ตอนที่ 9 — ปะทะใต้เงามายา

กลุ่มควันสีเทาเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลองนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ควันธรรมดา ดวงตาของวายุที่คมกริบราวกับเหยี่ยวสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทันที มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการเผาไหม้ แต่เป็นสารพิษบางชนิดที่ถูกปล่อยออกมาจากใต้พิภพ กลิ่นฉุนแสบจมูกจางๆ คลุ้งไปทั่ว ทำให้เขาต้องรีบยกแขนเสื้อขึ้นมาปิดปากและจมูกอย่างรวดเร็ว

“นี่มันอะไรกัน!” ‌เสียงตะโกนของสิงห์ที่ดังขึ้นจากอีกฟากของลานประลอง ทำให้วายุหันไปมอง สิงห์เองก็กำลังยืนอยู่ในอาการตื่นตระหนกเช่นกัน เขาเห็นเงาร่างเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วภายในกลุ่มควัน ก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีขนาดใหญ่กว่าปกติและดูบิดเบี้ยวผิดรูป

“ระวังตัว!” วายุตะโกนเตือน ขณะที่เขาสังเกตเห็นว่าเงาร่างนั้นกำลังพุ่งตรงมาทางสิงห์อย่างรวดเร็ว ​มันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ผิวหนังของมันดูเหมือนจะกลืนไปกับกลุ่มควัน ทำให้เห็นเป็นเพียงเงาตะคุ่มที่สั่นไหว

ทันใดนั้นเอง เงาร่างนั้นก็พุ่งทะลุกลุ่มควันออกมา มันคือชายร่างใหญ่ที่สวมชุดเกราะสีดำสนิทไร้ที่ติ ใบหน้าของเขาถูกปกปิดด้วยหน้ากากโลหะรูปสัตว์ร้าย มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่น ส่วนอีกข้างหนึ่งถือดาบยาวปลายแหลมที่เปล่งประกายสีดำวาววับ

“แก…แกคือใคร!” ‍สิงห์ตะโกนถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ชายร่างใหญ่ไม่ตอบ เขาเพียงแต่เหวี่ยงดาบเข้าใส่สิงห์อย่างรวดเร็ว เสียงดาบกรีดอากาศดังหวีดหวิว สิงห์พยายามยกแขนขึ้นปัดป้อง แต่ด้วยความเร็วและแรงมหาศาลของดาบ ทำให้เขาเสียหลักเซถอยหลังไปหลายก้าว

วายุรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมัวแต่ตั้งคำถาม เขาตัดสินใจทันทีว่าต้องเข้าช่วยเหลือสิงห์ เขาพุ่งตัวเข้าใส่ชายร่างใหญ่ด้วยความเร็วสูง ‌เขาใช้ทักษะการต่อสู้ที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก เพื่อสร้างจังหวะเข้าโจมตี

“แกจะมายุ่งไม่ได้!” เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นจากชายร่างใหญ่ เขาสะบัดดาบอีกครั้ง ปลายดาบสีดำพุ่งตรงมาที่วายุหมายจะสังหาร

วายุเอี้ยวตัวหลบอย่างฉิวเฉียด ใบดาบเฉียดแก้มของเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด เขาสัมผัสได้ถึงกระแสลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่าน เขาประเมินคู่ต่อสู้ในใจอย่างรวดเร็ว ‍ร่างกายของชายร่างใหญ่นั้นแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ เกราะสีดำที่สวมใส่นั้นดูเหมือนจะทนทานต่อทุกการโจมตี

“อย่าคิดว่าแกจะชนะฉันได้ง่ายๆ!” วายุตะโกนกลับ เขาย่อตัวลง ใช้เท้าถีบพื้นคอนกรีตอย่างแรง พุ่งเข้าโจมตีด้วยหมัดตรงที่หนักหน่วง

หมัดของวายุปะทะเข้ากับเกราะสีดำของชายร่างใหญ่ เกิดเสียงดังสนั่นราวกับเหล็กกระทบเหล็ก แต่น่าประหลาดใจที่เกราะนั้นไม่บุบสลายแม้แต่น้อย ​ในทางกลับกัน วายุกลับรู้สึกถึงแรงสะท้อนกลับที่ส่งผ่านมายังแขนของเขา ทำให้เขารู้สึกชาไปทั้งแขน

“แข็งแกร่งกว่าที่คิดแฮะ” วายุพึมพำในใจ เขาเริ่มตระหนักว่าคู่ต่อสู้รายนี้มีความสามารถที่เหนือกว่าที่เขาเคยเจอมา

ชายร่างใหญ่หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นดังแหบพร่าและน่าสะพรึงกลัว “แกมันก็แค่หนอนแมลง ที่คิดจะมาเทียบชั้นกับพยัคฆ์!”

“พยัคฆ์อย่างฉัน ​จะไม่ยอมให้แกทำร้ายเพื่อนของฉัน!” วายุประกาศกร้าว เขาสะบัดแขนที่ชาไปอย่างรวดเร็ว เพื่อให้เลือดไหลเวียนกลับมา เขาตั้งท่าเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่กำลังจะหนักหน่วงยิ่งขึ้น

สิงห์ซึ่งถอยไปตั้งหลักได้แล้ว เห็นการปะทะกันของวายุและชายร่างใหญ่ เขาเห็นว่าวายุเองก็กำลังเผชิญหน้ากับความยากลำบาก เขาไม่อยากให้วายุต้องต่อสู้เพียงลำพัง

“วายุ! ​ปล่อยให้ฉันจัดการเอง!” สิงห์ตะโกน เขากระชับมือที่กำหมัดแน่น ดวงตาของเขามีประกายมุ่งมั่น เขาพุ่งเข้าโจมตีชายร่างใหญ่จากด้านข้าง

แต่ชายร่างใหญ่เหมือนจะมีสัมผัสที่หก เขารู้สึกถึงการโจมตีของสิงห์ได้ก่อน เขาหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ใช้สันดาบฟาดเข้าใส่สิงห์

สิงห์เห็นดาบที่พุ่งเข้ามา เขาพยายามหลบหลีก แต่ก็ไม่พ้น เขายกแขนขึ้นป้องกัน แต่ก็ถูกคมดาบเฉือนเข้าที่แขนเป็นแผลยาว

“อั๊ก!” สิงห์ร้องด้วยความเจ็บปวด เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผล

วายุเห็นสิงห์บาดเจ็บ เขารู้สึกโกรธจัด ความโกรธนั้นจุดประกายความแข็งแกร่งภายในตัวเขาขึ้นมาอีกครั้ง

“แก…กล้าดียังไง!” วายุตะโกน เขาพุ่งเข้าใส่ชายร่างใหญ่ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น เขาใช้การเคลื่อนไหวที่คาดเดาไม่ได้ รวดเร็วและแม่นยำ เขาพยายามโจมตีจุดอ่อนของเกราะ

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ทั้งวายุและชายร่างใหญ่ต่างแลกหมัดแลกดาบกันอย่างไม่ลดละ เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วลานประลอง

ขณะที่วายุกำลังเพลิดเพลินกับการต่อสู้ เขาสังเกตเห็นว่าชายร่างใหญ่มีท่าทีเหนื่อยล้ามากขึ้นเล็กน้อย เกราะสีดำของเขายังคงทนทาน แต่การเคลื่อนไหวของเขาเริ่มช้าลง

“ถึงเวลาจบเรื่องแล้ว!” วายุคิดในใจ เขาตัดสินใจใช้ท่าไม้ตายที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนัก

เขารวบรวมพลังทั้งหมดในร่าง พลังที่ไหลเวียนไปทั่วทั้งกาย เขาตั้งท่า เตรียมปล่อยหมัดที่ทรงพลังที่สุด

“เอาล่ะ! มาดูกันว่าแกจะทนได้แค่ไหน!” วายุตะโกน เขาส่งหมัดตรงเข้าใส่ชายร่างใหญ่ด้วยแรงมหาศาล

หมัดของวายุปะทะเข้ากับกลางอกของชายร่างใหญ่ เกิดเสียงดังสนั่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เกราะสีดำเริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้น!

ชายร่างใหญ่เซถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าของเขาซึ่งอยู่ภายใต้หน้ากาก แสดงอาการตกตะลึง เขาไม่เคยเจอใครที่สามารถสร้างความเสียหายให้กับเกราะของเขาได้

“เป็นไปไม่ได้!” เขาตะโกนอย่างไม่เชื่อสายตา

วายุเห็นโอกาส เขาไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าโจมตีซ้ำอีกครั้ง คราวนี้เขาเน้นที่รอยร้าวบนเกราะ

แต่ก่อนที่วายุจะทันได้ปล่อยหมัดที่สอง ควันสีเทาเข้มที่ยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่รอบๆ เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างที่ใหญ่กว่าเดิม มันไม่ใช่เพียงแค่ควัน แต่ดูเหมือนจะมีพลังงานบางอย่างแฝงอยู่

“นี่มันอะไรกัน!” สิงห์ร้องถามอีกครั้ง

ควันสีเทาเข้มเหล่านั้นเริ่มหมุนวนเป็นพายุขนาดเล็ก สาดกระเซ็นเข้าใส่ทั้งวายุและชายร่างใหญ่

วายุรู้สึกถึงความปวดแสบปวดร้อนที่ผิวหนัง เขาพยายามถอยห่างจากกลุ่มควัน แต่ก็ถูกแรงดูดของมันดึงรั้งไว้

ชายร่างใหญ่เองก็ดูเหมือนจะได้รับผลกระทบจากควันเช่นกัน เขาพยายามสลัดตัวเองให้หลุดพ้นจากแรงดึงดูด แต่มันก็ดูเหมือนจะยากลำบาก

“แก…แกทำอะไร!” ชายร่างใหญ่ตะโกนถามวายุ

“ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น! แกต่างหากที่ปล่อยควันพิษออกมา!” วายุตะโกนตอบ เขาพยายามต่อสู้กับแรงดึงดูดของกลุ่มควัน

ทันใดนั้นเอง กลุ่มควันสีเทาเข้มก็รวมตัวกันเป็นรูปร่างที่ชัดเจนยิ่งขึ้น มันคือ…งูยักษ์! งูยักษ์ที่มีเกล็ดสีดำสนิท และดวงตาที่เรืองแสงสีแดงฉาน!

“อะไรนะ!” ทั้งวายุและชายร่างใหญ่ต่างตะลึงงัน

งูยักษ์นั้นเลื้อยเข้ามาใกล้ พวกมันทั้งสองตัวต่างตกอยู่ในอันตราย

“แก…แกเป็นพวกเดียวกันเหรอ!” วายุถามชายร่างใหญ่

ชายร่างใหญ่ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “เปล่า! ข้าไม่รู้ว่านี่มันอะไร!”

งูยักษ์พ่นพิษสีดำออกมาจากปาก มันพุ่งตรงมาที่ทั้งสองคน!

วายุและชายร่างใหญ่ต้องรีบหลบหลีก พวกเขาต้องหยุดการต่อสู้ระหว่างกันชั่วคราว เพื่อเอาชีวิตรอดจากภัยคุกคามใหม่นี้

“เราต้องร่วมมือกัน!” วายุตะโกนบอกชายร่างใหญ่

ชายร่างใหญ่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นพิษสีดำที่พุ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เขาก็รู้ว่าไม่มีทางเลือกอื่น

“ตกลง!” เขาตอบรับ

ทั้งสองคนหันหน้าเข้าหากัน มองตากันด้วยความเข้าใจในสถานการณ์ที่วิกฤต

“เอาล่ะ! พยัคฆ์! มาดูกันว่าเราจะจัดการเจ้างูยักษ์นี่ได้ยังไง!” ชายร่างใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

วายุพยักหน้า เขาเตรียมพร้อมที่จะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับศัตรูของเขา เพื่อเอาชีวิตรอดจากเงาทมิฬที่กำลังคุกคามพวกเขาอยู่

แต่คำถามที่ค้างคาใจคือ...ใครกันแน่ที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังการปรากฏตัวของควันพิษและงูยักษ์นี้? และทำไมชายร่างใหญ่ในชุดเกราะสีดำถึงปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้?

การต่อสู้สุดชีวิตครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น…ภายใต้เงามายาที่มองไม่เห็น.