองแห่งเงา"

เขาเดินเข้าไปในอาคารตลาดหุ้น ท่ามกลางความวุ่นวายที่ยังคงดำเนินต่อไป

"ภารกิจที่หนึ่ง...เริ่มขึ้นแล้ว"

เขามองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่ฉายภาพกราฟราคาหุ้นที่กำลังดิ่งลงอย่างน่าใจหาย

"มาดูกันว่า 'พยัคฆ์' จะสามารถหยุดยั้งการล่มสลายนี้ได้หรือไม่"

ภารกิจในนครนิวยอร์กได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และมันจะเป็นบททดสอบที่แท้จริงสำหรับวายุ "พยัคฆ์" ผู้ซึ่งถูกดึงเข้ามาในเกมที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาเคยจินตนาการ.