เสียงก้องกังวานของหมัดที่ปะทะเข้ากับกำแพงหินอันแข็งแกร่งยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของวายุ ขณะที่เขาถอยร่นออกมาอย่างรวดเร็ว ฝุ่นผงจากเศษปูนที่แตกกระจายลอยฟุ้งขึ้นมาบดบังทัศนวิสัย แต่เขาก็ยังคงใช้ประสาทสัมผัสที่เฉียบคมในการจับทิศทางของเงาปริศนาที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วราวกับสายลม
“แก… คือใครกันแน่!” วายุตะโกนถาม เสียงแหบพร่าด้วยความเหนื่อยล้า แต่ยังคงแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว
เงาร่างนั้นไม่ตอบ ร่างกายที่สวมชุดคลุมสีดำสนิทกลืนไปกับเงามืดที่ทอดตัวยาวจากอาคารเก่าแก่ ลมหายใจที่ออกมาเป็นเสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับกระดาษที่ถูกเสียดสี คล้ายกับว่ามันกำลังหัวเราะเยาะการถามคำถามของเขา
“คิดว่าตัวเองเป็นใคร กล้ามาหาญมายุ่งกับเรื่องของข้า” เสียงนั้นฟังดูเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม ราวกับว่าเสียงนั้นมาจากเบื้องลึกของนรกอเวจี
วายุตั้งท่าเตรียมพร้อมอีกครั้ง ฝ่ามือขวาค่อยๆ ยกขึ้น สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น เขาไม่เคยเจอศัตรูที่แข็งแกร่งและลึกลับเท่านี้มาก่อน ชายปริศนาผู้นี้เคลื่อนไหวได้เงียบเชียบราวกับภูตผี และพลังที่แฝงมากับทุกการโจมตีนั้นรุนแรงจนน่าสะพรึงกลัว
“เรื่องของแก… คือเรื่องของข้าตั้งแต่ที่แกมายุ่งกับคนของข้า!” วายุประกาศกร้าว กัดฟันกรอด
ทันใดนั้น เงาร่างนั้นก็พุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วที่เกินกว่าสายตาจะมองตามทัน วายุเหลือบเห็นเพียงแสงวูบวาบของวัตถุบางอย่างในมือของมัน มันไม่ใช่มีด ไม่ใช่ดาบ แต่เป็นอะไรบางอย่างที่คล้ายกับโซ่ที่มีหนามแหลมคม
“ฉัวะ!”
เสียงโซ่ฟาดฟันดังขึ้น พร้อมกับประกายไฟที่แลบออกมาเมื่อมันปะทะกับอากาศ วายุเบี่ยงตัวหลบอย่างหวุดหวิด โซ่เหล่านั้นเกาะเกี่ยวเข้ากับกำแพงหินด้านหลังเขา ทำให้เศษหินแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ
“แก… พยายามจะจับข้าหรือ?” วายุถามขณะที่เขาหมุนตัวกลับไปอีกครั้ง เขาสัมผัสได้ว่าศัตรูต้องการจับเป็น ไม่ใช่ฆ่า
“แน่ละ… สิ่งมีค่าเช่นแก… ไม่ควรถูกทำลายไปเสียเปล่าๆ” เสียงกระซิบตอบกลับมา พร้อมกับที่โซ่เหล่านั้นเริ่มรัดวงเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ราวกับงูร้ายที่กำลังรัดเหยื่อ
วายุรู้ดีว่าเขาไม่มีเวลาให้ลังเล เขาตัดสินใจใช้ท่าไม้ตายที่เขาไม่เคยคิดว่าจะต้องใช้กับใครนอกจากศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุด
“สิบสองพยัคฆ์… สถิตในกายข้า!”
ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบปรากฏขึ้นรอบตัววายุ ร่างกายของเขาเริ่มเปลี่ยนแปลงไป เส้นสายกล้ามเนื้อปูดโปนขึ้น ขนสีดำสลับลายพาดกลอนปรากฏขึ้นตามแขนขา ดวงตาของเขากลายเป็นสีเหลืองอำพันเปล่งประกายดุจดวงตาของพยัคฆ์
“เหยื่อ… ของพยัคฆ์ลายสิบสอง… แกคิดว่าจะรอดไปได้หรือ!” วายุคำราม เสียงของเขาเปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงคำรามที่ทรงพลังและน่าเกรงขาม
เงาร่างนั้นชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็กลับมาเคลื่อนไหวต่ออย่างรวดเร็ว มันสัมผัสได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลของวายุ
“น่าสนใจ… พลังของสัตว์ร้าย… แต่ก็ยังคงอ่อนแอเกินไป!”
โซ่เหล่านั้นพุ่งเข้าใส่วายุอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้แค่ฟาดฟัน แต่กลับพุ่งตรงเข้าพันธนาการรอบแขนและขาของเขา พลังที่มหาศาลของโซ่เหล่านั้นพยายามจะบดขยี้ร่างของวายุ แต่พลังพยัคฆ์ที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขากลับต้านทานมันไว้ได้
“แก… ทำอะไรข้าไม่ได้!” วายุตะโกน เสียงของเขาฟังดูอึดอัดเล็กน้อย เขากำลังใช้พลังทั้งหมดเพื่อต้านทานโซ่ที่พันธนาการอยู่
“แน่ใจหรือ?” เงาร่างนั้นหัวเราะเบาๆ “นี่คือ ‘พันธนาการแห่งเงา’… พลังที่สามารถผูกมัดทุกสรรพสิ่ง… แม้แต่จิตวิญญาณ!”
วายุรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่างกาย ราวกับว่ากระดูกทุกซี่กำลังถูกบีบอัด พลังที่แผ่ออกมาจากโซ่เหล่านั้นมันไม่ใช่แค่พลังกาย แต่เป็นพลังที่กัดกินจิตใจของเขาด้วย
“แก… กำลังจะทำอะไร!” วายุถามด้วยความกังวล
“กำลังจะฉีกกระชาก… จิตวิญญาณของแก… ออกจากร่าง… แล้วนำไปมอบให้กับเจ้านายของข้า!” เสียงของเงาร่างนั้นดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับที่โซ่เหล่านั้นเริ่มรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ
วายุรู้สึกถึงภาพหลอนที่เริ่มปรากฏขึ้นในหัว เขาเห็นเงาสีดำทมิฬมากมายกำลังคืบคลานเข้ามา ร่างกายของเขาเริ่มอ่อนแรงลง
“แก… ฝันไปเถอะ!” วายุตะโกนสุดเสียง เขาจำได้ถึงคำสอนของอาจารย์ “ความแข็งแกร่งที่แท้จริง… ไม่ได้มาจากร่างกาย… แต่อยู่ที่จิตใจ!”
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมด เขาไม่ได้ต่อสู้กับศัตรูเพียงแค่ภายนอก แต่กำลังต่อสู้กับเงาที่พยายามกลืนกินจิตใจของเขา
“แม้เงาจะมืดมิดเพียงใด… แสงตะวันยามเช้า… ก็ย่อมสาดส่องได้เสมอ!”
ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างเจิดจ้าก็ระเบิดออกรอบตัววายุ แสงนั้นรุนแรงเสียจนเงาร่างนั้นต้องถอยร่นไปเล็กน้อย โซ่ที่พันธนาการวายุอยู่ก็เริ่มคลายตัวออก
“เป็นไปไม่ได้!” เงาร่างนั้นอุทานด้วยความตกใจ
วายุใช้จังหวะที่โซ่คลายตัว พุ่งเข้าหาเงาร่างนั้นด้วยความเร็วสูง เขายกหมัดขวาขึ้นที่เต็มไปด้วยพลังพยัคฆ์ หมัดของเขาสามารถทะลวงผ่านเงาที่ดูเหมือนจะจับต้องไม่ได้
“ผัวะ!”
เสียงหมัดปะทะกับอะไรบางอย่างที่นุ่มแต่ก็แข็งแกร่งอย่างประหลาด เงาร่างนั้นกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร ร่างกายที่เคยแนบเนียนกับเงาพลันปรากฏรูปร่างที่ชัดเจนขึ้น มันคือชายร่างผอมสูง สวมชุดคลุมสีดำที่ดูเหมือนจะมีเส้นใยบางอย่างที่เปล่งประกายเมื่อต้องแสง
“แก… กล้าดียังไง!” ชายปริศนาตะโกน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
“แกต่างหาก… กล้าดียังไง… มาหาญแหยมกับพยัคฆ์ลายสิบสอง!” วายุตอบกลับ เสียงของเขาค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ แต่ยังคงแฝงไว้ด้วยความแข็งกร้าว
ชายปริศนาเช็ดเลือดที่มุมปาก เขามองวายุด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต “แก… จะต้องชดใช้!… นี่… ยังไม่จบแค่นี้!”
พูดจบ ชายปริศนาก็หันหลังวิ่งหนีเข้าไปในความมืดของวัดร้างอย่างรวดเร็ว ราวกับเงาที่หายลับไปกับตา
วายุทรุดตัวลงนั่งบนพื้น รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา พลังพยัคฆ์ที่เคยเปี่ยมล้นเริ่มจางหายไป ร่างกายของเขากลับคืนสู่สภาพเดิม แต่ความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกพันธนาการยังคงหลงเหลืออยู่
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีส้มอมม่วงยามเย็น ลมพัดโชยมาอย่างแผ่วเบา พัดเอาเศษฝุ่นผงที่ยังคงฟุ้งกระจายอยู่ให้ลอยขึ้นสู่เบื้องบน
“พันธนาการแห่งเงา…” วายุพึมพำกับตัวเอง “พลังนั่น… ไม่ใช่เรื่องธรรมดา… แล้วเจ้านายของมัน… คือใครกันแน่?”
คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของเขา ศัตรูตนนี้แข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาคาดคิด และดูเหมือนว่านี่จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่ใหญ่กว่า
เขาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล มองไปยังทิศทางที่ชายปริศนาหายลับไป ดวงตาของเขามุ่งมั่นกว่าเดิม
“ไม่ว่าแกจะเป็นใคร… หรือเจ้านายของแกเป็นใคร… ข้า… พยัคฆ์ลายสิบสอง… จะไม่ปล่อยให้พวกแก… ทำร้ายใครได้อีก!”
ขณะที่วายุเดินออกจากวัดร้าง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดและร่องรอยการต่อสู้อันดุเดือด เขาไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังการปรากฏตัวของชายปริศนาตนนี้… กลับมีแผนการอันชั่วร้ายที่ยิ่งใหญ่กว่า… กำลังถูกวางเอาไว้… และบทต่อไปของเขา… จะพาเขาไปสู่การเผชิญหน้ากับความลับดำมืด… ณ ใจกลางของเมืองที่ไม่เคยหลับใหล…
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
เงาทมิฬ...พยัคฆ์ลายสิบสอง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก