ตอนที่ 5 — ปะทะเงารัตติกาล

แสงตะวันยามบ่ายแก่ยังคงทอประกายสีทองแดงฉาบไล้ไปทั่วลานประลองกลางแจ้งของวัดร้าง เสียงกระดาษถูกขยำดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงลมพายุโหมกระหน่ำ ทว่าคราวนี้มันไม่ได้มาจากน้ำมือของผู้ใดที่ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน แต่มันดังมาจากทุกทิศทาง ราวกับว่ากระดาษเหล่านั้นมีชีวิต และกำลังกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว

วายุ หรือที่รู้จักกันในนาม "พยัคฆ์" ‌ยืนนิ่งอยู่กลางลาน ดวงตาคมกริบของเขาสาดประกายดุดัน สายตาไม่ได้จับจ้องไปที่เศษกระดาษที่ปลิวว่อนตามแรงลม แต่กลับมองตรงไปยังจุดที่เงาร่างปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันในตอนก่อนหน้า ณ ปลายสุดของลานประลองแห่งนั้น แม้ว่าเงาร่างนั้นจะลับหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว ​ทว่าวายุสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ยังคงคุกรุ่นอยู่รอบกาย

“เจ้าคิดว่าสามารถหลบซ่อนข้าได้ตลอดไปหรือ” เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากที่ใดสักแห่งในอากาศ ราวกับเสียงกระซิบของปีศาจร้ายที่กระตุ้นความหวาดหวั่นให้ก่อตัวขึ้นในใจของผู้ฟัง

วายุไม่ตอบ เขากลับย่อตัวลงเล็กน้อย มือขวาค่อยๆ เลื่อนไปกุมด้ามดาบที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อคลุมสีดำสนิท ใบมีดคมกริบที่ถูกลับมาอย่างดีสะท้อนแสงตะวันแผ่วเบา แสดงถึงความพร้อมที่จะฟาดฟันทุกสิ่งที่จะขวางหน้า

พลัน! ‍เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง มันไม่ได้ปรากฏจากจุดเดิม แต่คราวนี้มาจากเบื้องบนของซุ้มประตูวัดที่พังทลายลงมาบางส่วน ร่างนั้นเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำที่ไหลเอื่อยแต่ทรงพลัง ผิวของมันดำสนิทราวกับรัตติกาล กลืนกินแสงสว่างรอบกายจนแทบไม่เห็นรูปร่างที่ชัดเจน เป็นเพียงเงาสะท้อนของความมืดที่ก่อตัวขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง

“พยัคฆ์ลายสิบสอง... เจ้าคือคำสาปที่ข้าต้องกำจัด” ‌เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง เย็นเยียบจนขนลุก

วายุเงยหน้ามอง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา “คำสาป? ข้าไม่คิดเช่นนั้น ข้าคือความยุติธรรมที่ปรากฏขึ้นเพื่อชำระล้างความสกปรกเช่นเจ้า”

ว่าแล้ว วายุก็พุ่งเข้าใส่เงาร่างนั้นอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด ดาบในมือถูกชักออกมาพร้อมกับเสียงดาบที่กระทบอากาศอย่างเฉียบคม

ฉัวะ!

ใบมีดของวายุฟาดฟันเข้าใส่เงาร่างนั้น ‍ทว่ามันกลับทะลุผ่านไปราวกับไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น เงาร่างนั้นเพียงแค่บิดตัวหลบหลีกอย่างง่ายดาย ราวกับรู้ว่าวายุจะโจมตีไปในทิศทางใด

“เจ้ายังเร็วไม่พอ” เสียงนั้นหัวเราะเยาะ

วายุไม่ท้อ เขารู้ดีว่าศัตรูตรงหน้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ธรรมดา มันมีความสามารถในการควบคุมเงา และเคลื่อนไหวได้อย่างเหนือธรรมชาติ เขาพลิกตัวกลับอย่างรวดเร็ว ​หมุนดาบเป็นวงกว้างเพื่อป้องกันการโจมตีที่อาจจะมาจากทิศทางใดก็ได้

ทันใดนั้นเอง เงาร่างนั้นก็แยกออกเป็นเงาย่อยๆ นับสิบเงา แต่ละเงาเคลื่อนไหวอย่างอิสระ พุ่งเข้าใส่จากทุกทิศทุกทาง เงาเหล่านั้นไม่ได้มีรูปร่างที่แน่นอน บางครั้งก็เหมือนแขนยาวๆ ที่กำลังยื่นเข้ามา ​บางครั้งก็เหมือนใบมีดที่มองไม่เห็น

วายุตั้งสมาธิ รวบรวมพลังทั้งหมดที่เขามี เขาจำได้ถึงคำสอนของอาจารย์เก่าแก่ที่บอกว่า “เมื่อศัตรูแปรเปลี่ยนเป็นเงา จงใช้เงาของเจ้าเองตอบโต้”

เขาหลับตาลงชั่วครู่ สัมผัสได้ถึงพลังงานของตนเองที่แผ่กระจายออกไปทั่วร่าง จากนั้น เขาก็เปิดตาขึ้นอีกครั้ง ​ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีเข้มขึ้น

“รับไป!”

วายุตะโกนก้อง จากนั้นเขาก็ปล่อยพลังงานแห่งเงาของตนเองออกมา เงาของเขามีลักษณะแตกต่างจากศัตรู มันมีความหนาแน่นและความแข็งแกร่งมากกว่า ราวกับเป็นเงาที่ได้รับการหล่อหลอมจากความมืดอันบริสุทธิ์

เงาของวายุพุ่งเข้าปะทะกับเงาย่อยๆ ของศัตรู เสียงเสียดสีดังครืดคราดราวกับกรงเล็บของสัตว์ร้ายกำลังข่วนเข้าหากัน เกิดเป็นประกายไฟสีดำจากแรงปะทะ

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด วายุใช้ทักษะการต่อสู้ที่เขาฝึกฝนมาอย่างช่ำชอง ผสมผสานกับการใช้พลังเงาอย่างชาญฉลาด เขาหลบหลีกการโจมตีอันรวดเร็วของศัตรูได้อย่างหวุดหวิด และตอบโต้ด้วยการโจมตีที่แม่นยำ

“เจ้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคาดไว้” เสียงของเงารัตติกาลดังขึ้น พร้อมกับการรวมตัวของเงาย่อยๆ กลับเป็นร่างเดียวอีกครั้ง ร่างนั้นมีลักษณะคล้ายมนุษย์ แต่ท่อนล่างของมันกลับเป็นเงาที่แผ่กระจายเป็นวงกว้าง

“ข้าไม่ได้มาเล่นๆ” วายุตอบ เขาเดินหน้าเข้าประชิดอีกครั้ง ดาบในมือพร้อมที่จะสู้ต่อไป

เงารัตติกาลยิ้มอย่างมีเลศนัย “เจ้าอาจจะสามารถรับมือกับเงาของข้าได้ แต่เจ้าจะรับมือกับความมืดที่แท้จริงได้หรือไม่”

พูดจบ เงารัตติกาลก็ยกมือขึ้น ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีทองแดงยามบ่ายแก่พลันมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว เมฆสีดำก่อตัวขึ้นราวกับผืนผ้าห่มที่ถูกกางออก บดบังแสงอาทิตย์จนสิ้น

ความมืดที่แผ่กระจายออกมาจากเงารัตติกาลนั้นไม่ใช่ความมืดธรรมดา มันมีความเย็นยะเยือกแฝงอยู่ และมีความรู้สึกที่ทำให้จิตใจหดหู่ วายุรู้สึกได้ถึงพลังงานที่กำลังจะถาโถมเข้ามา

“นี่คือการแสดงถึงพลังที่แท้จริงของข้า” เสียงของเงารัตติกาลดังขึ้นท่ามกลางความมืด “ข้าคือผู้ควบคุมเงาทมิฬ”

วายุรู้ดีว่านี่คือจุดวิกฤติ เขาจะต้องหาทางเอาชนะความมืดนี้ให้ได้ ไม่เช่นนั้น เขาจะต้องตกอยู่ในอำนาจของมัน

เขาเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดมิด สายตาของเขาสะท้อนประกายแห่งความมุ่งมั่น “ถ้าเจ้าคือเงาทมิฬ ข้าก็จะกลายเป็นแสงสว่างที่สลายความมืดนั้น!”

ว่าแล้ว วายุก็รวบรวมพลังแห่งแสงที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเขา พลังนั้นไม่ใช่แสงสว่างที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่เป็นพลังแห่งความหวัง พลังแห่งการต่อสู้ พลังแห่งชีวิต

แสงนั้นค่อยๆ แผ่กระจายออกมาจากร่างของวายุ ทำให้เกิดวงแหวนแห่งแสงสว่างสีทองอ่อนๆ ล้อมรอบตัวเขา มันเป็นแสงที่สว่างไสว ทว่าอ่อนโยน ไม่ได้ร้อนแรงราวกับแสงอาทิตย์ แต่กลับอบอุ่น และปลอบประโลม

เงารัตติกาลมองเห็นแสงนั้น ดวงตาที่มองไม่เห็นรูปทรงพลันเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “เป็นไปไม่ได้! เจ้ามีพลังแห่งแสงได้อย่างไร!”

“ข้ามีทุกสิ่งที่เจ้าไม่มี” วายุตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

แสงสว่างจากตัววายุกำลังแผ่กระจายออกไป พยายามที่จะสลายความมืดที่เงารัตติกาลสร้างขึ้น ความมืดเริ่มถอยร่นไปทีละน้อย แต่ก็ยังคงต่อต้านอย่างดุเดือด

การต่อสู้ระหว่างแสงและความมืดได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ณ ลานประลองกลางแจ้งของวัดร้างแห่งนี้

วายุเห็นช่องว่าง เขาพุ่งเข้าใส่เงารัตติกาลอีกครั้ง ดาบในมือถูกชักออกมาพร้อมกับแสงสว่างที่พุ่งออกจากใบมีดราวกับหอกแห่งแสง

ฉับ!

ครั้งนี้ ใบมีดของวายุไม่ได้ทะลุผ่านเงารัตติกาลไป แต่กลับฟันเข้าที่ส่วนขาที่เป็นเงาของมันอย่างจัง เกิดเป็นเสียงร้องอันเจ็บปวดดังขึ้น

“อ๊ากกก!”

เงารัตติกาลผงะถอยหลังไปหลายก้าว ส่วนขาที่เป็นเงาของมันมีรอยฉีกขาด และมีแสงสว่างสาดลอดออกมาจากรอยนั้น

“เจ้า…เจ้าทำร้ายข้าได้!” เสียงของเงารัตติกาลเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

วายุไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าใส่ซ้ำอีกครั้ง หวังที่จะสังหารเงารัตติกาลให้สิ้นซาก

แต่ทันใดนั้นเอง!

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดังมาจากทิศทางที่วายุคาดไม่ถึง เสียงนั้นดังมาจากเบื้องบนของกำแพงวัดที่หักพัง

วายุหันไปมองด้วยความตกใจ เขาเห็นเงาตะคุ่มๆ หนึ่งกำลังยืนอยู่บนกำแพง ปลายกระบอกปืนยังคงมีควันลอยออกมา

เงาตะคุ่มๆ นั้นสวมเสื้อคลุมสีดำเช่นเดียวกับวายุ แต่มีรายละเอียดที่แตกต่างออกไป และในมือของมันถือปืนพกที่มีลักษณะพิเศษ

“คิดว่าจะกำจัดข้าได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ เจ้าพยัคฆ์?” เสียงที่ฟังดูคุ้นเคยดังขึ้น

วายุจำได้ทันที เสียงนี้เป็นเสียงของผู้หญิง!

ก่อนที่วายุจะทันได้ตอบสนอง เงารัตติกาลก็ได้ใช้โอกาสนี้หลบหนีหายไปในความมืดที่ยังคงหลงเหลืออยู่

วายุยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังเงาตะคุ่มๆ บนกำแพงวัด เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“เจ้ากำลังเล่นอะไรอยู่?” วายุถาม

เงาตะคุ่มๆ นั้นหัวเราะเบาๆ “ข้าเพียงแค่ไม่ต้องการให้ความบันเทิงนี้จบลงเร็วเกินไป”

ว่าแล้ว เงาตะคุ่มๆ นั้นก็กระโดดลงมาจากกำแพงวัด ร่างของเธอลงสู่พื้นอย่างนุ่มนวล ราวกับขนนก เมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้แสงสว่างที่ลดน้อยลง วายุจึงได้เห็นใบหน้าของเธอ

เธอมีใบหน้าที่สวยคม ผมสีดำยาวสลวยถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย ดวงตาของเธอฉายแววเย้ยหยัน และในมือของเธอยังคงถือปืนพกกระบอกเดิม

“และข้าก็คือ... ‘เงา’ ที่จะมาท้าทาย ‘พยัคฆ์’ ของเจ้า” เธอพูดพร้อมกับยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม

วายุยืนแข็งทื่อ ความคิดมากมายวิ่งวนอยู่ในหัว ใครคือผู้หญิงคนนี้? ทำไมเธอถึงเข้ามาขัดจังหวะ? และทำไมเธอถึงเรียกตัวเองว่า “เงา”?

นี่คือปริศนาใหม่ที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางซากวัดร้างอันเงียบสงัด ที่ซึ่งการต่อสู้ครั้งต่อไปกำลังจะอุบัติขึ้น

(ติดตามตอนต่อไป...)