กลุ่มควันสีเทาเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลองนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ควันธรรมดา ดวงตาของวายุที่คมกริบราวกับเหยี่ยวสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทันที มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการเผาไหม้ แต่เป็น...บางสิ่งบางอย่างที่เคลื่อนไหวได้ การบิดตัวของอากาศที่ผิดธรรมชาติ และกลิ่นฉุนแสบจมูกที่คล้ายกำมะถันผสมผสานกับอะไรบางอย่างที่น่ารังเกียจเกินจะบรรยาย
"นี่มันอะไรกัน!" เสียงตะโกนของมาสเตอร์ ไซมอน ดังขึ้นพร้อมกับท่าทีที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง จากความมั่นใจที่ฉายชัด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองไปรอบๆ ลานประลอง ราวกับกำลังมองหาทางหนี
วายุเองก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง แม้จะยืนอยู่ท่ามกลางอากาศที่อบอ้าวของการต่อสู้ แต่กลับรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง ความผิดปกติของควันสีเทานี้มันไม่เคยปรากฏในตำราการต่อสู้ใดๆ ที่เขาเคยศึกษา หรือแม้แต่ในตำนานลี้ลับที่เขาเคยได้ยินมา
"ไอ้เจ้าควันนี่มัน...ไม่ธรรมดา" วายุเอ่ยเสียงแหบพร่า ขณะที่ปลายเท้าของเขาก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากพื้นคอนกรีต
ทันใดนั้น! รอยร้าวบนพื้นคอนกรีตก็ขยายตัวออกอย่างรวดเร็วราวกับมีแรงมหาศาลจากใต้พื้นดินบีบอัดมันให้ปริแตก ควันสีเทาเข้มพวยพุ่งออกมามากขึ้นจนบดบังทัศนวิสัยไปเกือบทั้งหมด เสียงกรีดร้องโหยหวนที่ไม่ใช่มนุษย์ดังสะท้อนไปทั่วลานประลอง ราวกับมาจากนรกอเวจี
"ถอยไป! วายุ! ถอยเร็ว!" มาสเตอร์ ไซมอน ตะโกนสั่งด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาพยายามคว้าแขนวายุ แต่ถูกวายุปัดออกอย่างแรง
"ผมไม่หนี!" วายุตอบกลับด้วยเสียงที่หนักแน่น ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังจุดที่ควันกำลังพวยพุ่งออกมาอย่างไม่ลดละ เขารู้สึกได้ถึงพลังงานอันชั่วร้ายที่แผ่ซ่านออกมาจากที่นั่น มันไม่ใช่พลังของมนุษย์ หรือแม้แต่สัตว์ร้ายที่เขาเคยเผชิญหน้ามา
แสงสีดำสนิทเริ่มปรากฏขึ้นท่ามกลางม่านควัน ส่องประกายวูบวาบราวกับถูกจุดไฟ แต่เป็นเปลวเพลิงที่ไม่ให้ความอบอุ่น ทว่ากลับดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไป เสียงกระซิบกระซาบที่ฟังดูเหมือนภาษาโบราณดังแว่วมาเข้าหูวายุ ราวกับจะชักนำเขาไปสู่ความมืดมิด
"นี่คือ...พลังที่แท้จริงงั้นหรือ?" วายุพึมพำกับตัวเอง สมองของเขากำลังประมวลผลข้อมูลอย่างรวดเร็ว เขาเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับพลังที่สามารถบิดเบือนความเป็นจริงได้ แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะมีอยู่จริง
เงาดำทะมึนรูปร่างคล้ายมนุษย์ค่อยๆ ปรากฏกายขึ้นจากเปลวเพลิงสีดำนั้น มันมีรูปร่างที่บิดเบี้ยว ผิดสัดส่วน และดวงตาของมันเรืองแสงสีแดงฉานราวกับถ่านที่กำลังคุ
"เจ้า...เจ้าคือใครกัน!" มาสเตอร์ ไซมอน ตะโกนถามด้วยเสียงสั่นเครือ
เงาดำนั้นไม่ตอบ มันเพียงแต่กวาดสายตาอันว่างเปล่ามายังวายุและมาสเตอร์ ไซมอน รัศมีแห่งความตายแผ่กระจายออกมาจากตัวมัน ทำให้ผิวกายของทั้งสองรู้สึกชาดิก
"ข้าคือ...ผู้ควบคุมเงามืด" เสียงแหบแห้งและเย็นเยือกดังขึ้น ราวกับมาจากก้นบึ้งของความว่างเปล่า "และพวกเจ้า...คือเหยื่อรายต่อไป"
วายุรู้ดีว่านี่คือศัตรูที่อันตรายที่สุดเท่าที่เขาเคยเผชิญหน้ามา ไม่ใช่เพียงแค่พละกำลังทางกายภาพ แต่เป็นอำนาจที่สามารถบิดเบือนทุกสรรพสิ่ง
"เจ้าคิดว่าจะทำอะไรกับข้าได้!" วายุตะโกนกลับ เขาตัดสินใจว่าจะไม่ยอมแพ้
"เจ้าจะไม่เข้าใจ...พลังแห่งเงามืด" เงาดำกล่าว พลางยกมือขึ้นข้างหนึ่ง นิ้วเรียวยาวที่ดูเหมือนกิ่งไม้แห้งขยับเล็กน้อย
ทันใดนั้น! พื้นคอนกรีตก็สั่นสะเทือนอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่การสั่นสะเทือน แต่เป็นเหมือนมีบางสิ่งกำลัง "งอก" ขึ้นมาจากพื้น
เงาดำที่ปรากฏขึ้นจากเปลวเพลิงสีดำนั้น มันคือ "ภูตเงา" สิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นที่ถูกเรียกมาโดยพลังงานมหาศาลที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในลานประลองแห่งนี้
วายุสังเกตเห็นว่ายิ่งเงาดำนั้นเคลื่อนไหว รัศมีแห่งความมืดก็ยิ่งขยายกว้างออกไป อุณหภูมิโดยรอบลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกสิ้นหวังเริ่มเกาะกินหัวใจของเขา
"วายุ! เร็วเข้า! เราต้องหาทางออกไปจากที่นี่!" มาสเตอร์ ไซมอน พยายามฉุดแขนวายุอีกครั้ง คราวนี้วายุไม่ได้ปัดออก เขายอมรับว่าสถานการณ์มันเลวร้ายเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้เพียงลำพัง
"แล้วท่านล่ะครับ? ท่านจะไปกับผมได้ไหม?" วายุถามด้วยความเป็นห่วง
"ข้า...ข้าต้องอยู่ที่นี่!" มาสเตอร์ ไซมอน กล่าวเสียงหนักแน่น "ข้าต้อง...ยับยั้งมัน!"
"ท่านจะทำอะไร? มันอันตรายเกินไป!" วายุค้าน
"ข้ามีวิธีของข้า...แต่เจ้าต้องไปก่อน! ไปเดี๋ยวนี้!" มาสเตอร์ ไซมอน ดันวายุไปข้างหลังอย่างแรง
ก่อนที่วายุจะทันได้โต้แย้ง ร่างของมาสเตอร์ ไซมอน ก็พุ่งเข้าใส่ภูตเงาอย่างรวดเร็ว เขากระโดดขึ้นไปบนอากาศ ใช้พลังทั้งหมดที่มี พุ่งเข้าใส่จุดศูนย์กลางของเปลวเพลิงสีดำ
"ไม่!!!" วายุตะโกนสุดเสียง
มาสเตอร์ ไซมอน ไม่ได้ต่อสู้ แต่เขากำลังใช้ร่างกายของเขาเป็น "โล่" เพื่อซื้อเวลาให้วายุ!
เงาดำหันมามองมาสเตอร์ ไซมอน ด้วยแววตาที่เย็นชา และยกมือขึ้นอีกข้างหนึ่ง ร่างของมาสเตอร์ ไซมอน ก็ถูกตรึงไว้กับที่ด้วยเส้นใยสีดำที่มองไม่เห็น
"เจ้า...โง่เขลา" เสียงของภูตเงาดังขึ้น
วายุเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความเจ็บปวด เขาต้องเลือก! ระหว่างการพยายามช่วยมาสเตอร์ ไซมอน ซึ่งดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ หรือการหนีไปเพื่อรักษาชีวิต และหาทางกลับมาแก้แค้น!
"ท่านมาสเตอร์!" วายุร้องเรียก แต่ก็รู้ดีว่าเสียงของเขาจะไปไม่ถึง
ในขณะที่ภูตเงากำลังจะลงมือสังหารมาสเตอร์ ไซมอน วายุตัดสินใจ! เขากระโดดถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว พยายามหาทางออกจากม่านควันหนาทึบ
"ข้าจะกลับมา...ท่านมาสเตอร์! ข้าจะกลับมา!" วายุตะโกนก้อง เป็นคำสัญญาต่อมาสเตอร์ ไซมอน ผู้เสียสละ
เขาวิ่งไปสุดกำลัง สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอันชั่วร้ายที่พยายามจะฉุดรั้งเขาไว้ แต่เขาก็ฝืนแรงนั้นไว้ได้
เมื่อวายุโผล่ออกมาจากม่านควันสีเทาเข้ม เขาก็พบว่าตัวเองอยู่บนทางเดินที่ทอดยาวออกไปจากลานประลอง ข้างๆ กับร่างที่กำลังทรุดลงของมาสเตอร์ ไซมอน
"ท่านมาสเตอร์!" วายุรีบเข้าไปประคองร่างของมาสเตอร์ ไซมอน
"หนีไป...วายุ...รีบไป..." มาสเตอร์ ไซมอน พูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ลมหายใจของเขากำลังจะหมดลง
"ไม่! ท่านอย่าเพิ่งตาย!" วายุร้องไห้
"พลัง...ของพวกมัน...แข็งแกร่งเกินไป...เจ้า...ต้อง...หาทาง...จัดการ..." มาสเตอร์ ไซมอน พยายามพูดต่อ แต่ก็ไม่ไหว
"ข้าจะจำไว้! ข้าจะไม่มีวันลืม!" วายุกล่าวด้วยน้ำตา
"แล้ว...พวก...พยัคฆ์...ลายสิบสอง...เจ้า...ต้อง...ระวัง..." มาสเตอร์ ไซมอน เอ่ยคำสุดท้าย ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเลื่อนลอยไป
วายุรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า เขาเสียทั้งเพื่อน เสียทั้งอาจารย์ ในเหตุการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวนี้
ทันใดนั้น! เสียงกึกก้องก็ดังขึ้นจากเบื้องหลังของเขา ราวกับว่าการต่อสู้ที่ลานประลองยังไม่จบสิ้น!
"เจ้า...จะไม่มีวันหนีรอดไปได้...พยัคฆ์!" เสียงของภูตเงาดังขึ้น ราวกับมันกำลังตามล่าเขามา!
วายุรีบหันกลับไปมอง เห็นเงาดำทะมึนกำลังลอยออกมาจากม่านควัน และมันกำลังมุ่งหน้ามาทางเขาอย่างรวดเร็ว!
"บ้าเอ้ย!" วายุสบถ เขาต้องหาทางหนี! เขาต้องมีชีวิตรอด! เพื่อแก้แค้นให้มาสเตอร์ ไซมอน และเพื่อตามหาความหมายของ "พยัคฆ์ลายสิบสอง" ที่มาสเตอร์ ไซมอน พยายามจะเตือนเขา!
วายุจำต้องวิ่งหนีไปตามทางเดินนั้น หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความเศร้า เขาไม่รู้ว่าชะตากรรมจะพาเขาไปที่ไหน แต่ที่แน่ๆ เขาจะต้องกลับมาเผชิญหน้ากับความมืดมิดนี้อีกครั้ง!
เขาได้ยินเสียงของภูตเงาที่ดังตามมาเป็นระยะๆ "เจ้า...หนีไม่พ้น..."
วายุรู้ดีว่านี่คือการเริ่มต้นของบททดสอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา...บททดสอบที่เกี่ยวข้องกับ "เงาทมิฬ" และ "พยัคฆ์ลายสิบสอง" ที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน…
เงาทมิฬ...พยัคฆ์ลายสิบสอง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก