กลุ่มควันสีเทาเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลองนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ควันธรรมดา ดวงตาของวายุที่คมกริบราวกับเหยี่ยวสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทันที มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการเผาไหม้ แต่เป็นไอระเหยที่ลอยขึ้นมาจากความลึกบางอย่างใต้ผืนดินที่เคยสงบนิ่ง เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่เขาได้ยินก่อนหน้านี้ ก็ชัดเจนขึ้นอีกครั้ง มันไม่ใช่เสียงจากอากาศ แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากเบื้องล่าง ราวกับว่าพื้นคอนกรีตนี้กำลังจะถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ
"บ้าจริง!" วายุอุทานออกมาเบาๆ เขารู้ดีว่าสถานการณ์กำลังจะเลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว หากเขาไม่รีบถอย การถูกดูดลงไปในหลุมปริศนานี้คงเป็นจุดจบที่น่าอับอายที่สุดสำหรับ "พยัคฆ์" เช่นเขา
เขาถอยหลังอย่างรวดเร็ว กระโดดข้ามรอยร้าวที่ขยายตัวออกอย่างน่าหวาดเสียว ฝุ่นปูนและเศษหินร่วงหล่นลงไปในความมืดเบื้องล่าง เสียงลมที่หวีดหวิวราวกับมีพายุทอร์นาโดขนาดย่อมก่อตัวขึ้นภายในรอยแยกนั้น มันกำลังดูดทุกสรรพสิ่งให้ดำดิ่งลงไป
"เจ้าพวกนี้มันจะเล่นอะไรกันนักหนา!" วายุสบถ เขาไม่เคยเจอศัตรูที่เล่นด้วยกลอุบายอันตรายเช่นนี้มาก่อน ปกติแล้วการต่อสู้ของเขาจะตรงไปตรงมา ถึงแม้จะดุเดือดและโหดเหี้ยมเพียงใด แต่การใช้สภาพแวดล้อมมาเล่นงานกันถึงขั้นนี้ มันบ่งบอกถึงความสิ้นหวัง หรือไม่ก็ความมั่นใจในอำนาจบางอย่างที่พวกมันครอบครอง
พื้นคอนกรีตสั่นสะเทือนอีกครั้ง แรงกว่าเดิม คราวนี้รอยร้าวขยายตัวออกอย่างเห็นได้ชัด จนกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ตรงกลางลานประลอง ไอระเหยสีเทาเข้มพวยพุ่งขึ้นมาจนบดบังทัศนวิสัย วายุพยายามเพ่งมองผ่านม่านควันเหล่านั้น เขาเห็นเงาตะคุ่มๆ บางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ภายในหลุม มันใหญ่โตเกินกว่าจะเป็นมนุษย์
"อย่าบอกนะว่า..." เขากล่าวอย่างไม่เชื่อสายตา
ทันใดนั้น ลิ้นชักของเหล็กแหลมคมหลายสิบอันก็พุ่งออกมาจากปากหลุม มันถูกยิงออกมาด้วยแรงดันมหาศาล และแหลมคมราวกับเข็มของแมงป่องยักษ์ วายุเบิกตากว้าง เขาใช้สัญชาตญาณนักรบที่ฝึกฝนมาอย่างโชกโชน เบี่ยงตัวหลบหลีกได้อย่างฉิวเฉียด ลิ้นชักเหล่านั้นปักลงบนพื้นคอนกรีตที่เคยเป็นลานประลองของเขาอย่างแม่นยำราวกับลูกดอก
"โชคดีไปนะ เจ้าหนู" เสียงทุ้มต่ำที่เยือกเย็นดังมาจากเบื้องล่าง ก้องกังวาน และเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
วายุรู้ว่าเขาไม่สามารถยืนนิ่งอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป เขาต้องหาทางออกจากสถานการณ์นี้โดยเร็วที่สุด เขาหันไปมองรอบๆ ลานประลองวัดร้างแห่งนี้ เต็มไปด้วยซากปรักหักพังและกำแพงที่ผุพัง แต่ที่น่าสนใจคือทางเข้าออกที่ดูเหมือนจะถูกปิดตายมานาน
"เรามาเล่นเกมใหม่กันดีกว่า" เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดูเหมือนจะมีเสียงหัวเราะเบาๆ ปะปนมาด้วย
วายุไม่รอช้า เขาพุ่งตัวไปยังทิศทางที่เขาประเมินว่าเป็นทางเข้าออกที่ซ่อนอยู่ มันเป็นประตูไม้เก่าแก่ที่ดูเหมือนจะถูกปิดผนึกไว้ด้วยเศษหินและปูน เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักประตูออกไป เสียงไม้ที่เสียดสีกับผนังดังครืดคราด
"คิดว่าข้าจะให้เจ้าหนีไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?" เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม
วายุผลักประตูจนเปิดออก เผยให้เห็นอุโมงค์มืดทึบที่ทอดลึกลงไปใต้ดิน เขาได้กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินโชยออกมา
"ข้าไม่เคยคิดจะหนี" วายุตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง แม้ภายในใจจะรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคุกคาม
เขาไม่รีรอ พุ่งกายเข้าไปในอุโมงค์นั้นทันที เขาได้ยินเสียงของเหล็กแหลมคมพุ่งตามหลังมาติดๆ มันปักลงไปบนพื้นดินที่เขาเพิ่งจะเหยียบย่ำไปเมื่อครู่
วายุวิ่งไปตามอุโมงค์ที่คดเคี้ยวใต้ดิน แสงสลัวๆ จากภายนอกที่ลอดผ่านรอยแยกเล็กๆ น้อยๆ ทำให้พอจะมองเห็นเส้นทางได้บ้าง แต่ส่วนใหญ่แล้วเขาต้องอาศัยการสัมผัสและสัญชาตญาณ
"เจ้ามันก็แค่หนูติดจั่น" เสียงเย้ยหยันดังไล่หลังมา "ในที่สุดเจ้าก็จะติดกับดักของข้า"
"แล้วข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็น ว่าใครคือหนู" วายุตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้
เขามาถึงทางแยก เขาต้องเลือกว่าจะไปทางไหน เขาหยุดชะงักเล็กน้อย ประเมินสถานการณ์
"เลี้ยวซ้าย... หรือเลี้ยวขวา... หรือจะลงไปข้างล่างอีก?" เขาพึมพำกับตัวเอง
ทันใดนั้น! พื้นอุโมงค์ที่เขาอยู่ก็เกิดการสั่นสะเทือนอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิมมาก!
"อะไรกันวะเนี่ย!" วายุร้องออกมา
พื้นอุโมงค์เริ่มทรุดตัวลงอย่างรวดเร็ว เขาเห็นว่ามันไม่ใช่แค่การทรุดตัวธรรมดา แต่เป็นกับดักที่ถูกออกแบบมาอย่างแยบยล! มันเป็นเหมือนสไลเดอร์ที่นำพาผู้เคราะห์ร้ายดำดิ่งลงสู่เบื้องล่าง
"ฮ่าๆๆๆ! เจ้าจนมุมแล้ว! นี่คือจุดจบของพยัคฆ์! เจ้าจะถูกบดขยี้อยู่ใต้ดินนี้ ตลอดกาล!" เสียงหัวเราะของศัตรูเต็มไปด้วยความสะใจ
วายุพยายามยึดเกาะผนังอุโมงค์ แต่ก็เป็นไปอย่างยากลำบาก พื้นที่เขายึดไว้เริ่มสั่นคลอน เขาเห็นว่าตรงกลางของอุโมงค์ที่ทรุดตัวนั้น มีหลุมขนาดใหญ่ที่มืดมิด และดูเหมือนว่ามันจะลึกลงไปเรื่อยๆ
"ไม่! ข้ายังไม่ตายแค่นี้!" วายุตะโกน เขาใช้แรงเฮือกสุดท้าย พุ่งตัวไปยังผนังด้านข้างของอุโมงค์ที่ยังคงมั่นคงกว่า
เขาปีนป่ายขึ้นไปบนผนังอย่างทุลักทุเล หลุมที่กำลังขยายตัวอยู่เบื้องล่างส่งเสียงคำรามราวกับสัตว์ร้ายกระหายเลือด
"เจ้าคิดว่าหนีพ้นหรือ?" เสียงศัตรูดังแทรกขึ้นมาอย่างเยือกเย็น "ข้ามีกับดักอีกมากมายรอเจ้าอยู่"
วายุปีนขึ้นไปจนถึงจุดที่สูงที่สุดของผนังอุโมงค์ที่กำลังทรุดตัวลงไป เขาเห็นว่ามีช่องทางเล็กๆ อยู่ด้านบน ซึ่งอาจจะเป็นทางออก!
"ข้าจะกลับไปหาเจ้าแน่!" วายุตะโกนก้อง พร้อมกับพุ่งตัวกระโดดเข้าไปในช่องทางนั้น!
เขาตกลงมาบนพื้นผิวที่นุ่มกว่าคาด มันคือกองใบไม้แห้งที่หนาทึบ!
"รอดมาได้อีกครั้ง..." เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ
วายุลุกขึ้นยืน เขามองย้อนกลับไปที่ช่องทางที่เขาเพิ่งจะออกมา มันคือรูขนาดเล็กที่อยู่บนพื้นดิน ซึ่งถูกปกคลุมไปด้วยใบไม้แห้ง เขาได้ยินเสียงของเหล็กแหลมคมพุ่งออกมาจากรูนั้นอีกครั้ง แต่มันก็ปักลงไปในกองใบไม้แทน
"เจ้าคิดว่าจะซ่อนตัวได้นานแค่ไหน?" เสียงศัตรูดังมาจากด้านล่าง แต่ก็เบาลงเรื่อยๆ ราวกับว่าพวกมันไม่สามารถตามเขามาได้ในตอนนี้
วายุรู้ว่าเขาต้องรีบออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุด เขาไม่รู้ว่านี่คือที่ไหน แต่จากสภาพแวดล้อมที่ดูเหมือนจะเป็นป่าทึบ แสดงว่าเขาได้ออกมาจากวัดร้างนั่นแล้ว
เขาเริ่มเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง เขาต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับศัตรูที่เล่นสกปรกเช่นนี้ และที่สำคัญที่สุดคือเขาต้องหาทางตอบโต้กลับไป
ขณะที่วายุเดินไปเรื่อยๆ เขาก็สังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างบนพื้นดิน มันไม่ใช่รอยเท้าของสัตว์ป่าธรรมดา แต่เป็นรอยที่เกิดจากการลากสิ่งของหนักๆ หรืออาจจะเป็นการเคลื่อนที่ของยานพาหนะบางประเภท
"อะไรกันนี่?" เขาหยุดเดิน และก้มลงสำรวจ
เขาสังเกตเห็นว่ารอยเหล่านั้นมีลักษณะที่ค่อนข้างสม่ำเสมอ และดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวกัน
"มีบางอย่างอยู่ข้างหน้าแน่ๆ" วายุคิด เขายิ่งเพิ่มความระมัดระวังในการก้าวเดิน
ไม่นานนัก เสียงเครื่องยนต์ก็ดังแว่วมาแต่ไกล วายุหมอบลงทันที เขาซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ และพยายามเพ่งมองไปยังทิศทางของเสียง
เขาเห็นภาพที่น่าตกใจ! รถบรรทุกทหารขนาดใหญ่หลายคัน กำลังแล่นผ่านไปตามเส้นทางที่ดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นมาอย่างลับๆ ในป่าทึบแห่งนี้!
"นี่มันอะไรกัน? ทำไมรถทหารถึงมาอยู่ที่นี่?" วายุเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว
เขาจำได้ว่าในตอนแรก การต่อสู้เกิดขึ้นที่วัดร้าง แต่เมื่อเขาถูกล่อลวงลงไปในกับดักใต้ดิน เขาก็ได้ออกมายังป่าแห่งนี้
"พวกมันกำลังขนย้ายอะไรบางอย่าง หรือไม่ก็กำลังจะเคลื่อนย้ายกำลังคน?" ความคิดอันตรายผุดขึ้นในหัวของวายุ
เขาตัดสินใจที่จะติดตามรถบรรทุกเหล่านั้นไป เขาต้องการรู้ว่าศัตรูเหล่านี้คือใคร และพวกเขามีแผนการอะไร
วายุเริ่มเคลื่อนที่อย่างเงียบเชียบ เกาะกลุ่มต้นไม้และเงามืดไปเรื่อยๆ เขาใช้ทักษะการพรางตัวที่เหนือชั้นเพื่อไม่ให้ถูกจับได้
เขามองเห็นกลุ่มอาคารที่ซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในป่าทึบนั้น มันดูเหมือนจะเป็นฐานลับบางอย่าง!
"เมืองใต้ดิน... หรือฐานทัพ?" วายุครุ่นคิด
เขาได้ยินเสียงพูดคุยดังออกมาจากบริเวณนั้น แต่ก็ยังไม่ชัดเจนนัก
"ดูเหมือนว่าข้าจะค้นพบอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่าที่คิด" วายุกล่าวกับตัวเอง
เขาตัดสินใจว่าจะต้องหาทางเข้าไปสำรวจฐานลับแห่งนี้ให้ได้ แม้ว่ามันจะอันตรายเพียงใดก็ตาม
แต่ในขณะที่เขากำลังจะเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง!
"จับมัน!"
วายุหันขวับไปมอง! เขาเห็นกลุ่มทหารติดอาวุธเต็มรูปแบบ กำลังวิ่งเข้ามาหาเขาจากทิศทางที่เขาเพิ่งจะออกมา!
"บ้าเอ้ย! พวกมันตามมาเร็วยิ่งกว่าที่คิด!" วายุอุทาน
เขาไม่มีเวลาคิดแล้ว! เขาต้องสู้!
วายุคำรามออกมาอย่างดุดัน พยัคฆ์ลายสิบสองพร้อมที่จะสังหาร! เขาพุ่งเข้าใส่กลุ่มทหารเหล่านั้นด้วยความเร็วที่น่าตกใจ! การต่อสู้สุดชีวิตครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ ใจกลางป่าทึบแห่งนี้!
เขาจะสามารถหลบหนีจากวงล้อมของทหารได้หรือไม่? และสิ่งที่ซ่อนอยู่ในฐานลับแห่งนี้คืออะไรกันแน่? คำตอบกำลังจะถูกเปิดเผย...
เงาทมิฬ...พยัคฆ์ลายสิบสอง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก