ตอนที่ 10 — เผชิญหน้าเงามายา

กลุ่มควันสีเทาเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลองนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ควันธรรมดา ดวงตาของวายุที่คมกริบราวกับเหยี่ยวสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทันที มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการเผาไหม้ แต่เป็นไอเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยกลิ่นสาบอับชื้นราวกับมาจากส่วนลึกของโลก เสียงทุ้มต่ำที่เคยได้ยินนั้นดังชัดเจนขึ้น ราวกับมีบางสิ่งกำลังคืบคลานขึ้นมาจากความมืดมิด

"นี่มันอะไรกันแน่?" วายุพึมพำกับตัวเอง ‌มือข้างหนึ่งยกปืนพกคู่ใจขึ้น ประจำกายเตรียมพร้อมเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะปรากฏ

ไม่นานนัก รูปร่างคล้ายมนุษย์ก็เริ่มก่อตัวขึ้นจากกลุ่มควันนั้น มันค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นเงาดำทมิฬที่บิดเบี้ยว ผิดรูป ผิดร่าง ​ดวงตาของมันเรืองแสงสีแดงก่ำราวกับถ่านไฟที่กำลังจะมอด ท่ามกลางความมืดที่แผ่ปกคลุมลานประลอง วายุสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานบางอย่างที่ผิดธรรมชาติแผ่ออกมาจากเงาร่างนั้น มันเย็นยะเยือกจนแทบจะแข็งกระดูก

"บังอาจนักที่มาบุกรุกอาณาเขตของข้า!" เสียงแหบพร่าราวกับมีใครเอากระดาษทรายมาขัดลำคอ ดังขึ้นจากเงาร่างนั้น มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงที่ก้องกังวานราวกับมาจากเบื้องลึกของจิตใจ

วายุยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา ‍"อาณาเขตของแก? ลานประลองแห่งนี้เป็นของใคร ข้าไม่เคยเห็นชื่อแกติดอยู่บนป้ายสักอัน"

"ปากดีนัก!" เงาร่างนั้นพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ วายุเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด เสียงมีดที่กรีดอากาศดังหวีดหวิว สัมผัสได้ถึงลมเย็นที่ปะทะเข้ากับใบหน้า

"ดูเหมือนว่าแกจะไม่ใช่คนธรรมดา" วายุพูดพร้อมกับหมุนตัวยิงปืนออกไปสองนัด ‌กระสุนพุ่งเข้าใส่เงาร่างนั้น แต่กลับทะลุผ่านไปราวกับมันเป็นเพียงภาพลวงตา

"ฮ่าๆๆ! เจ้าคิดว่ากระสุนของเจ้าจะทำอันตรายข้าได้งั้นรึ?" เงาร่างนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ข้าคือเงามายา ผู้ที่สิงสถิตอยู่ในความมืดมิด ไม่ใช่สิ่งที่จะมาพ่ายแพ้ให้กับอาวุธของมนุษย์กาลกิณีเช่นเจ้า!"

"เงามายา..." วายุพึมพำ ‍ชื่อนี้ไม่คุ้นหู แต่สัมผัสได้ถึงพลังอำนาจที่น่าเกรงขาม "ถ้าแกไม่ใช่มนุษย์ แล้วแกคืออะไรกันแน่?"

"ข้าคือสิ่งที่ผุดขึ้นมาเมื่อความมืดครอบงำ เมื่อจิตใจมนุษย์ถูกความเกลียดชังและอำมหิตกัดกิน ข้าคือผลผลิตแห่งความสิ้นหวัง!" เงาร่างนั้นตอบกลับ

บทสนทนาของพวกเขาถูกขัดจังหวะด้วยการโจมตีอีกครั้ง เงาร่างนั้นใช้แขนที่บิดเบี้ยวราวกับกรงเล็บตะปบเข้าใส่ ​วายุใช้ดาบสั้นคู่ใจปัดป้อง การปะทะกันของเหล็กกับพลังงานลึกลับทำให้เกิดประกายไฟสีดำสนิท

"แกไม่สามารถทำอะไรข้าได้!" เงาร่างนั้นตะโกน "ยิ่งเจ้าใช้กำลังมากเท่าไหร่ ข้าก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น!"

วายุสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่เงาร่างนั้นโจมตี พลังงานมืดรอบตัวมันจะยิ่งหนาแน่นขึ้น ราวกับมันกำลังดูดซับพลังงานจากสิ่งรอบข้าง

"งั้นข้าจะลองเปลี่ยนวิธีดู" วายุพูดพร้อมกับถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ​เขาใช้ความคล่องแคล่วของตนเองในการหลบหลีกการโจมตีอันดุเดือดของเงามายา เขาไม่ตอบโต้ แต่เพียงแค่สังเกตการณ์

"เจ้ากำลังเล่นอะไรอยู่?" เงาร่างนั้นถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"กำลังหาจุดอ่อนของแก" วายุตอบสั้นๆ

เขาพบว่าเงาร่างนั้นเคลื่อนไหวได้ดีในความมืด แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่มีแสงสว่างส่องถึง มันจะดูเหมือนอ่อนแรงลงเล็กน้อย

"แสงสว่างงั้นรึ?" วายุยิ้ม ​"น่าสนใจ"

เขานึกถึงอุปกรณ์ที่พกติดตัวมาเสมอ เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบเอาแท่งโลหะเล็กๆ ออกมา มันคืออุปกรณ์ที่สามารถสร้างแสงสว่างจ้าได้ในพริบตา

"ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับแสงสว่างแล้ว เงามายา!" วายุตะโกนพร้อมกับปลดชนวนอุปกรณ์

แสงสว่างจ้าสาดส่องไปทั่วลานประลอง เงาร่างนั้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มันพยายามจะหลบหนี แต่ด้วยแสงสว่างที่สาดส่อง มันไม่สามารถเคลื่อนไหวได้สะดวกเหมือนเดิม

"เป็นไปไม่ได้! แสงสว่าง! เจ้า... เจ้ามาจากไหน!" เงาร่างนั้นพยายามจะรวมตัวกลับเข้าไปในกลุ่มควัน แต่แสงสว่างนั้นทำให้มันกระจัดกระจาย

วายุไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าใส่เงาร่างที่กำลังอ่อนแอลงไป "แกทำผิดที่คิดจะมาเล่นกับพยัคฆ์!"

เขาใช้ดาบสั้นที่อาบยาพิษบางชนิดฟันเข้าใส่เงาร่างนั้น การสัมผัสกับยาพิษและแสงสว่างทำให้เงาร่างนั้นเริ่มสลายตัว

"ไม่! ข้าจะกลับมา! ความมืดจะไม่มีวันพ่ายแพ้!" เงาร่างนั้นตะโกนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสลายหายไปในอากาศ เหลือเพียงกลุ่มควันสีเทาจางๆ ที่ลอยเอื่อยๆ

วายุยืนหอบเล็กน้อย เหงื่อไหลซึมไปทั่วใบหน้า เขาเก็บดาบและอุปกรณ์แสงสว่างเข้าที่

"จบแล้วสินะ" เขาพึมพำ

แต่แล้ว เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง

"ยอดเยี่ยมมาก พยัคฆ์!" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้น

วายุหันไปมอง พบกับชายร่างใหญ่ สวมชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ดวงตาเฉียบคมราวกับเหยี่ยว เขากำลังยืนยิ้มอย่างพึงพอใจ

"ท่านประธาน?" วายุเลิกคิ้ว

"ใช่ ข้าเอง" ชายคนนั้นตอบ "ข้าเฝ้าดูเจ้าอยู่ตลอดเวลา และต้องยอมรับว่าเจ้าน่าประทับใจจริงๆ"

"ท่านมาทำอะไรที่นี่?" วายุถาม

"มาดูความคืบหน้าของแผนการไงล่ะ" ประธานตอบ "เจ้าจัดการกับเงามายาได้สำเร็จ ถือเป็นข่าวดี"

"เงามายา? แล้วมันเกี่ยวข้องกับแผนการของท่านอย่างไร?" วายุสงสัย

"เงามายาเป็นเพียงส่วนหนึ่งของสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ผืนดินแห่งนี้" ประธานอธิบาย "มันคือผู้พิทักษ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องบางสิ่งบางอย่าง"

"บางสิ่งบางอย่าง?" วายุทวนคำ

"ใช่ สิ่งที่จะเปลี่ยนโลกทั้งใบ" ประธานกล่าวด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น "และเจ้า พยัคฆ์ คือกุญแจสำคัญที่จะไขความลับนั้น"

วายุยืนนิ่ง เขารู้สึกได้ว่าเรื่องราวที่เขาเผชิญอยู่นั้นซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด มีบางสิ่งบางอย่างที่ใหญ่กว่าที่เขาเคยรู้มาก่อน

"ท่านประธาน... ท่านกำลังพูดถึงอะไรกันแน่?" วายุถามอย่างจริงจัง

ประธานเดินเข้ามาใกล้ วางมือบนบ่าของวายุ "ความจริงที่น่าตกตะลึง ที่จะทำให้เจ้าต้องทึ่ง"

เขามองเข้าไปในดวงตาของวายุ "และถึงเวลาแล้ว ที่เราจะต้องเดินทางลงสู่เบื้องลึกของความลับนั้น"

วายุเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมิด ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เขารู้สึกถึงความท้าทายครั้งใหม่ที่กำลังจะมาถึง

"ลึกลงไป... ใต้เมืองใต้ดิน..." วายุพึมพำ

"ใช่แล้ว พยัคฆ์" ประธานตอบ "เบื้องลึกของเมืองใต้ดิน ที่ซึ่งความจริงที่ถูกปกปิดมานานรอคอยให้เราไปค้นพบ"

วายุพยักหน้าช้าๆ เขารู้ว่าการเดินทางของเขายังไม่จบสิ้น และการเผชิญหน้ากับเงามายาก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

"ถ้าอย่างนั้น... เราก็ต้องไปกันแล้ว" วายุกล่าว

ประธานยิ้มอย่างพอใจ "แน่นอน พยัคฆ์ ได้เวลาเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่สุดแล้ว"

วายุกำหมัดแน่น เขายังไม่รู้ว่าสิ่งที่รอเขาอยู่ข้างหน้าคืออะไร แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันเสมอ

"ข้าพร้อมเสมอ" วายุตอบ "ไม่ว่ามันจะน่ากลัวแค่ไหนก็ตาม"

ประธานพยักหน้า "ดีมาก"

เขากวาดสายตาไปรอบๆ ลานประลองที่ตอนนี้เงียบสงบลงแล้ว "แต่ก่อนที่เราจะไป ข้ามีเรื่องสำคัญอีกอย่างหนึ่งที่เจ้าต้องรู้"

วายุหันไปมองประธานอย่างสงสัย "เรื่องอะไรครับ?"

"เรื่องของ 'สิบสอง'..." ประธานกล่าวเสียงเบา แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น

"สิบสอง?" วายุทวนคำ ชื่อนี้ทำให้เขารู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่คุ้นเคย แต่ก็ยังนึกไม่ออก

"ใช่ สิบสอง" ประธานย้ำ "พวกมันคือภัยคุกคามที่แท้จริง ไม่ใช่เพียงแค่เงามายา"

วายุจ้องมองประธาน เขารู้สึกได้ว่าปริศนาใหม่กำลังจะถูกเปิดเผย และมันอาจจะอันตรายกว่าที่เขาคิด

"พวกมันคือใคร?" วายุถาม

ประธานถอนหายใจยาว "นั่นคือสิ่งที่เจ้าจะได้รู้ เมื่อเราลงลึกไปถึงแกนกลางของแผนการนี้"

วายุพยักหน้า เขาพร้อมแล้วสำหรับการเดินทางสู่เบื้องลึกของเมืองใต้ดิน ที่ซึ่งความจริงอันดำมืดและอันตรายรอคอยอยู่

"ข้าจะรอฟัง" วายุตอบ

ประธานยิ้ม "ดีมาก พยัคฆ์"

เขาหันหลังเดินนำไปทางทางเดินที่ทอดลึกเข้าไปในความมืด วายุเดินตามไปติดๆ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและกังวลปะปนกันไป

"เงามายา... สิบสอง... เมืองใต้ดิน..." วายุทบทวนคำที่เขาได้ยิน

เขาไม่รู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะพาเขาไปพบกับอะไรบ้าง แต่เขาก็รู้เพียงว่า การต่อสู้สุดชีวิตของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

แสงสว่างจากอุปกรณ์ของเขาส่องนำทางไปในความมืดมิด ที่ซึ่งความจริงอันน่าสะพรึงกลัวกำลังรอคอยอยู่เบื้องหน้า.