กลุ่มควันสีเทาเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลองนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ควันธรรมดา ดวงตาของวายุที่คมกริบราวกับเหยี่ยวสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทันที มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการเผาไหม้ แต่มีความหนืดและกลิ่นฉุนแสบจมูกที่ไม่คุ้นเคย พลันที่ควันเหล่านั้นสัมผัสอากาศภายนอก มันก็เริ่มแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ดุจม่านหมอกอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมลานประลองทั้งสิ้น
"นี่มันอะไรกัน!" เสียงตะโกนของศัตรูที่ยืนประจันหน้าอยู่กับวายุ ดังขึ้นอย่างตกตะลึง ก่อนที่ใบหน้าของมันจะเริ่มซีดเผือด ราวกับว่าได้สูดกลิ่นบางอย่างเข้าไปแล้ว "มัน... มันแสบตาไปหมด!"
วายุเองก็รู้สึกถึงอาการแสบตาเช่นกัน แต่สัญชาตญาณนักรบที่ฝึกฝนมาอย่างโชกโชนทำให้เขายังคงตั้งสติได้ดี เขาสวมหน้ากากปิดหน้าซึ่งเป็นอุปกรณ์ประจำตัวของพยัคฆ์โดยอัตโนมัติ แม้ว่าหน้ากากนั้นจะไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อกรองสารพิษโดยเฉพาะ แต่ก็พอจะช่วยลดผลกระทบได้บ้าง
"ระวัง! นี่ไม่ใช่ควันธรรมดา!" วายุตะโกนเตือน เขาเห็นศัตรูที่อยู่ใกล้เคียงเริ่มไอโขลกๆ บางคนทรุดตัวลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง
"แล้วแกจะทำยังไง พยัคฆ์! หรือจะยืนมองพวกเราตายไปทีละคน!" เสียงเย้ยหยันดังขึ้นจากอีกฝั่งของลานประลอง แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้าย แต่ความแค้นและความถือดีก็ยังคงอยู่
วายุไม่ตอบคำถาม เขาถอยหลังไปสองสามก้าว จ้องมองกลุ่มควันที่กำลังหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ เขามองเห็นร่างของศัตรูที่ยังคงยืนหยัดได้ กำลังเคลื่อนไหวอย่างยากลำบากภายในม่านหมอกพิษนั้น
"เราต้องออกไปจากที่นี่!" วายุตัดสินใจ เขาหันไปทางรอยร้าวที่ควันกำลังพวยพุ่งออกมา จิตใจกำลังประมวลผลหาทางออกที่ดีที่สุด
"ไปทางนั้นสิ!" เขาชี้ไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับแหล่งกำเนิดควัน "รีบหาที่กำบัง!"
กลุ่มคนที่พอจะขยับตัวได้ เริ่มเคลื่อนที่ตามคำบอกของวายุ แต่การเคลื่อนไหวภายใต้ม่านหมอกพิษนั้นเป็นไปอย่างยากลำบาก ลมหายใจติดขัด ลานสายตาพร่ามัว เสียงไอและเสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่ว
ศัตรูที่ยังคงยืนอยู่ได้ พยายามใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ พวกมันเริ่มกราดยิงไปในทิศทางที่คาดว่าวายุและพวกพ้องจะเคลื่อนที่ไป แม้จะมองเห็นได้ไม่ชัดเจน แต่เสียงฝีเท้าและเสียงเคลื่อนไหวก็ยังคงเป็นเป้าหมาย
"ยิงไปมั่วๆ เลย! พวกมันต้องติดพิษตายหมดแน่!" เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างสะใจ
วายุสัมผัสได้ถึงอันตราย เขาตัดสินใจที่จะไม่หลบซ่อน เขาพุ่งตัวออกไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ใช้ความเร็วและความคล่องแคล่วของตนเองในการหลบหลีกกระสุนที่มองเห็นได้เพียงแสงวาบๆ ในม่านหมอก
"แกหนีไม่พ้นหรอก พยัคฆ์!" เสียงตะโกนไล่หลังมา
วายุไม่สนใจ เขาพุ่งทะยานผ่านม่านหมอกพิษไปเรื่อยๆ ความรู้สึกแสบจมูกและแสบตาเริ่มรุนแรงขึ้น แม้หน้ากากจะช่วยได้ แต่ก็ไม่ใช่เกราะป้องกันที่สมบูรณ์แบบ เขาต้องรีบหาทางออกจากลานประลองนี้ให้เร็วที่สุด
ในขณะที่กำลังจะเข้าใกล้ขอบของลานประลอง วายุพลันสังเกตเห็นเงาบางๆ เคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางม่านหมอกพิษ ร่างนั้นดูจะชำนาญในการเคลื่อนไหวในสภาพแวดล้อมเช่นนี้อย่างน่าประหลาดใจ
"ใครน่ะ!" วายุร้องถาม
เงาร่างนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ปรากฏตัวให้เห็น มันคือหญิงสาวคนหนึ่ง สวมชุดสีดำรัดรูป ดวงตาของเธอส่องประกายภายใต้หน้ากากบางๆ ที่ปิดบังใบหน้าส่วนบน
"อย่ามายุ่งเรื่องของข้า!" เสียงของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง
"เจ้าเป็นใคร! นี่มันแผนอะไรกัน!" วายุถามอย่างไม่ลดละ
"เป็นเรื่องของแกก็แล้วกัน" เธอตอบกลับ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่วายุอย่างรวดเร็ว
วายุเบี่ยงตัวหลบการโจมตีอย่างฉิวเฉียด การเคลื่อนไหวของหญิงสาวผู้นี้รวดเร็วและแม่นยำอย่างไม่น่าเชื่อ แม้จะอยู่ในม่านหมอกพิษที่บดบังทัศนวิสัยก็ตาม
"เจ้า... เจ้าไม่โดนพิษหรือไง!" วายุถามด้วยความประหลาดใจ
"ข้าเตรียมตัวมาดีกว่าแก" เธอตอบกลับ พร้อมกับปล่อยหมัดตรงเข้าใส่
วายุยกแขนขึ้นป้องกัน การปะทะกันทำให้เกิดเสียงดัง "อั้ก!" เขารู้สึกถึงแรงกระแทกที่รุนแรง
"เป็นไงล่ะ พยัคฆ์! คิดว่าตัวเองเก่งที่สุดแล้วหรือไง!" หญิงสาวหัวเราะเยาะ
"อย่าดูถูกกันเกินไป!" วายุสวนกลับ เขากระโดดถอยหลังไปหนึ่งก้าว เพื่อตั้งหลัก
ม่านหมอกพิษเริ่มจางลงไปบ้าง แต่ยังคงมีกลิ่นฉุนและไอระเหยที่ทำให้หายใจลำบากอยู่ เขาเห็นศัตรูที่เหลืออยู่กำลังทยอยล้มป่วยลงไปหลายคน ส่วนคนที่ยังพอขยับได้ก็พยายามคลานหนีออกไป
"ตอนนี้พวกของแกกำลังจะตายหมดแล้ว!" หญิงสาวพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้วายุมากขึ้น "ถึงตาของแกแล้ว!"
เธอพุ่งเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้วายุเตรียมพร้อม เขาหลบการโจมตีอย่างหวุดหวิด และสวนกลับด้วยการเตะตัดขา
"โอ๊ย!" หญิงสาวร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เธอกระโดดถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว
วายุไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาพุ่งเข้าใส่อย่างต่อเนื่อง พยายามใช้ความได้เปรียบในจังหวะนี้
"เจ้า... เจ้ามันแข็งแกร่งเกินไป!" เธอพูดเสียงหอบ "แต่แกจะเอาชนะข้าไม่ได้!"
เธอหยิบสิ่งของบางอย่างออกมาจากซองที่เอว มันคือขวดแก้วเล็กๆ ที่บรรจุของเหลวสีแดงเข้ม
"นี่คือของขวัญจากข้า!" เธอกล่าว ก่อนจะขว้างขวดแก้วนั้นใส่พื้นใกล้ๆ กับวายุ
"ตูม!" ขวดแก้วแตกกระจาย ของเหลวสีแดงสาดกระเซ็นไปทั่ว รัศมีรอบๆ ตัววายุ
ทันใดนั้น! กลุ่มควันสีแดงเข้มก็พลุ่งพล่านขึ้นมาจากของเหลวที่หกเลอะพื้น มันมีกลิ่นฉุนแสบจมูกยิ่งกว่าควันสีเทาเสียอีก!
"อ้าก!" วายุร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เขารู้สึกแสบร้อนไปทั่วร่างกาย ราวกับว่าผิวหนังกำลังถูกกัดกร่อน
"ฮ่าๆๆ! เป็นไงล่ะ! นี่แหละคือพิษขั้นสุดยอด! ของขวัญจาก 'อสรพิษ'!" หญิงสาวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "แกตายแน่ พยัคฆ์!"
วายุทรุดตัวลงกับพื้น เขาพยายามหายใจ แต่ทุกครั้งที่หายใจเข้าไป ก็รู้สึกราวกับมีเข็มแหลมคมนับพันทิ่มแทงปอด
"หน้ากากของแก... มันกันพิษชนิดนี้ไม่ได้หรอก!" หญิงสาวพูดอย่างสะใจ "แกจะค่อยๆ ทรมาน จนกว่าจะตาย!"
วายุพยายามรวบรวมกำลังทั้งหมด เขามองเห็นหญิงสาวกำลังเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับรอยยิ้มอันเหี้ยมโหดบนใบหน้า
"แก...แกจะเสียใจ..." วายุพยายามเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก
"เสียใจ? ไม่! ข้าจะฉลอง!" เธอตอบกลับ "ถึงเวลาของแกแล้ว พยัคฆ์!"
ขณะที่หญิงสาวกำลังจะลงมือ วายุพลันเห็นบางสิ่งบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่บริเวณขอบลานประลอง เงาตะคุ่มๆ กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว
"ใครกันอีก!" หญิงสาวหันไปมองด้วยความสงสัย
เงาตะคุ่มนั้นพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาเห็นมันเป็นชายร่างสูง สวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าซ่อนเร้นอยู่ภายใต้หมวกที่ปิดบังเกือบทั้งหมด
"แกเป็นใคร!" หญิงสาวตะโกนถาม
ชายปริศนาไม่ตอบคำ เขาพุ่งเข้าใส่หญิงสาวอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า การต่อสู้ครั้งใหม่จึงได้อุบัติขึ้นท่ามกลางม่านหมอกพิษที่เริ่มจางลงไป แต่ยังคงทิ้งร่องรอยความเจ็บปวดไว้แก่ผู้ที่ได้รับพิษ
วายุที่กำลังอ่อนแรง จ้องมองการต่อสู้ที่เกิดขึ้นตรงหน้า เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นกับลานประลองแห่งนี้ ใครคือศัตรูที่แท้จริง และใครคือผู้ที่เข้ามาช่วยเหลือเขา
เขารู้เพียงว่า สถานการณ์เลวร้ายลงกว่าเดิมมาก และยังมีปริศนาอีกมากมายที่รอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า
เงาทมิฬ...พยัคฆ์ลายสิบสอง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก