ตอนที่ 13 — เผยอดีตอันดำมืด

กลุ่มควันสีเทาเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลองนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ควันธรรมดา ดวงตาของวายุที่คมกริบราวกับเหยี่ยวสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทันที มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการเผาไหม้ แต่เป็นไอระเหยบางอย่างที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือพื้นผิว เผยให้เห็นถึงประกายแสงสีแดงเรื่อๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใน ยิ่งจ้องมองนานเท่าไหร่ ‌วายุก็ยิ่งรู้สึกถึงพลังงานแปลกประหลาดที่แผ่ซ่านออกมา ราวกับมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังตื่นขึ้นจากภวังค์อันยาวนาน

"นี่มันอะไรกันแน่?" วายุพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ยามที่เผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจ สัญชาตญาณนักรบในตัวเขากระตุ้นเตือนถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึง แต่ความอยากรู้อยากเห็นก็มีมากเกินกว่าจะถอยหนี

"เจ้าเห็นมันเหมือนข้าใช่ไหม... พยัคฆ์" ​เสียงแหบห้าวของ "จ้าวอสูร" ดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของลานประลอง ร่างสูงใหญ่ของเขาบัดนี้ยืนตะหง่านอยู่กลางวงล้อมของควันสีเทา ดวงตาที่เคยฉายแววเย้ยหยัน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกปนความหวัง

"ข้าไม่เคยเห็นสิ่งใดเช่นนี้มาก่อน" วายุตอบกลับ เสียงของเขาหนักแน่นขึ้น ‍สายตาจับจ้องไปยังรอยร้าวที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เผยให้เห็นถึงแสงสีแดงที่สว่างจ้าขึ้นตามลำดับ

ทันใดนั้นเอง พื้นคอนกรีตก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงครืนครั่นดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ราวกับโลกกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ควันสีเทากระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว

เบื้องล่างของรอยร้าว ไม่ใช่พื้นดินหรือหินผา ‌แต่เป็นบ่อน้ำลาวาขนาดมหึมา! ลาวาที่ร้อนระอุไหลเวียนอยู่ภายใน เปลวไฟสีแดงฉานลุกโชนสะท้อนกับผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยผลึกสีดำขลับ พลังงานความร้อนมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนสัมผัสได้ถึงผิวหนัง

"บ่อน้ำลาวา... ในคฤหาสน์?" วายุอุทานด้วยความตกตะลึง นี่มันเหนือกว่าจินตนาการใดๆ ที่เขาเคยพบเจอมา

"ไม่ใช่เพียงแค่บ่อน้ำลาวาธรรมดา ‍พยัคฆ์" จ้าวอสูรกล่าว น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำลง ราวกับกำลังรำลึกถึงอดีตอันไกลโพ้น "มันคือ... ต้นกำเนิด"

ก่อนที่วายุจะทันได้ถามอะไรต่อ ร่างของจ้าวอสูรก็พุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ หมัดขวาที่เปี่ยมไปด้วยพลังหมุนวนพุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของวายุ ​วายุหลบหลีกได้อย่างฉิวเฉียด สัมผัสได้ถึงลมที่ปะทะเข้ากับใบหู

"เจ้ายังไม่อยากรู้ความจริงหรือ?" จ้าวอสูรตะคอก เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "ความจริงเกี่ยวกับตัวเจ้า... ความจริงเกี่ยวกับโลกใบนี้!"

วายุสวนกลับด้วยการเตะตัดขา แต่จ้าวอสูรกลับใช้มือข้างหนึ่งปัดป้องได้อย่างง่ายดายราวกับเด็กเล่นขายของ "เจ้ายังอ่อนหัดเกินไป ​พยัคฆ์"

"อ่อนหัดอย่างนั้นหรือ?" วายุหัวเราะในลำคอ "ข้าคือพยัคฆ์ลายสิบสอง! ข้าไม่เคยแพ้!"

"เคยสิ!" จ้าวอสูรตะโกนเสียงดัง "เจ้าเคยแพ้! เจ้าเคยสิ้นหวัง! เจ้าเคย... ​ตาย!"

คำพูดของจ้าวอสูรทำให้วายุชะงักไปชั่วขณะ ราวกับมีบางอย่างกระแทกเข้ากลางใจ ประโยคที่ว่า "เคยตาย" ดังสะท้อนก้องอยู่ในห้วงความคิด

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" วายุถาม เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

"เจ้าไม่จำ? ไม่แปลก... ความทรงจำของเจ้าถูกลบเลือนไปหมดแล้ว" จ้าวอสูรกล่าว ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้น เผยให้เห็นถึงประกายสีแดงที่สะท้อนจากบ่อน้ำลาวา "แต่ข้า... ข้าจำได้ทุกอย่าง!"

จ้าวอสูรเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้ม ราวกับกำลังสื่อสารกับบางสิ่ง "หลายพันปีก่อน... ก่อนที่มนุษย์จะสร้างอารยธรรมอันยิ่งใหญ่ ก่อนที่โลกจะถูกปกคลุมด้วยเมืองคอนกรีต... โลกนี้เคยเต็มไปด้วยพลังงานบริสุทธิ์ พลังงานที่หล่อเลี้ยงทุกสรรพสิ่ง"

"พลังงานที่ว่า... มาจากที่นี่?" วายุถาม พลางกวาดสายตามองไปยังบ่อน้ำลาวาเบื้องล่าง

"ใช่!" จ้าวอสูรตอบ "แต่พลังงานนั้น... ก็สามารถนำไปสู่ความพินาศได้เช่นกัน ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคนั้น... คือผู้ที่สามารถควบคุมพลังงานนี้ได้"

"และเจ้า... คือหนึ่งในนั้น?" วายุคาดเดา

"ข้า... คือผู้ที่ถูกเลือก" จ้าวอสูรกล่าว ดวงตาของเขาทอประกายบางอย่างที่วายุอ่านไม่ออก "แต่แล้ว... ก็มีผู้ที่ต้องการครอบครองพลังงานทั้งหมด... เขาคือ... 'มารดาแห่งเงา'!"

"มารดาแห่งเงา?" วายุทวนคำชื่อนั้น รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

"นางคือผู้ที่สร้างความมืดมิด... สร้างความหวาดกลัว... สร้าง 'เงาทมิฬ'!" จ้าวอสูรตวาดเสียงดัง "นางต้องการพลังงานทั้งหมดเพื่อปลุก 'ราชาแห่งความมืด' ขึ้นมาครองโลก!"

"ราชาแห่งความมืด?" วายุเริ่มรู้สึกว่าเรื่องราวนี้ซับซ้อนกว่าที่คิด "แล้ว... แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า?"

"เจ้า... คืออัศวินคนสุดท้ายที่ต่อต้านมารดาแห่งเงา" จ้าวอสูรกล่าว ดวงตาของเขาสบประสานกับวายุ "เจ้าคือผู้ที่ได้รับเลือกให้ปกป้องสมดุลของโลก... เจ้าคือ... 'พยัคฆ์'!"

วายุอึ้งไปกับคำพูดนั้น ความรู้สึกประหลาดแล่นไปทั่วร่าง พยัคฆ์... ใช่ เขาคือนามแฝงของเขา แต่ลึกๆ แล้ว เขากลับรู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่างกับสิ่งที่จ้าวอสูรกำลังเล่า

"แต่เจ้า... ล้มเหลว" จ้าวอสูรกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เจ้าพ่ายแพ้ให้กับมารดาแห่งเงา... โลกตกอยู่ในความมืดมิด... ความทรงจำของเจ้าถูกลบเลือน... ถูกผนึกเอาไว้... เพื่อรอวันที่จะกลับมา..."

"ผนึก? ลบเลือน? ไม่จริง!" วายุปฏิเสธ เขาส่ายหน้าไปมา พยายามสะบัดภาพความทรงจำที่พร่าเลือนออกไป

"จริง! มันคือความจริง!" จ้าวอสูรตะโกน "และตอนนี้... มารดาแห่งเงากำลังจะกลับมาอีกครั้ง! พลังงานในบ่อน้ำลาวานี้... คือการปลุกพลังของนาง! ถ้าปล่อยเอาไว้... โลกจะถึงกาลอวสานอีกครั้ง!"

"แล้วเราจะทำอย่างไร?" วายุถาม เสียงของเขากลับมาหนักแน่นอีกครั้ง สลัดความสับสนทิ้งไป เหลือเพียงเป้าหมายเดียวคือการปกป้อง

"เราต้องทำลายแหล่งพลังงานนี้! ก่อนที่มันจะปลุกมารดาแห่งเงาขึ้นมาอย่างสมบูรณ์!" จ้าวอสูรกล่าว พลางชี้ไปยังใจกลางของบ่อน้ำลาวา ที่ซึ่งมีก้อนผลึกสีดำขนาดใหญ่กำลังส่องประกายเรืองรอง

"แต่... ถ้าเราทำลายมัน... มันจะเกิดอะไรขึ้น?" วายุถาม

"อาจจะเกิดการระเบิดครั้งใหญ่... อาจจะฉุดกระชากพวกเราลงไปในห้วงนรก... หรืออาจจะ... ส่งพวกเราไปสู่มิติอื่น" จ้าวอสูรกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่ถ้าเราไม่ทำ... โลกจะถูกกลืนกินด้วยความมืดมิดตลอดกาล! เลือกเอา พยัคฆ์!"

วายุจ้องมองไปยังผลึกสีดำที่กำลังส่องประกายแรงขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมา ภาพของเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คน ภาพของความสงบสุขที่เขาต่อสู้เพื่อรักษาไว้ วาบเข้ามาในความคิด

"ข้าเลือก... ที่จะปกป้อง!" วายุประกาศเสียงดังก้อง ก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล

"ดีมาก!" จ้าวอสูรตะโกนตอบ พลางก้าวตามวายุไป "งั้น... มาเตรียมตัวรับมือกับการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกันเถอะ!"

ทันใดนั้นเอง ผลึกสีดำกลางบ่อน้ำลาวาก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีแดงจากลาวาพวยพุ่งขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง กลุ่มควันสีดำหนาทึบเริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆ ผลึกนั้น และในใจกลางของกลุ่มควันนั้น... ดวงตาสีแดงเพลิงคู่หนึ่งกำลังค่อยๆ ลืมขึ้น...

วายุและจ้าวอสูรมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที การต่อสู้ครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และมันอาจจะเป็นการต่อสู้ที่จะตัดสินชะตากรรมของโลกใบนี้... หรืออาจจะเป็นจุดจบของทุกสิ่ง.