ตอนที่ 7 — จู่โจมปราสาทเงา

กลุ่มควันสีเทาเข้มพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลอง ดวงตาของวายุเบิกกว้าง เขาเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ผืนดินที่เคยสงบนิ่งนั้น เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังลอดออกมาจากรอยแยกนั้น พร้อมกับแสงสีม่วงเข้มที่เรืองรองเป็นจังหวะ ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นอย่างบ้าคลั่ง

“นี่มันอะไรกัน?” วายุพึมพำกับตัวเอง เขากระโดดถอยหลังอย่างรวดเร็ว ‌สัญชาตญาณนักสู้เตือนให้เขารู้ว่านี่ไม่ใช่การโจมตีธรรมดา แต่มันคือพลังงานที่แฝงเร้น รอคอยเวลาปลดปล่อย

เพียงชั่วพริบตา พื้นคอนกรีตก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินคอนกรีตปลิวกระจายไปทั่วราวกับห่ากระสุน แต่ละชิ้นมีขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือ บางชิ้นแหลมคมราวกับใบมีด วายุต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่มีเพื่อหลบหลีก ​แรงปะทะของเศษซากที่ปลิวมาแต่ละชิ้นนั้นรุนแรงจนน่ากลัวหากโดนเข้าเต็มๆ

เมื่อควันจางลง เผยให้เห็นหลุมขนาดใหญ่กลางลานประลอง ตรงกลางหลุมนั้น มีแท่นหินโบราณตั้งตระหง่านอยู่ บนแท่นนั้นมีวัตถุบางอย่างที่เปล่งแสงสีม่วงเข้มจ้า มันไม่ใช่หิน ไม่ใช่โลหะ แต่เป็นสิ่งที่วายุไม่เคยเห็นมาก่อน

“สิ่งที่ข้าตามหา… ‍ข้าเจอแล้ว” เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของวัดร้าง เงาร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เขาคือชายร่างสูงใหญ่ สวมชุดคลุมสีดำสนิท ปิดบังใบหน้าจนมิดชิด สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนมีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่เรืองรองด้วยแสงสีม่วงอำมหิต

“เจ้าเป็นใคร?” วายุถาม ‌เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและระแวดระวัง

“ข้า… คือผู้ดูแล” ชายชุดดำตอบ เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับผ่านกาลเวลาอันยาวนาน “และเจ้า… คือผู้บุกรุก”

ก่อนที่วายุจะทันได้ตอบโต้ ชายชุดดำยกมือขึ้น ‍ปรากฏวัตถุคล้ายดาบที่ทำจากพลังงานสีม่วงแหลมคมพุ่งออกมาจากปลายนิ้วของเขา มันพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของวายุด้วยความเร็วสูง

วายุเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด พลังงานสีม่วงนั้นเฉี่ยวผ่านไหล่ของเขาไปเพียงเล็กน้อย แต่เขาก็รู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณนั้น

“เจ้าคิดจะทำอะไรกับวัตถุนั้น?” วายุตะโกนถาม ขณะที่เขากระโจนเข้าใส่ชายชุดดำ

“พลังที่แท้จริง… จะกลับคืนสู่ผู้ที่คู่ควร” ชายชุดดำตอบนิ่งๆ ​ดาบพลังงานสีม่วงในมือของเขาหมุนวนเป็นวงอย่างรวดเร็ว สร้างพายุหมุนขนาดเล็กขึ้นรอบตัววายุ

วายุกระโดดขึ้น หมุนตัวกลางอากาศ และเหวี่ยงขาไปข้างหน้า หวังจะเตะเข้าที่ใบหน้าของชายชุดดำ แต่เขากลับยกแขนขึ้นบังไว้ ดาบพลังงานสีม่วงส่องประกายวาบขึ้นมา และปัดป้องการโจมตีของวายุได้อย่างง่ายดาย

“เร็วเกินไป… ​เจ้ายังเร็วไม่พอ” ชายชุดดำพูด “เจ้ายังไม่เข้าใจ… พลังที่แท้จริง”

เขากระชากดาบพลังงานออกไปด้านข้าง เกิดเป็นคลื่นพลังงานสีม่วงที่แผ่กระจายออกไป วายุกระโดดหลบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่ทันตั้งตัว คลื่นพลังงานนั้นเฉี่ยวเข้าที่สีข้างของเขา ​ทำให้เขากระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร

“เจ้า… เก่งกว่าที่ข้าคิด” วายุพยักหน้าอย่างช้าๆ เขาพยายามลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งกุมสีข้างที่รู้สึกปวดหนึบ “แต่เจ้า… ก็ยังสู้ข้าไม่ได้”

วายุสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายแห่งพยัคฆ์เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งแน่น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองอำพันเรืองรอง

“ถึงเวลา… ที่ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็น” วายุพูด เสียงของเขาดุดันและเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ว่าใครคือ ‘พยัคฆ์’ ที่แท้จริง!”

วายุพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เขาวิ่งเป็นเส้นตรง แต่ร่างของเขากลับปรากฏเป็นเงาพร่ามัว เคลื่อนที่ไปมาอย่างรวดเร็วราวกับพายุ

ชายชุดดำพยายามตั้งรับ ดาบพลังงานสีม่วงของเขาหมุนวนเป็นเกราะป้องกัน แต่ก็ยังไม่สามารถรับมือกับความเร็วของวายุได้

หมัดของวายุพุ่งเข้าใส่ ชายชุดดำปัดป้องได้อย่างฉิวเฉียด เสียงหมัดกระทบกับดาบพลังงานดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟสีม่วงและสีทองแดงสาดกระจายออกไป

วายุเปลี่ยนท่วงท่าอย่างรวดเร็ว เขาใช้การเตะเป็นวงกว้าง หวังจะสลายการป้องกันของชายชุดดำ แต่ละครั้งที่เกิดการปะทะ พื้นดินรอบตัวทั้งสองพลันสั่นสะเทือน

“เจ้าเร็ว… แต่ยังขาดความแม่นยำ” ชายชุดดำกล่าวขณะที่เขาถอยร่นไปเรื่อยๆ “พลังของเจ้า… กระจัดกระจาย”

“ความแม่นยำ… จะมาพร้อมกับความโกรธ!” วายุคำราม เขากระโดดขึ้น หมุนตัวกลางอากาศ และปล่อยหมัดตรงเข้าใส่ชายชุดดำอย่างแรง

ชายชุดดำยกดาบพลังงานขึ้นรับ แต่แรงปะทะของหมัดวายุนั่นรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะรับไหว ดาบพลังงานสีม่วงสั่นคลอน ก่อนจะแตกสลายออกเป็นละอองแสงสีม่วงเล็กๆ

“เป็นไปได้อย่างไร!” ชายชุดดำอุทานด้วยความตกใจ

วายุกระโดดลงมา เขาไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป เขาใช้มือข้างหนึ่งคว้าเข้าที่ไหล่ของชายชุดดำ และใช้แรงทั้งหมดเหวี่ยงร่างของชายชุดดำเข้าไปยังแท่นหินโบราณ

ร่างของชายชุดดำกระแทกเข้ากับแท่นหินอย่างแรง พลังงานสีม่วงจากวัตถุบนแท่นพลันสว่างวาบขึ้นมาอย่างรุนแรง

“เจ้า… เจ้าทำอะไร?” ชายชุดดำตะโกนถาม ใบหน้าภายใต้ชุดคลุมดูซีดเผือด

“ข้า… จะไม่ยอมให้เจ้าทำอะไรกับสิ่งนี้” วายุพูด เสียงของเขาหนักแน่น “ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม”

เขามองไปยังวัตถุสีม่วงบนแท่น มันกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง และมีเสียงประหลาดดังออกมาจากมัน ราวกับเสียงกรีดร้องของบางสิ่ง

ทันใดนั้น แท่นหินโบราณก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ผนังของวัดร้างรอบๆ เริ่มร้าวเป็นทางยาว ฝุ่นผงและเศษปูนร่วงหล่นลงมาเป็นจำนวนมาก

“ไม่นะ!” ชายชุดดำตะโกน “ข้า… เกือบจะสำเร็จแล้ว!”

วายุเห็นโอกาส เขาพุ่งเข้าไปยังแท่นหิน พยายามจะคว้าวัตถุสีม่วงนั้นออกไป แต่ก็สายเกินไป

วัตถุสีม่วงพลันระเบิดออกเป็นแสงสว่างจ้า ม่านพลังงานสีม่วงแผ่กระจายออกไปทั่วบริเวณราวกับคลื่นยักษ์

วายุรีบใช้แขนทั้งสองข้างบังใบหน้า เขาได้ยินเสียงก้องกังวานที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเสียงอวกาศกำลังฉีกขาด

เมื่อแสงสว่างจางลง และเสียงต่างๆ เงียบลง วายุค่อยๆ ลดแขนลง

สิ่งที่เขาเห็นตรงหน้า ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น

วัดร้างแห่งนี้… หายไปแล้ว

แทนที่ด้วย… ปราสาทขนาดมหึมาที่สร้างจากหินสีดำสนิท ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเขาอย่างโอ่อ่า ปราสาทแห่งนี้ดูราวกับถูกสร้างขึ้นจากเงา และมีพลังงานบางอย่างแผ่ซ่านออกมาอย่างน่าขนลุก

“นี่มัน… เกิดอะไรขึ้น?” วายุพึมพำ

ชายชุดดำที่เขาเหวี่ยงเข้าไปยังแท่นหิน… หายไปเช่นกัน

วายุเหลือบมองไปยังบริเวณที่เคยเป็นแท่นหินโบราณ ตอนนี้มีเพียงรอยไหม้สีดำสนิท และกลิ่นอายของพลังงานที่ไม่คุ้นเคย

“ปราสาทเงา…” วายุพูดชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา

เขาไม่รู้ว่านี่คืออะไร แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า นี่คือจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาคาดคิด

เขาเงยหน้ามองปราสาทเงาที่ดูน่าเกรงขามนั้นอีกครั้ง

“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นอะไร… ข้าจะตามไปจนถึงที่สุด” วายุกล่าว

และแล้ว การเดินทางเข้าสู่โลกแห่งเงา… ก็ได้เริ่มต้นขึ้น…